Rondom de Eerste Wereldoorlog was er een Engelsman uit een gegoede familie, die op zoek was naar de zin van het bestaan nadat hij op de slagvelden van België en Frankrijk gediend had. Hij overleefde de verschrikkingen van de oorlog, maar de structuur van zijn denken en voelen was uiteengereten door de granaatinslagen en het gedonder van het geschut. Thuis, in de beschutte omgeving met zijn aristocratische ouders, kon hij die structuur ook niet zelf herstellen, met of zonder whisky. Hij herbeleefde in menig nachtmerrie de hel van verscheurde lichamen in loopgraven vol modder. Hij vond zijn draai ook niet meer in zijn voormalig veilige familiebestaan. En trok op een regenachtige novemberochtend het hek van het voorvaderlijk landgoed achter zich dicht en ging, met vrijwel geen bagage, doch slechts een een rugzakje en weinig geld op zak op zoek.
Columns
Guy – Dhammazaadjes – Kijk met Boeddha-ogen
Licht voor jezelf.
Henk – Nu
Ik vraag me wel eens af of die in spirituele kringen hardnekkige neiging om een niet-bestaand momentum ‘nu’ te noemen, iets te maken heeft met de menselijke behoefte aan ‘vastigheid.’ Een ‘nu’ om vast te grijpen, terwijl er niets is om vast te grijpen.
B’eter: Pompoen-pindasoep (of pinda-pompoensoep)
Afgelopen weekend bracht ik door in retraitecentrum Bosoord in Loenen, bij sommige lezers wellicht bekend. Bosoord is onderdeel van het Maitreya Instituut. Er wordt en werd heerlijk gekookt. Er bestaat zelfs een kookboek, Geheimen uit een boeddhistische keuken, in dit boek zijn de recepten van de voormalig chef-kok van het Maitreya Instituut opgenomen. Maar ook nu werd er heerlijk voor ons gekookt: onder meer pompoensoep met wortel en gember, romige broccolisoep, salade met gegrilde venkel, salade van geroosterde spruitjes en walnoten, geroosterde aubergine met salieolie, curry met pompoen en kikkererwten, diverse soorten humus, enzovoort. En alles was plantaardig. Heerlijk, voedzaam en gezond eten, met mededogen voor levende wezens en Moeder Aarde, en ik weet zeker dat niemand vlees of zuivel heeft gemist. Ik vond onder meer de pompoensoep met wortel en gember verrassend lekker.
Gesprekjes: Durk
Zo af en toe mag ik samen met een ander lid van onze kleine groep historisch-vertellers optreden voor kinderen uit groep 6 of 7 van een basisschool. In ben dan Durk, dienaar van de drossaard van de stad Groningen, nachtwacht, gevangenbewaarder en hulp bij het tot laten bekennen van misdaden. Let wel, ik vertel geen verhaaltjes. Ik ben die man, gekleed in een geschiedkundig verantwoord kostuum. En nee, ik verhul mijn leeftijd nooit. In 1672, het jaar waaruit ik op raadselachtige wijze plotseling het jaar 2026 in ben geslingerd, ging niemand met pensioen. Je moest in die tijd gewoon doorwerken tot je echt niets meer kon, meestal dus tot de dood
Henk – Sloddervos
Hoewel hij een naam had, was hij die helemaal vergeten, omdat niemand met wie hij omging hem ooit riep. Hij was anders dan andere vossen, al zag je dat niet aan hem op het eerste gezicht. Zijn soortgenoten meden zijn gezelschap.
Het jaar 2026 – dag 72 – rotterdammers eerst
Ben ik Rotterdammer dan? Ik doch ik ken u ergens van.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Vrijdag Zindag – Absurd normale chaos
In het kapitalistische economische systeem levert de overdracht van een artikel of het verlenen van een dienst geld op. Winst is het verschil tussen kosten en prijs. Zelfs als naastenliefde een kernwaarde is, kan de naaste zonder enige discussie ‘bron van winst’ zijn. Transacties horen erbij. Immers, iedereen moet kunnen leven. Maar het wordt absurd als de winst zo groot is dat de ontvanger duizenden levens nodig zou hebben om het vergaarde vermogen te besteden. Ergens onderweg naar die rijkdom moeten andere mensen teveel hebben betaald. Niet iedereen vindt dat echter absurd.
Henk – Wie ben ik?
Dit is al gedurende vele jaren de Vraag der Vragen; althans voor mij.
Mijn naam is Henk, maar dat is niet wie ik ben.
En die egocentrische zeurzak dan, die op vele slakken zout legt en van alles over van alles vindt? Hm, dat is meer hoe ik me gedraag, maar dat is niet wie ik ben. Misschien dan die vent, die middels vele zware inspanningen zijn buik in toom en zijn kracht op peil wil houden?
Het jaar 2026 – dag 71 – mateloze tijd
Samenzijn is meer dan samen zijn.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het oorlogsmonument – getrommel, schrille fluitjes en leuzen
De stoet, voornamelijk bestaande uit vrouwen, probeerde iets duidelijk te maken. Maar wat dan?
