Boeddhistisch Dagblad

Ontwart en ontwikkelt

Header Rechts

Vijftiende jaargang

B’eter: Momo’s, Nepalese pasteitjes

door Reageer

Als ik aan Nepal denk, dan denk ik aan het boek Kumari, mijn dochter uit Nepal van Trees van Rijsewijk. Het maakte zo’n 20 jaar geleden diepe indruk op mij. Hoe zou het moeder en dochter vergaan zijn? Ik zoek even; er is een tweede boek, en een stichting. “Stichting Tamsarya steunt sinds 1987 mensen en gemeenschappen, woonachtig op het platteland in Nepal,  op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, biologische landbouw en algemeen welzijn, met speciale aandacht voor vrouwen en kinderen” aldus hun website (Tamsarya.nl – Bijna alles wat je doet zal onbetekenend lijken, maar het is belangrijk DAT je het doet. (Gandhi)). Ik ga het binnenkort eens bestuderen.

Boeken – Boeddha’s, Burgers en Buitenlui

door Reageer

‘Toen mijn telefoon ging, werd ik ruw uit een kort, uiteraard meditatief, verblijf op de bank gerukt. Ik meldde me met een stem waarin ik zoveel mogelijk verstoordheid liet doorklinken. ‘Van Kalken?’ De man klonk als een ambtenaar die dit klusje nog vóór vijf uur geregeld wilde hebben. ‘Jaha…’ mompelde ik weinig toeschietelijk. ‘U spreekt met Douma van het kerkhof ‘De Treurwilg.’ ‘Oh.’ Ruim vijfentwintig jaar geleden werd mijn moeder daar begraven. ‘U heeft hier een graf op ons kerkhof,’ sprak hij bijna beschuldigend.’

Henk – Decemberfeesten

door 2 Reacties

U begrijpt: ik heb een samsarische hekel aan decemberfeesten. Aan feesten in het algemeen trouwens, maar in het bijzonder aan de in december samengeperste feestvreugde. Daarnaast ben ik ook niet zo dol op Pasen, Pinksteren, Hemelvaartsdag  en Valentijnsdag, maar dat terzijde. Oh ja, en verjaardagen niet te vergeten, die ik elk jaar weer tevergeefs probeer over te slaan.

Henk – Legaal in Bodhgaya

door

Wij schrijven – of beter: ik schrijf – januari 1997. De laatste Elfstedentocht was verreden, en dank zij de Lufthansa liep ik 24 uur later naar een olifant in een straat in New Delhi te kijken. Het was de eerste van nog vele volgende cultuurschokken. Ik was op pelgrimage onder leiding van een Tibetaanse lama door Noord-India, Nepal en Sikkim. Gedurende vijf weken werden mijn arme zintuigen overspoeld met kleurige, geurige en auditieve indrukken. Een overdosis aan percepties verhitten mijn brein.

Henk – Suiker

door

De jongeman keek haar met grote, donkere ogen aan, duidelijk ten prooi aan verbijstering. ‘Suiker niet goed?’ vroeg hij verbouwereerd. ‘Ik misschien dood?’ ‘Dat zou op termijn wel kunnen, ja’ antwoordde de vriendin. De jongeman dacht met een verslagen uitdrukking op zijn gelaat een tijdje na. Hij schoof vervolgens met een resoluut gebaar zijn koffie ter zijde en sprak: ‘Niet meer suiker.’ Nooit meer.’