De gelederen van hen
die de oorlog hebben meegemaakt
raken steeds verder uitgedund.
Wat blijft
zijn de herinneringen
die al die mensen
hebben doorgegeven,
de een nu en dan sprekend,
de ander altijd zwijgend.
Voor een dame op leeftijd,
destijds een klein meisje,
zijn alle herinneringen samengebald
in het beeld van haar vader,
die ieder jaar op 4 mei,
als de twee minuten stilte begon,
in de houding voor de tv ging staan,
waarbij een enkele keer een traan
over zijn wangen gleed.
Eén traan!
Een kinderhand is gauw gevuld,
maar raakt soms nooit meer leeg.
Daarbij, er zijn weer volop
oorlogsherinneringen
in de maak.
Geef een reactie