Nadat ik in Sri Lanka het boeddhisme had ontdekt, heb ik veel gestudeerd, gemediteerd, en zelfs boeken geschreven. Maar de leer, de uitgangspunten, het achtvoudige pad: ze hielpen me niet van m’n angst af. Rationeel gezien is het boeddhisme helder voor me, maar het gevoel komt niet. Inzicht leidt op dit punt bij mij niet tot rust
angst
Column van Joop – zoekers
Moge iedereen een gezond, lang en veilig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds!
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Take care out-there.
Dick – vreugde
Onze oergrond is geen angst, maar levensvreugde. Soms piekt die vreugde even door ons routineuze leven heen. De oervreugde kenmerkt ons van nature, maar zij is overwoekerd door denkbeelden die ons afscheiden en tegenhouden. Deze hardnekkige denkbeelden zo maar overboord kieperen is bijna niemand gegeven.
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (5)
Wouter ter Braake: ‘Mijn praktijk, mijn weg, ben ik boeddhist? Ik voel me diep verwant. De kennismaking met boeddhistische zienswijzen heb ik ervaren als ‘spiritueel thuiskomen’. Ik zet mijn licht niet onder de korenmaat, noch laat ik overal het verlichte woord op schijnen. Wel spreek ik veelvuldig met mijn spirituele wezen.’
Dick – Altijd weer terug naar de ervaring
De onwetendheid waarop de Boeddha doelt, ontstaat als je je laat meeslepen door primaire, door het ego-gestuurde impulsen. Allemaal angst. Primair: Angst voor tekort, onveiligheid, ziekte en dood. Op een subtieler niveau: angst om gekwetst te worden, angst om de schuld te krijgen, angst om ongelijk te krijgen, angst niet serieus te worden genomen, angst dat je iets verkeerd hebt gedaan. Dat is de onwetendheid waar we het liefst vanaf willen en die we ook kunnen doorzien.
A yellow submarine
In een drukke winkelstraat, tijdens de koopjes, loopt een dronken man midden op de rijweg, en zingt uit volle borst: ’We all live in a yellow submarine’. Auto’s toeteren, mensen beginnen tegen hem te schreeuwen. Iemand roept of hij ooit van verkeersregels heeft gehoord. Het maakt duidelijk geen indruk op hem. Dan loopt iemand naar de man toe, geeft hem een arm en terwijl ze samen uit volle borst ‘We all live in a yellow submarine’ zingen, lopen ze arm in arm naar het voetpad.
Spiritueel misbruik overleven in Plum Village – ervaringen van een slachtoffer
Jam: ‘In 2024 werd ik tijdens mijn tijd als aspirant bij PV Frankrijk effectief geprepareerd en seksueel misbruikt door mijn leraar. Op 4 januari 2026 publiceerde ik video’s (volledig; | samenvatting) waarin ik mijn ervaringen documenteerde. Door mijn verhaal te delen en een open brief te schrijven, probeerde ik alles te doen wat ik kon om toekomstig leed in de kloosters en de grotere PV-gemeenschap te voorkomen. Ik was er absoluut zeker van dat dit het juiste was om te doen. Het was een kans om de kwelling van wat ik had meegemaakt om te zetten in positieve verandering. Toen ik mijn verhaal deelde, dacht ik ook met veel medeleven aan de mensen die vóór mij schade hadden geleden in PV en die, naar ik heb gehoord, niet de juiste zorg hadden gekregen.’
Van onschuld naar verantwoordelijkheid
Er zijn verhalen die je op school leert als een soort moraal: dit was goed, dat was fout, en daarom ging het mis. Het verhaal van Adam en Eva is misschien wel het bekendste voorbeeld. Maar soms wordt een verhaal pas écht vruchtbaar wanneer je het niet gebruikt om te oordelen, maar om te onderzoeken: wat zegt dit eigenlijk over ons mens-zijn?
Het jaar 2026 – dag 7 – dwaling
Ook zonder wolven kan een bos goed angstig zijn.
Somewhere over the rainbow skies are blue.
Take care out-there.
Kerst en het leed van de aardappel
Wat kan een mens toch raar dromen en daardoor op een merkwaardige manier wakker worden. Ik droomde dat ik het enige lid en oprichter was van het aardappelbevrijdingsfront en ’s nacht schuren binnensloop om deze knollen te bevrijden omdat ze zelf geen pootjes hebben om weg te lopen. Maar dromen zijn altijd bedrog, de zinloze bevrijding van aardappelen zal voor mij geen praktijk worden. Wat overblijft is ontdekken waar het schouwspel van die beroerde aardappels vandaan komt. Schouwspel = projectie vanuit de geest.
Nederland als athocratie
De ouder zit aan tafel. De jeugdbeschermer ook.
Tussen hen in ligt een plan met datumstempel en paraafvakjes. Het lag er al voordat iemand vroeg: “Hoe gaat het met u?”
Het gesprek begint vriendelijk. Er is koffie. Begrip. Een glimlach die net iets te vaak terugkomt, alsof hij ook in het protocol staat. De ouder vertelt over de kinderen. Over angst. Over nachten zonder slaap. De jeugdbeschermer knikt en zegt: “Ik hoor wat u zegt.”
Boeddha en Christus in één boot
’s Avonds, met de telefoon in de hand, herhaalt zich een bekend ritueel: scrollen door nieuwsfeeds, filmpjes en foto’s. Gebombardeerde steden, vluchtende gezinnen, mannen met wapens. De taal wordt scherper, de gezichten gespannener. Het lichaam spant zich aan, alsof het zelf in een loopgraaf staat.
