Volgens mijn dochter ben ik niet consequent, en daar geef ik haar gelijk in. En ik ben ook niet altijd eerlijk, en dat kan ik eveneens alleen maar bevestigen. Als ik dat doe, dat gelijk geven en bevestigen, krijg ik te horen dat ik haar niet serieus neem en als ik dat tenslotte niet ontken, wordt ze boos.
dood
Myriam Borst, de powa en het verlaten eiland
Beeldend kunstenaar Myriam Borst woont in 2014 al meer dan twintig jaar met haar vriend Leon in het noorden van Noorwegen in Vesterålen, op het verder onbewoonde kleine eiland Storskjærvøya. Het eiland ligt 200 kilometer boven de poolcirkel, acht kilometer uit de kust vandaan. Myriam, geboren in Den Haag, volgde haar opleiding aan de Vrije Academie in Den Haag (1982-1984) en aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam (1985-1991).
Guy – dhammazaadjes – Ontwaken. Wakker worden.
De heelheid realiseren van alles-met-alles staat voor ontwaken. Eén zijn met het proces.
Het jaar 2025 – dag 343 – glasplaat
Wij werden gevoed met afsnijdsel en nicnac maar waren toch gelukkig.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 329 – geboorte
Een terugkeer naar de baarmoeder is onmogelijk: eruit is eruit.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 302 – wedergeboorte
Het eeuwige leven ligt op de loer.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Ardan – De eeuwigdurende vraag…
Wie ben ik eigenlijk?
Na langdurige detentie – Tibetaanse lama Tulku Palden Wangyal overleden in Chinese gevangenis
Uit rapporten blijkt dat hij meedogenloos werd gemarteld, terwijl oproepen tot zijn vrijlating onbeantwoord bleven. Er werden strenge beperkingen opgelegd aan elke vorm van communicatie of bezoek, waardoor zijn volgelingen in angst verkeerden. In 2025 werd Tulku Palden Wangyal overgebracht naar de provincie Gansu, waar zijn lijden voortduurde. Op 19 juli stierf hij terwijl hij nog steeds in hechtenis zat.
Het jaar 2025 – dag 247 – grafpraat
Artis, Tibet en de burgertruttige graven in Beekbergen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Klimaatverandering en de persoonlijke beoefening
‘In elke sangha zijn er mensen met een dominante mentale gesteldheid uit de boeddhistische psychologie: lobha (hebzucht), dosa (boosheid) en moha (onwetendheid). Een dosa-type zal zoeken naar heilzame acties; een lobha-type zal plannen maken en met oplossingen komen; en een moha-type heeft genoeg aan zijn eigen leven en trekt zich bij voorkeur terug. Wat ik op mijn kussen ontdek, de realiteit die zich in mijn geest ontwikkelt en hoe ik in het leven sta, is het meest wezenlijk activistische dat ik te bieden heb.’
Kunt u zich voorstellen hoe het is om dood te zijn?
Kunt u zich voorstellen hoe het is om dood te zijn?
Ik doel nu niet zozeer op die kant en klare voorstellingen—voorgesneden, gedroogd en in zakjes verpakt—die we via deze of gene cultuur hebben meekregen: al die mozaïekjes van hoop en vrees, inzicht en verbeelding, en zo meer, die we als een soort van hebbedingetjes verwachtingsvol in ons kleine koffertje voor het lange reisje gestopt hebben (want … je weet maar nooit …).
Nee, de vraag is directer, is ‘dood-zijn’ iets dat ervaarbaar is, en, ‘Hoe is dat dan’? Het punt is dus niet, welke voorstellingen heeft u hier al over, maar hoe zou u zich dit nu, vers van het mes zogezeid, als een ervaringsfeit voorstellen.
Guy – dhammazaadjes – Zonder ‘zelf’ (P. anatta)
Alles wat veranderlijk, onbevredigend en zelfloos is moet beschouwd worden als ‘Dit is niet van mij, dit ben ik niet, dit is niet mijn zelf’.
