De stoet, voornamelijk bestaande uit vrouwen, probeerde iets duidelijk te maken. Maar wat dan?
Ik zag een regenboogvlag, Palestijnse vlag en pas iets verderop in de colonne heel veel kartonnen bordjes met teksten.
‘Stop women-abuse’, ‘Stop femicide’, ‘Baas in eigen buik’, en zo nog vele tientallen, misschien wel honderden leuzen. Of waren het hartenkreten?
Columns
Henk – Ietsniets
Geen idee waarom, of waardoor, maar wel wanneer. Laatst, s’ ochtends in alle vroegte vond ik mijzelf terug in bed en lag ik ‘lagen af te pellen.’
Het jaar 2026 – dag 70 – first morning
Er is nooit een begin aan een dag, het zijn mensen die de onderverdeling doen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Guy – Dhammazaadjes – Uit niet-zelf vloeit wijsheid en mededogen voort
Op boosheid kan je geen beoefening bouwen. Wanneer je, zoals Avalokiteshvara, bereid bent om te kijken met je hart, wordt het lijden in al zijn facetten duidelijk zichtbaar. En bereidheid om te kijken met liefdevolle vriendelijkheid (P. metta) is bereidheid om die pijn ook onder ogen te zien en te trachten ze te lenigen. Net zoals Avalokiteshvara zijn elf gezichten en zijn duizend armen mededogend ontvouwt.
Er is niets mis met jou — je bent onderweg (1)
We kennen het allemaal: die innerlijke stemmen.
De ene stem verlangt naar avontuur.
Een andere zegt: ja, maar dat durf ik niet; dat is veel te onzeker.
Een derde besluit uiteindelijk toch maar thuis te blijven.
Soms lijkt het alsof er vanbinnen een complete vergadering gaande is.
Peter – wide open road
Soms verdient het aanbeveling de ravijnen achter je vol te storten met beton
Henk – Dagje tussen de rolkoffers
Rolkofferstad. Ik woon al vele jaren elders en kom er nu zo weinig mogelijk. Mijn Mokumse hart, dat vlakbij de beroemde Jordaan ter wereld kwam, is te teerhartig om een hele dag moeizaam over de hoofden van honderdduizenden toeristen te lopen. Begeleid door het onafgebroken geluid van duizenden rolkoffers.
Het jaar 2026 – dag 69 – the flowers dying
Je gaat en mogelijk keer je terug, ook als de bloemen zijn gestorven.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Een dag met een gouden randje…
Al lopend dringt het tot me door dat er ook andere geluiden zijn waar te nemen. Het is het geluid van muziek, zomaar midden in het bos. Heel in de verte hoor ik de subtiele klanken van een viool.
Twee waarheden? Alweer
In het boeddhisme gaat het niet over wat mag en niet mag, maar stelt zich de vraag: hoe veroorzaken we lijden en welzijn? En het eenvoudige antwoord is dat we lijden veroorzaken vanuit de illusie dat we gelukkig gaan worden door onze behoeften te bevredigen. Dat is al heel ons leven tegengesproken. Behoeftebevrediging, hoe belangrijk ook voor onze overleving, is altijd tijdelijk en maakt ons nooit definitief gelukkig. Er is altijd meteen de volgende behoefte. Het is eindeloos.
Goff – fabels voor fabeldieren (45) regenworm
In elk verhaaltje spreekt een bepaald dier (das, orka, vlo etc.) zijn soortgenoten toe. Daarbij blijft het in het midden wat precies de rol van de spreker is ten opzichte van zijn gehoor.
Henk – Woede
Hoewel ik in intieme kring bekend sta als een driftkop, heb ik me in mijn leven vrijwel niet bezondigd aan geweld. Niet tegen wie dan ook, een korte periode in de bokssport niet meegerekend. Mijn vader – naar ik hoop zaliger dan tijdens zijn leven- deed dat wel. En met harde hand en overtuiging. En ik heb daarvan geleerd dat ik me niet in navolging van hem wilde laten gaan in de destructieve kracht van geweld tegenover wie dan ook. De hippietijd, love and peace, gevolgd door pacifisme – dat hielp allemaal mee om aan deze levenshouding vorm te geven.
