De vrije wil, waar vind ik hem? Als ik bij mezelf naar binnen kijk kan ik niet het geringste spoortje vrije wil ontdekken. Nog ongericht, bedoel ik, vrij door mij te gebruiken voor een subject of object naar keuze, zolang ik wil, op ieder moment te veranderen.
onvrije wil
Ik zou best kakkerlakken willen willen eten
Ik heb in mijn leven een paar keer gevreeën met vrouwen die verliefd op me waren maar ik niet op hen. Ik wilde dat oprecht willen, maar diep vanbinnen wou ik niet, wou er iets niet, en als ik het dan toch probeerde, werd het een flop – ik gebruik dit klankwoord met opzet.
Waarom ik niet meer twijfel aan de vrije wil
En ook niet meer aan de onvrije wil.
Hoe herken je iemand zonder vrije wil?
Iemand zonder vrije wil neemt niemand iets kwalijk, zichzelf ook niet, denken sommigen. Hij bedankt niemand en neemt geen bedankjes in ontvangst. Hij heeft geen eergevoel en eert niemand. Hij heeft geen schuldgevoel en beschuldigd niemand. Hij heeft geen geweten en houdt niemand verantwoordelijk. Hij doet niet aan complimentjes en neemt ze niet in ontvangst. Maar is dat wel zo?
Wat is jouw afgod, de vrije wil of de onvrije wil?
Neigen naar niet neigen.
Het onwezenlijke verschil tussen de vrije wil en de onvrije wil
Innerlijke eigenmacht of innerlijke overmacht?
Sorry nog van die atoombom, hè
Goede manieren in een wereld zonder vrije wil.
Wordt het een jungle als we het idee van de vrije wil opgeven?
Geachte heer Van Dam, twijfel zaaien over de vrije wil vind ik een zeer kwalijke zaak.
Geeft het rust als de vrije wil niet bestaat?
Voor- en nadelen van de keuze om in de onvrije wil te geloven.
Kun je nog wel laf zijn als de vrije wil niet bestaat?
En kun je nog wel dapper zijn?
Kun je nog wel trots zijn als de vrije wil niet bestaat?
Ook zonder keuzevrijheid valt er eer te behalen, of je wil of niet.
Kun je iemand nog wel opvoeden als de vrije wil niet bestaat?
En kun je het wel tegenhouden?
