Neem gerust alles mee, we hebben niets te verbergen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Leven in Thailand – Gênant
Hoewel onze tank nog bijna vol zit, beseffen we goed dat die snel leeg kan zijn als we in ons normale ritme doorrijden. Er staan op korte termijn twee afspraken in Chiang Mai in de agenda, waarmee we de helft van de tankinhoud er al doorheen zouden jagen. En hoe lang het duren gaat durft niemand te voorspellen. Dus rantsoeneren we onszelf maar op maximaal één ritje naar Lampang per week, waar we dan vrienden ontmoeten combineren met het inslaan van boodschappen voor een week. Daarmee zouden we het een maand of 5 moeten redden en daarna is de temperatuur normaal gesproken wat meer fietsvriendelijk. Maar ook dat is tegenwoordig allerminst zeker meer.
Over Antropologie 22 – Geld
In vooroorlogs Duitsland kon je met bankbiljetten je gat afvegen, doordat de op die biljetten afgedrukte waarden gewoon nergens meer voor stonden. Anders gezegd: gewoon toiletpapier was ‘duurder’. Kan zoiets ook in Nederland gebeuren. Ja. Dat kan. Maar wees niet bang: waarschijnlijk ga je het niet meemaken. Maar zeg nooit ‘nooit’.
Het BD en leegte
Streven we niet allemaal naar leegte?
Bodai – Bodai is jarig
Schaterend van de lach zei de meester: ‘Een klap met de stok en je slaat een levensgroot gat in de fantasie en door dat gat sijpelt de werkelijkheid binnen.’
Je bent niet bang voor de dood maar voor je voorstelling ervan
Bovenkamer martelkamer.
‘En toch waren zij mensen’
In het boek Alles stroomt vertelt de Sovjet-joodse Vasili Semjonovitsj Grossman het verhaal van Ivan Grigorjevitsj die na dertig jaar strafkampen na de dood van Stalin in de jaren 1950 is vrijgelaten. Hij treft een moreel verwoeste wereld aan. Dit artikel belicht een aantal passages uit zijn indrukwekkende en actuele boek.
Guy – dhammazaadjes – Upekkha
Upekkha is datgene wat de dhammanuvatti ervaart wanneer hij/zij niet reageert op gewaarwordingen of gevoelens (P. vedana): geen sankhara’s van verlangen bij aangename gevoelens en gewaarwordingen; geen sankhara’s van aversie bij onaangename gewaarwordingen of gevoelens.
Gedachten over een haiku 59 – Ryota
In deze haiku van Ryota zitten de gast en de gastheer zwijgend bijeen. Misschien peinzend over en genietend van de witte chrysanten. Als ik woorden zou moeten geven aan de sfeer die uit deze haiku spreekt, zou dat verstilling zijn en schoonheid.
Ardan – Schemering…
…
Bodai – zwerver tussen lichaam en geest
Ik woon nu alweer vijf jaar hier. Ik heb lang nagedacht over waarom mijn stiefvader mij altijd sloeg. Ik denk dat het was omdat hij anderen altijd de baas over hem liet spelen en eigenlijk bang voor ze was. En dan sloeg hij mij omdat ik niet van hem kon winnen. Ik heb geleerd om daarvan weg te lopen en me niet te laten slaan.
Ga nooit uit eten met niet-twee non-dualisten
Met hoeveel personen bent u eigenlijk?
Sodis – de virtuele denkster 573
…
B’eter: Momo’s, Nepalese pasteitjes
Als ik aan Nepal denk, dan denk ik aan het boek Kumari, mijn dochter uit Nepal van Trees van Rijsewijk. Het maakte zo’n 20 jaar geleden diepe indruk op mij. Hoe zou het moeder en dochter vergaan zijn? Ik zoek even; er is een tweede boek, en een stichting. “Stichting Tamsarya steunt sinds 1987 mensen en gemeenschappen, woonachtig op het platteland in Nepal, op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, biologische landbouw en algemeen welzijn, met speciale aandacht voor vrouwen en kinderen” aldus hun website (Tamsarya.nl – Bijna alles wat je doet zal onbetekenend lijken, maar het is belangrijk DAT je het doet. (Gandhi)). Ik ga het binnenkort eens bestuderen.
Gesprekjes: Gelul
“Jij lult ook maar wat …” zei een goede kennis laatst tegen mij. “Ik neem jou niet meer serieus!”
Boeken – De steenrode jas
Henk van Kalken beschrijft zijn jonge jaren in het boek ‘De steenrode jas’. Uit huis geplaatst vanwege ernstige mishandelingen door zijn vader, komt hij terecht in kindertehuizen in Amersfoort waar fysieke en geestelijke vernederingen, mishandelingen en seksueel misbruik de situatie thuis blijken te kunnen overtreffen.
Wat is erger, het leven of de dood?
Wat er overblijft als er niets meer over is.
Het jaar 2026 – dag 86 – Joop
En de niet anderen…
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Boeken – Boeddha’s, Burgers en Buitenlui
‘Toen mijn telefoon ging, werd ik ruw uit een kort, uiteraard meditatief, verblijf op de bank gerukt. Ik meldde me met een stem waarin ik zoveel mogelijk verstoordheid liet doorklinken. ‘Van Kalken?’ De man klonk als een ambtenaar die dit klusje nog vóór vijf uur geregeld wilde hebben. ‘Jaha…’ mompelde ik weinig toeschietelijk. ‘U spreekt met Douma van het kerkhof ‘De Treurwilg.’ ‘Oh.’ Ruim vijfentwintig jaar geleden werd mijn moeder daar begraven. ‘U heeft hier een graf op ons kerkhof,’ sprak hij bijna beschuldigend.’
Een rare reden om de dood te vrezen
Lezer, wat denk jij dat er na je dood gebeurt?
Het jaar 2026 – dag 85 – bijsluiter
Griep, hoesten tranende ogen en dan die vervelende bijsluiter.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Henk – Decemberfeesten
U begrijpt: ik heb een samsarische hekel aan decemberfeesten. Aan feesten in het algemeen trouwens, maar in het bijzonder aan de in december samengeperste feestvreugde. Daarnaast ben ik ook niet zo dol op Pasen, Pinksteren, Hemelvaartsdag en Valentijnsdag, maar dat terzijde. Oh ja, en verjaardagen niet te vergeten, die ik elk jaar weer tevergeefs probeer over te slaan.
Een rare reden om naar de dood te verlangen
En een rare reden om te blijven leven.
Het jaar 2026 – dag 84 – vrijgevestigd
De boeddhistische monnik in een spijkerbroek.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
