Het Franse parlement stemde 15 juli 2026 in met een wetsvoorstel dat ongeneeslijke zieke volwassenen recht geeft op hulp bij zelfdoding. Hiermee komt een einde aan decennia gesteggel over dit onderwerp.
Om volgens de Franse wet in aanmerking te komen voor hulp bij zelfdoding, moet de patiënt meerderjarig en wilsbekwaam zijn en lijden aan een ernstige, ongeneeslijke en levensbedreigende ziekte. Pijn moet niet meer kunnen worden behandeld óf als ondraaglijk worden ervaren. De aandoening moet in gevorderde of terminale fase zijn, en voortdurend psychisch of lichamelijk lijden veroorzaken.
In de wet staat verder dat de patiënt zelf een dodelijk middel moet nemen. Alleen als die daartoe niet in staat is, mag een arts het middel toedienen. Na een verzoek om hulp bij zelfdoding bepaalt een arts of iemand voldoet aan de voorwaarden. Daarna beoordeelt een commissie het verzoek. Het is uiteindelijk de arts die een beslissing neemt. Tot op heden was in Frankrijk alleen zware verdoving of het staken van een behandeling toegestaan.
Restrictiever
De Franse wet is restrictiever dan de Nederlandse wet. Frankrijk kiest voor hulp bij zelfdoding, terwijl in Nederland ook euthanasie, actieve hulp door een arts bij levensbeëindiging, mogelijk is. Een tweede groot verschil is dat de Franse wet sterk gekoppeld is aan een terminale of vergevorderde lichamelijke ziekte, terwijl in Nederland meer in algemene zin ‘ondraaglijk en uitzichtloos lijden’ als criterium geldt. Verder is in Nederland euthanasie of hulp bij zelfdoding mogelijk bij lijden aan een psychische aandoening, in Frankrijk kan dat niet. Een laatste groot verschil is dat in Nederland een schriftelijke wilsverklaring een mondeling verzoek kan vervangen, bijvoorbeeld als iemand als gevolg van dementie wilsonbekwaam is geworden. In de Franse wet wordt gezegd dat alleen iemand die een wens kan uiten en bevestigen, in aanmerking komt voor hulp bij zelfdoding.
Voorstander
Opiniepeilingen wijzen uit dat rond de driekwart van de Fransen voorstander was van het wetsvoorstel. In de Franse politiek wordt al sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw over dit onderwerp gesproken. Het voorstel haalde het eerder niet doordat de Senaat, de Franse Eerste Kamer, er vorig jaar niet mee instemde. Er was nu een manier gevonden dat alleen de Franse Tweede Kamer hoefde in te stemmen. Dat gebeurde met 291 tegen 241 stemmen. Het voorstel moet nu nog naar de zogenoemde Constitutionele Raad, die bepaalt of het wetsvoorstel past in de Franse Grondwet. Dit wordt als een formaliteit gezien.
