Onverwacht beginnen de monniken te zingen, tegelijkertijd wordt buiten de grote bel geluid. Dan loopt met veel gestommel de meditatiehal leeg en blijft Bodai vertwijfeld achter.
Columns
B’eter: nogmaals overnight oats (overnacht geweekte havermout)
Op 15 februari 2025 schreef ik al over havermout dat een nachtje in de koelkast heeft overnacht, iedereen noemt het ‘overnight oats’. Overigens sloeg mijn zelf bedachte vertaling bij ons thuis niet aan, dus we noemen het toch maar weer ‘overnight oats’, met excuses aan de taalpuristen. Wie bedenkt een alternatief?
Gesprekjes: Zeuren
“Weet je,” zegt buurman. “Ze zeuren altijd. Dit zijn huurhuizen. Dat betekent dat de huizen niet van de mensen zijn die erin wonen, maar van de verhuurder. Als ie niks doet, beginnen de huurders te zeuren dat ie niks doet en als ie wel wat doet zeuren ze dat ie wat doet. Het is nooit goed of het deugt niet.”
Bodai – een zware last
Het klooster van de Diepe Vrede lag net buiten de stad tegen een berghelling aan. Om half vier liep Bodai de poort binnen. In de tuin voor de tempel was een monnik aan het vegen. Bodai vroeg: ‘Is de lama thuis?’ ‘Kom maar mee’, zei de monnik. Samen liepen ze naar de zijkant van de tempel waar een houten plank aan een touw hing. Onder aan de plank hing een houten hamer. ‘Sla maar drie keer op de plank en dan zal de lama wel komen’, zei de monnik.
Het jaar 2026 – dag 93 – lichaamseigendom
Van wie is mijn lichaam bij leven en dood.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there
Bodai – Een verdwenen hoofd
Bodai richtte zich op het bos en zijn reis en zette flink de pas er in en grinnikte; Ja, ja, vleugelvoeten. Het smalle bospad begon breder te worden en het bos werd minder dicht, in de verte stond een boerderij.
Het jaar 2026 – dag 92 – herinneringen
De herinneringen aan ons leven…
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Ik heb Boeddha omgelegd
Waar heb je dat vandaan? Waar heb je dat gehoord? Gelezen? Gezien? Allemaal vragen waarop ik slechts één antwoord heb: “Weet ik niet meer.” Daarop krijg ik vaak commentaar want als ik geen bron kan leveren, is het blijkbaar niet waar, of niet echt, of in ieder geval niet serieus te nemen. Daar denk ik dan het mijne van, en vaak is dat: “Mij een zorg of je het serieus neemt of niet.”
Bodai – De ontdekking
‘Ja, dat kan wel wezen zei Padma, maar ik wil geen leerlingen. Ga maar naar Lama Arala die speelt graag meestertje.’ ‘Ja, maar ik wil niet naar die Lama Arala, ik wil hier blijven.’ ‘Ja, en ik wil dat niet, en het is mijn huis, hier is je eten en nu inpakken en wegwezen.’
Het jaar 2026 – dag 91 – vroom
Sommigen zeggen dat het boeddhisme op de laatste benen staat. Er een nieuwe boeddha komt om de boel op te frissen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Peter – Notitie uit het beschermde huis
Wat is de status quo. Ik leef op Xanax, die de psychiater me voorschreef. Die angstremmer kan ik wel gebruiken. De gemeente hercontroleert m’n uitkering. Ik moet bescheiden van jaren her aanleveren. Dat stresseert me enorm. Ik heb niets te verbergen, maar voel me toch schuldig aan iets. Alsof je als mogelijke fraudeur wordt gezien.
Bodai – De grote slagerij
Je kunt niet leven zonder iets dood te maken of iets pijn te doen. Bodai begon te huilen, er kwam zo’n overweldigend verdriet in hem op, het leven was een grote cirkel van pijn en verdriet. Het hele leven zag er uit als een grote slagerij.
