‘Zorg goed voor jezelf en voor anderen’, zonder ook maar een suggestie hoe dat te doen. De vrijblijvende hart onder de riemen en het coronavirus.
Columns
Het jaar 2020 – dag 79 -hopercome
We zullen doorgaan, altijd weer doorgaan.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Leven in Coronia
Wouter ter Braake: ‘Ik struin rond in Coronia. Een voor mij tot nu toe onbekende wereld.’
Het jaar 2020 – dag 78 – corust
De heerlijke coronarust op Schiphol.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
In de marge (5) – wijsheid
Wijsheid is, vind ik, gebaseerd op het ‘weten van het hart’. Daarmee doel ik op het centrum van het gevoelsleven. Bij mij ervaar ik dat niet in mijn hoofd, maar als gesitueerd ergens in mijn borst, waar die bloedpomp zit. Ongeveer.
Tweespraak – Psychotherapeut Rob van Boven en psycholoog Luuk Mur praten over… ik of wij
‘In Nederland ontstond al snel een ernstig tekort aan beschermend materiaal tegen het coronavirus. Zelfs voor huisartsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel. Met gevaar voor eigen gezondheid en toekomstige inzetbaarheid moeten deze professionals patiënten bezoeken. Individuele personen in Nederland met contacten in China lijken aan het benodigde beschermingsmateriaal te kunnen komen.’
Het jaar 2020 – dag 77 – camusvirus
Koning Rutte sprak zijn volk toe. Landgenoten…
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Leven in Thailand – bijnaam
Oplettende lezertjes zal het niet ontgaan zijn dat de namen van de Thaise mensen die we kennen alle heel kort zijn. Meestal bestaat zo’n naam maar uit één lettergreep, een enkele keer zijn het er twee. Toch zijn de meeste Thaise namen juist (veel) langer dan de onze.
Het coronavirus – mondkapjes
De westerse cultuur is een ‘ik’ cultuur. Het gaat niet om wij.
Het jaar 2020 – dag 76 – bestewoede
Ik ontplofte over dat beste gedoe in Vlaanderen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Moet ik een leraar hebben? (vervolg)
Ik heb mijn hart verloren aan de dharma. Maar het blijft onvervreemdbaar mijn weg, die ik zelf te gaan heb en die mij op onbekende paden brengt.
Openbloeien, lente in de winter!
Overal heb ik hem bij mij. Een monnikstas met daarin genomen geloften, regels, dag/na/dag geloften, kleurige zen Peacemakers rakusu, en het onzichtbare rugzakje openheid naar mijn medemens en engagementen.
