Volgens Schopenhauer wordt de WIL voorstelling. De voorstelling is de dagelijkse werkelijkheid. De werkelijkheid, die daar achter ligt, is niet stoffelijk, maar mentaal volgens hem. Wellicht is het juister om te stellen dat die werkelijkheid niet waarneembaar en niet definieerbaar is.
Zelf als ondefinieerbaar fenomeen
Wie je bent laat zich niet definiëren in statische termen, we zijn juist dynamisch als een soort toverbal. Des te meer we ons ontgeloven, des te meer oorspronkelijk we reageren op situaties, zoals we op dat moment, zonder cliché gedachten, cliché aannames en cliché oplossingen.
Oordeel als wapen
Doordat we patronen zien die er in werkelijkheid niet zijn, bedenken we verhalen die niet op feiten gebaseerd zijn. Het is ons geloofssysteem waar vanuit we de wereld benaderen.
Vertrouwen in gezinsvoogd – ‘Ik wil bij Memmie blijven’.
Alles lijkt plaats te vinden buiten de ouders om, terwijl je zou denken dat de ouders toch de centrale mensen zijn voor een kind. Gezinsvoogden blijken zich op te kunnen stellen als de door zichzelf benoemde ‘betere ouders’, waarmee ze de eigenlijke ouders diskwalificeren.
Wanneer functioneert u toereikend als vader of moeder?
Het gesprek was haar totaal niet bevallen, ze voelde zich geïntimideerd en ze vroeg zich af hoe ze hier nu verder op moest reageren. Ze was bang dat haar hetzelfde zou overkomen als een familielid. Die was door de toeslagenaffaire in de problemen gekomen en uiteindelijk waren de twee kinderen van haar uit huis geplaatst.
‘Hanteren van verschillen van mening is ook een vaardigheid’
Een kloof, het niet voor elkaars meningen kunnen en willen openstaan, zien we nu overduidelijk bij de discussie over hoe we zouden moeten omgaan met het Coronavirus. Mede door gebrek aan leiding beginnen de tegenstanders elkaar steeds vijandiger te benaderen.
Kampioen kinderen weghalen bij ouders
We moeten af van het idee dat uit huis plaatsing voor kinderen altijd een weg naar veiligheid is. Dat is niet zo. Ook in pleeggezinnen ruziën ouders en scheiden ouders, ook, of juist, in instellingen worden kinderen verwaarloosd en misbruikt.
De weg van de eenzaamheid
Als een individu gevangen zit in een geloofssysteem dan heeft hij de mogelijkheid om middels inzichtgevende therapie of meditatie zich dit geloof bewust te worden. Maar hoe doet een hele cultuur dat? Wat moet een cultuur doen als verbondenheid als secundair gezien wordt en alles draait om overleven, jezelf opwaarderen, succes en macht nastreven?
Het zal mijn tijd wel duren
De wijze waarop we dieren mishandelen voor eigen genoegen is ongekend. Het leven in de oceanen vernietigen we buiten ons zicht. Ter geruststelling plakken we vaak betekenisloze duurzaamheidssticker op consumptie vlees en vis. We zijn ons liever niet bewust van ons aandeel in de grootscheepse jacht en mishandeling van alles wat leeft.
Onze hersenen vormen zich naar onze ervaringen (3)
De premature baby, geboren na een voldragen zwangerschap, heeft een groot voordeel, het geeft de mens namelijk een enorme mogelijkheid om te leren na de geboorte. De hersenen van het kind zijn werk in uitvoering.
Hersenen zijn een supercomputernetwerk
Volgens het bekendste model van onze hersenen bestaan deze uit drie delen, een krokodillenbrein, een zoogdierenbrein en een mensenbrein. De gedachte hierachter is dat in de evolutie de hersenen zich gestapeld zouden hebben.
Hersenen heb je om te overleven
Als we alles zouden onthouden en alle zintuigprikkels zonder selectie binnen zouden komen, dan zouden we ten onder gaan aan niet relevante informatie. Sprakeloos en verbijsterd zou ons leven tot stilstand komen. Misschien zouden we ons vrijwillig willen blinddoeken, een prikkelarme kamer invluchten, alle geluid vermijden en ieder gezelschap ontlopen.
