Ik volg als vrijgevestigde al decennia lang de leringen van de boeddha. In het begin vijf jaar zeer intensief als lid van een boeddhistische mahayana sangha. De studenten studeerden zich helemaal suf aan ingewikkelde teksten. En we leerden opdreunen: om ah hum en zo.
Daarna ging ik door het leven als vrijgevestigde in de theravadatraditie. Dat past meer bij mijn aard, ik wil graag mijn eigen leraar zijn, zonder toeters en bellen. En ik noem me nadrukkelijk geen boeddhist maar meer een volger van de dhamma. Ik haal eruit wat voor mij fijn, praktisch en nuttig is en ook voor anderen. Mijn medemensen. Ben bezig met het ik dat van zichzelf niet bestaat en zet hedendaagse ontwikkelingen als dat nodig is in een perspectief van het boeddhisme.
Mediteren op een kussen of voor mij vanwege artrose een stoel doe ik niet meer al zijn er de hele dag meditatieve momenten die de geest ruimte geven, zo houd ik mezelf voor.
Toen ik met het boeddhisme kennis maakte na zoveel andere geestelijke en spirituele stromingen te hebben onderzocht -ik bleef er heel onbedoeld in hangen- kwam ik terecht in een netwerk en omgeving van familie, vrienden en kennissen die daar ook mee bezig waren. Ik weet niet of het een modeverschijnsel was maar wel een feit. Zoekers. Het ging zeker om meer dan honderd mensen. Laatst telde ik eens na wie er van de honderd nog actief het boeddhisme beoefenen: geen een.
Sommigen haakten al na een paar sessies af, anderen na jaren. Of na kennis te hebben genomen van seksueel- en machtsmisbruik binnen het boeddhisme. Geen goeroe zonder giro.
Ben ik eenzaam maar niet alleen, zoals koningin Wilhelmina haar situatie eens beschreef?
Ik heb nog steeds contact met al die verlaters. Ze functioneren nog uitstekend, zien er gezond uit. Zijn niet in het circuit van de GGZ terecht gekomen. Ze hebben de andere oever bereikt.
Het boeddhisme is geen gespreksonderwerp meer voor ons, maar dat is niet erg. Is niet alles vergankelijk?

