Fer de Deken: ‘De monnik van de Dharmatoevlucht keek verrast op. Hoi, zei ik, ik kom kennis maken.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (11)
Nellie Tankink: ‘Nadat mijn moeder was overleden lagen de rode sokken jarenlang in de kast. Ik vond maar geen gelegenheid ze te dragen, te dun als alternatieve pantoffels, te dik voor in de schoenen. Maar ik gaf ze wel een mooie plek, op ooghoogte in de klerenkast, als een soort eerbetoon.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (10)
Hans Tilman: ‘In mijn fantasie zie ik mijn grootmoeder. Ze zit in haar sleetse leunstoel en haar krantenbak met religieuze geschriften staat naast haar. Haar gezicht staat bezorgd en zij vraagt hoe mijn verhouding met God is. Ik leg haar uit dat haar God voor haar tastbaar is, maar voor mij een niet te bevatten bovenmenselijke dimensie vertegenwoordigt.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (9)
Karin Graven: ‘Ik was geïntrigeerd door de teksten verteld door Goenka, waar ik vreselijk om moest lachen omdat het leek alsof hij feilloos aanvoelde waar ik allemaal doorheen ging. Naar zijn humor keek ik elke dag uit.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (8)
Henk van Kalken: ‘Tot iemand mij een boek gaf waarin iets over dzogchen stond. Ik las de eerste bladzijde en het was me te moede alsof ik met een gouden lichtstraal ergens tussen de ogen geraakt werd. Dit was een werkelijk totaal dogmavrij pad, geen exclusiviteit, geen gecompliceerde metafysica en geen gedweep met exotische franje en lama-aanbidding door zoekende westerlingen, die zo ongeveer de gebraden duiven op gouden schoteltjes aandroegen.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (7)
Martine Olthof: ‘Naarmate de jaren verstreken werd ik steeds depressiever. Ik kon niet goed dealen met het leven in het individualistische Nederland waarin prestatienormen en status hun stempel drukten. Ik raakte verder verstrikt in mijn neerslachtige gedachten en begon allerlei angsten te ontwikkelen.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (6)
Patrick Demeester: ‘Daar waar Hein Stijnnen gekluisterd was door zijn inzet als priester in de katholieke kerk, was ik evenzeer gekluisterd door mijn tomeloze inzet als officier in het Belgisch leger. Het is zeker van een andere orde en ik weet wel dat alle vergelijkingen mank lopen, maar ik vind oneindig veel gelijkenissen en aanknopingspunten in de tekst van dat artikel.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (5)
Wouter ter Braake: ‘Mijn praktijk, mijn weg, ben ik boeddhist? Ik voel me diep verwant. De kennismaking met boeddhistische zienswijzen heb ik ervaren als ‘spiritueel thuiskomen’. Ik zet mijn licht niet onder de korenmaat, noch laat ik overal het verlichte woord op schijnen. Wel spreek ik veelvuldig met mijn spirituele wezen.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (4)
Ferdinand Rammeloo: ‘Sinds die tijd boeddhisme. Is het een toeristentocht, tot op heden, met een voelbare bodem? Sinds die tijd, spreekwoordelijke en letterlijke levenspaden bewandelend, gevallen, opgestaan, ravijnen in gedonderd en eruit geklommen.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (3)
Jan Klungers: ‘Het mediteren liet me op onbarmhartige wijze zien waarop mijn drive gegrond was: woede. Grote, maar ongerichte woede. Ik leerde dat onder ogen zien. Het ermee uit te houden. Zonder meditatie had ik dat nooit geleerd. Het was de hel. Maar uiteindelijk kwam het wel tot rust. Daarmee verzachtte ook mijn strenge houding tegenover mezelf.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (2)
Ron Zoetmulder: ‘Ik ben in ieder geval rustiger en zachter geworden. Ik beleef de gebeurtenissen om mij heen als een ervaring.’
Boeddhistische doeners en denkers – de serie 1
Ruud van Bokhoven: ‘Van het ene boek kwamen de volgende boeken en ik raakte steeds meer geïnteresseerd in het boeddhisme. Ik ging mij de dharma eigen maken en zie dit nog steeds als het belangrijkste van het gehele boeddhisme.’
Beleef het heden
…
Niemand kan eruit vallen
Elsbeth Wolf: ‘De paasviering is de expressie van de redding uit de onderwereld: je kunt er niet uitvallen. Het was een persoonlijke ervaring, die Ton zijn leven lang uit bleef dragen. Hij deed dat ook toen hij een keer meeging naar de gevangenis, waar ik in die tijd als geestelijk verzorger werkzaam was. Ik had hem gevraagd een teisho te houden. Er was veel reclame gemaakt en de stilteruimte puilde uit. Iedereen wilde die man weleens met eigen ogen zien en horen. De mannen hielden niet op vragen te stellen, er werd geluisterd, ze voelden zich gezien, er was aandacht, balsem voor de ziel.’
1 minuut voor Wereldvrede ️
Op dit moment gaat er wereldwijd een stille uitnodiging rond. Vanuit verschillende landen delen mensen met elkaar een eenvoudig maar krachtig gebaar: elke dag één minuut bewust samenkomen in gebed, stilte of intentie.
