Het koffieblik, zo noem ik het, een blik van de Friese koffiebrander Douwe Egberts in Joure waarin precies een pondpak koffie past, staat tussen andere koffie- en theeproducten in mijn keuken. Er staan afbeeldingen op van een gezellig familieleven, mensen in klederdracht, een kind in een schoolbankje. De zijde naar het raam gewend is aan het verbleken.
Het blik was van mijn moeder. Toen zij in 1995 overleed haalde ik het uit haar nagelaten spullen. Het deed me herinneren aan gezelligheid, liefde en genoeglijkheid, een bakkie troost als het nodig was. Een leuk gezinsleven. Mijn moeder Grietje was mijn grote inspirator, door haar inzichten leerde ik het leven leven.
Ik weet niet anders dan dat dat blik altijd in onze keuken stond. Als het open was kwam de geur van heerlijke koffie je tegemoet. En als er bezoek aankwam opende mijn moeder (of vader) de buitendeur en mijn moeder ging dan de keuken in om koffie (of thee) te zetten. Het DE-blik staat daardoor ook voor gastvrijheid.
In Rotterdam (mogelijk ook elders in het land) bestaat de uitdrukking: zullen we effe een bakkie doen? Dat staat voor een uitnodiging, een kop koffie hoeft niet per se. Een bakkie doen is ontmoeten.
Het blik verbleekt, mijn herinneringen eraan gelukkig niet.
Douwe Egberts is inmiddels in Amerikaanse handen. Dus een bakkie doen met Donald Trump? Gastvrijheid heeft ook zijn beperkingen.
Geef een reactie