Ik zag een regenboogvlag, Palestijnse vlag en pas iets verderop in de colonne heel veel kartonnen bordjes met teksten.
‘Stop women-abuse’, ‘Stop femicide’, ‘Baas in eigen buik’, en zo nog vele tientallen, misschien wel honderden leuzen. Of waren het hartenkreten?
Henk – Ietsniets
Geen idee waarom, of waardoor, maar wel wanneer. Laatst, s’ ochtends in alle vroegte vond ik mijzelf terug in bed en lag ik ‘lagen af te pellen.’
Het jaar 2026 – dag 70 – first morning
Er is nooit een begin aan een dag, het zijn mensen die de onderverdeling doen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Guy – Dhammazaadjes – Uit niet-zelf vloeit wijsheid en mededogen voort
Op boosheid kan je geen beoefening bouwen. Wanneer je, zoals Avalokiteshvara, bereid bent om te kijken met je hart, wordt het lijden in al zijn facetten duidelijk zichtbaar. En bereidheid om te kijken met liefdevolle vriendelijkheid (P. metta) is bereidheid om die pijn ook onder ogen te zien en te trachten ze te lenigen. Net zoals Avalokiteshvara zijn elf gezichten en zijn duizend armen mededogend ontvouwt.
Er is niets mis met jou — je bent onderweg (1)
We kennen het allemaal: die innerlijke stemmen.
De ene stem verlangt naar avontuur.
Een andere zegt: ja, maar dat durf ik niet; dat is veel te onzeker.
Een derde besluit uiteindelijk toch maar thuis te blijven.
Soms lijkt het alsof er vanbinnen een complete vergadering gaande is.
Peter – wide open road
Soms verdient het aanbeveling de ravijnen achter je vol te storten met beton
Henk – Dagje tussen de rolkoffers
Rolkofferstad. Ik woon al vele jaren elders en kom er nu zo weinig mogelijk. Mijn Mokumse hart, dat vlakbij de beroemde Jordaan ter wereld kwam, is te teerhartig om een hele dag moeizaam over de hoofden van honderdduizenden toeristen te lopen. Begeleid door het onafgebroken geluid van duizenden rolkoffers.
Het jaar 2026 – dag 69 – the flowers dying
Je gaat en mogelijk keer je terug, ook als de bloemen zijn gestorven.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Een dag met een gouden randje…
Al lopend dringt het tot me door dat er ook andere geluiden zijn waar te nemen. Het is het geluid van muziek, zomaar midden in het bos. Heel in de verte hoor ik de subtiele klanken van een viool.
Twee waarheden? Alweer
In het boeddhisme gaat het niet over wat mag en niet mag, maar stelt zich de vraag: hoe veroorzaken we lijden en welzijn? En het eenvoudige antwoord is dat we lijden veroorzaken vanuit de illusie dat we gelukkig gaan worden door onze behoeften te bevredigen. Dat is al heel ons leven tegengesproken. Behoeftebevrediging, hoe belangrijk ook voor onze overleving, is altijd tijdelijk en maakt ons nooit definitief gelukkig. Er is altijd meteen de volgende behoefte. Het is eindeloos.
Goff – fabels voor fabeldieren (45) regenworm
In elk verhaaltje spreekt een bepaald dier (das, orka, vlo etc.) zijn soortgenoten toe. Daarbij blijft het in het midden wat precies de rol van de spreker is ten opzichte van zijn gehoor.
Henk – Woede
Hoewel ik in intieme kring bekend sta als een driftkop, heb ik me in mijn leven vrijwel niet bezondigd aan geweld. Niet tegen wie dan ook, een korte periode in de bokssport niet meegerekend. Mijn vader – naar ik hoop zaliger dan tijdens zijn leven- deed dat wel. En met harde hand en overtuiging. En ik heb daarvan geleerd dat ik me niet in navolging van hem wilde laten gaan in de destructieve kracht van geweld tegenover wie dan ook. De hippietijd, love and peace, gevolgd door pacifisme – dat hielp allemaal mee om aan deze levenshouding vorm te geven.
Het jaar 2026 – dag 68 – gij zult niet doden
Duizend bommen en granaten: het geweld zal zich tegen je keren.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Over Antropologie 19 – Macht
Je kunt eigenlijk alleen binnen relaties van macht spreken. Iedere relatie is immers een machtsrelatie zodra de één meer invloed op en over de ander uitoefent dan omgekeerd. Maar hoe zit het dan met gelijken als er sprake van gelijke machtsposities? Zelfs in een ‘gelijke’ machtspositie binnen een relatie, zijn er verschillen. Een voorbeeld: pappa en mamma zijn gelijk maar het hondje luistert beter naar mamma dan naar pappa. En de kinderen luisteren beter naar pappa dan naar mamma (omdat ie gewoon een luidere stem heeft?). Maar … moeders wil is wet! Bij ons thuis zeiden ze wel eens: pappa is het hoofd van het gezin, maar mamma is het nekkie.
