Onlangs keek ik naar een aflevering in de serie Nederland in vogelvlucht gepresenteerd door de onnavolgbare Huub Stapel. Het gratis verstrekken van kerstbomen aan minvermogenden werd daarin belicht. Een mooi initiatief. De mensen zijn natuurlijk niet minder maar hebben geen geld om een dennenboom te kopen. Ze mochten er zelf eentje uitkiezen in een bosachtige omgeving, die daarop werd afgezaagd en naar het huis van de nieuwe eigenaar vervoerd.

En opeens, het kwam zomaar op, dacht ik aan onze eigen kerstbomen in mijn kindertijd. Tot mijn achtste woonde ik in de Hildegardisstraat in het Oude Noorden van Rotterdam, een echte arbeidersbuurt. Mijn ouders hadden zes kinderen die de beschikbare ruimte in de arbeiderswoning – voor, tussen en achter- op de eerste verdieping -eenhoog zeggen ze – moesten delen. Als we naar bed gingen was het een kwestie van stapelen en inblikken. We wisten niet beter.
Op een avond in december een paar weken voor de Kerst ging ik met mijn moeder Grietje en mijn jongere broertje naar de Zwart Janstraat in Noord waar een kerstboomverkoper met zijn bomen stond. Zo minvermogend als wij waren, mijn ouders hadden geld opzij gelegd om zo’n boom te kopen. Ik herinner me nog goed wat voor gevoel dat bij mij opwekte. Op stap met mijn moeder.
Met zijn drieën sjouwden we de boom een kilometer verderop naar huis waar er in houders echte kaarsjes in werden geplaatst. Een spons in een emmer met water moest voorkomen dat de etage in de fik vloog.
Het is zo’n mooie herinnering. We waren hartstikke arm, mijn ouders probeerden er het beste van te maken onder uitermate slechte omstandigheden. En dan was er liefde – tot uiting gebracht door de gang -een moeder met twee kleine jongetjes- naar de Zwart Janstraat. Om licht te brengen in die omstandigheden.
Voor mij was dat een accu waar ik nog steeds op teer. Lieve herinneringen in leven gebracht door mijn moeder en vader.


Geef een reactie