Amnesty: ‘Vrouwen in Gaza wordt het recht ontzegd veilig te leven en leven te geven’
Vrouwen en meisjes in Gaza lijden het meest onder de genocide die nu al 29 maanden duurt, stelt Amnesty International in een nieuw rapport. Volgens Amnesty pleegt Israël een opzettelijke oorlogsdaad tegen vrouwen en meisjes door ze hun gezondheid, veiligheid, waardigheid en een toekomst af te nemen. Agnès Callamard, directeur van Amnesty: ‘Vrouwen in Gaza wordt het recht ontzegd om veilig te leven en veilig leven te geven.’
Zen in love (Brussel)
…
Durven kiezen voor vrede
Oorlog kent vele verliezers: burgers die hun huizen verliezen, jongeren die hun toekomst verliezen, samenlevingen die vertrouwen verliezen.
De enige structurele winnaar van oorlog is de wapenindustrie.
Terwijl steden in puin liggen en gezinnen rouwen, stijgen aandelenkoersen van defensiebedrijven. Productielijnen draaien op volle toeren. Nieuwe contracten worden ondertekend. Elke escalatie betekent nieuwe bestellingen.
Spiritueel misbruik overleven in Plum Village – ervaringen van een slachtoffer
Jam: ‘In 2024 werd ik tijdens mijn tijd als aspirant bij PV Frankrijk effectief geprepareerd en seksueel misbruikt door mijn leraar. Op 4 januari 2026 publiceerde ik video’s (volledig; | samenvatting) waarin ik mijn ervaringen documenteerde. Door mijn verhaal te delen en een open brief te schrijven, probeerde ik alles te doen wat ik kon om toekomstig leed in de kloosters en de grotere PV-gemeenschap te voorkomen. Ik was er absoluut zeker van dat dit het juiste was om te doen. Het was een kans om de kwelling van wat ik had meegemaakt om te zetten in positieve verandering. Toen ik mijn verhaal deelde, dacht ik ook met veel medeleven aan de mensen die vóór mij schade hadden geleden in PV en die, naar ik heb gehoord, niet de juiste zorg hadden gekregen.’
Het oorlogsmonument – getrommel, schrille fluitjes en leuzen
De stoet, voornamelijk bestaande uit vrouwen, probeerde iets duidelijk te maken. Maar wat dan?
Ik zag een regenboogvlag, Palestijnse vlag en pas iets verderop in de colonne heel veel kartonnen bordjes met teksten.
‘Stop women-abuse’, ‘Stop femicide’, ‘Baas in eigen buik’, en zo nog vele tientallen, misschien wel honderden leuzen. Of waren het hartenkreten?
Vervolging van volksreligie: twee gevallen van onderdrukking op het Chinese platteland
Twee recente incidenten in Guangdong en Jiangxi, hoewel ze honderden kilometers van elkaar plaatsvonden, laten een duidelijke trend zien: de Chinese autoriteiten verscherpen hun controle op religieuze en gemeenschappelijke activiteiten van de bevolking. Wat vroeger als onschuldige gebruiken werd beschouwd – zoals processies van goden, voorouderlijke hallen en seizoensgebonden rituelen – wordt nu steeds meer gezien als een bedreiging die moet worden beheerst of uitgebannen.
Gelijkmoedigheid op de proef gesteld
Meer dan ooit ben ik dankbaar voor de Dhamma en meditatie. Ik ervaar dat als een ware toevlucht voor moeilijke momenten, toevlucht om weer een evenwicht te kunnen vinden in een stormachtige situatie. Meer dan ooit realiseer ik mij hoe kostbaar het leven van alle wezens is en waarom de Boeddha respect voor het leven als eerste ethische richtlijn heeft voorgesteld, namelijk: Ik neem mij voor om geen enkel levend wezen te doden of te kwetsen.
Geweld doet iets met ons en de ander
Elsbeth Wolf: ‘We denken dat de oorzaak van woede buiten ons ligt; uiterlijke omstandigheden zijn slechts aanleiding. Die zaadjes van woede zijn ooit in onze vroege jeugd in ons geplant toen we afhankelijk waren, weerloos en onvoldoende werden beschermd. De oorzaak van woede ligt in ons. Gevoelens van verdriet, pijn en angst zijn ontstaan door eerdere ervaringen van psychisch geweld, zoals: het afgewezen zijn, niet gewenst zijn geweest, niet gezien of gehoord zijn als kind, door seksueel misbruik, discriminatie, seksisme en vernedering, buitengesloten worden, er niet bij mogen horen, niet mee mogen doen. Het slaat diepe, diepe wonden in ons. Zowel psychisch als fysiek geweld leiden tot opeenhopingen van woede in ons opslagbewustzijn. Zodra die woede wordt getriggerd door iets van buitenaf, komt het tot een explosie. Als we geen zelfbeheersing hebben of de discipline om dit tijdig te stoppen, komt er een keten van geweld op gang.’
The Rights Forum: Broodkruimels als antwoord op genocide
Dit kabinet doet niet wat veel Nederlanders vragen. Peilingen van Ipsos, Motivaction en EenVandaag wijzen uit dat een substantiële meerderheid van de kiezers een rechtvaardiger Palestina-beleid wil, gebaseerd op concrete maatregelen tegen Israël: niet alleen een verbod op handel met de illegale nederzettingen, maar brede economische sancties en een stop op de wapenexport. Dit is, zoals wordt gesuggereerd, niet ‘te radicaal’ of ‘te ingewikkeld’ voor de samenleving, maar voor D66, VVD en CDA – partijen die niet voldoen aan hun verplichtingen onder internationaal recht omdat het ‘te ingewikkeld’ is voor hun coalitieakkoord.
