Vorige week kreeg ik van een oude vriend een nostalgisch berichtje waarin de geneugtes van de tijd van vroeger werden opgesomd. Knikkeren op straat, verstoppertje spelen – wie niet weg is is gezien- stoepen bekrijten, paard en wagen, geen supers maar middenstandwinkels. De waterstoker. Familiebanden.
Ik herkende er alles in en van. Tot ruim mijn achtste woonde ik in Het Oude Noorden van Rotterdam en speelde veel op straat. Tot mijn ouders besloten naar een nieuwbouwwoning te verhuizen met zoveel slaapkamers dat je niet meer met z’n zessen in één bed hoefde te slapen.
De tijd van vroeger was niet beter dan nu, er was wel meer solidariteit en net zoveel armoe als nu.
Vanmiddag maakte ik een nostalgietour langs Terbregge, waar mijn opa Johannes Vink, de vader van mijn vader Frans Hoek, een dahliakwekerij had en mijn vader na de dood van mijn opa samen met zijn broers een stuk grond had. De Tuin, werd dat genoemd, het was meer een plantage. Als wij vanuit Noord naar de tuin liepen moesten we bij de eerste molen aan de andere kant van de boezem rechtsaf slaan, een sloot over en waren we ter plaatse.
Het water in de boezem stond hoog vandaag, tuinlieden waren er aan het werk, riet moet gesnoeid worden, oude en nieuwe dure huizen wisselden elkaar af, er lagen boten gemeerd, bloemen knalden uit het gras en op de oever stond een glijbaan zodat je zo het water van de boezem in kon glijden. Het was er ook erg verstild. De zon scheen en de wind woei. Watervogels in het water. Ik zakte helemaal weg in het verleden. Bij de eerste molen rechtsaf…
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Jacob Keulen zegt
Leuke nostalgies fotoottje
Wulf zegt
Alles is vergankelijk en volgt elkaar op…
Pauline de Wit zegt
NOSTALGIETOUR, prachtig woord!
Ik doe dat regelmatig; ook richting water en weidsheid maar vooral richting de goede herinneringen.
Weemoed en sentimentaliteit vechten om de voorrang.
Maar……hoe zit het nou ook weer met VINK en HOEK?
Mijn vader had dezelfde achternaam als zijn vader………
Hartelijks,
Pauline.
Joop Ha Hoek zegt
De moeder van mijn vader, een Hoek, scheidde in 1905 van haar echtgenoot, een zuipschuit, bij wie ze vier kinderen had en ze kreeg een relatie met Johannes Vink, met wie ze nooit trouwde maar samen kregen ze wel vier kinderen, onder wie mijn vader, die hun vader ome Jan noemden. De vier kregen de achternaam van hun moeder, die de kinderen wettigde. Mijn grootouders waren gelukkig met elkaar, hoorde ik van mijn ouders. Mijn zoon heet tegenwoordig Vink-Hoek
Pauline de Wit zegt
Dat is een geëmancipeerde en sterke vrouw geweest, die Oma van jou. Haar tijd ver vooruit. Goeie actie van je zoon.
Dank voor uitleg, hoop het te onthouden.
Pauline.
Joop Ha Hoek zegt
Jazeker, ik bewonder haar levensstijl, ik heb haar nooit gekend, ze stierf voor ik werd geboren. Mijn andere oma, de moeder van mijn moeder, was ook een kanjer. Ik heb het zeer getroffen met mijn voorouders.