Ik word wakker uit een rare droom. Mijn vriendin en iemand anders gaan de kamer uit waar mijn lichaam kennelijk ligt opgebaard. Bij het dichtdoen van de deur hoor ik het bezoek nog net zeggen ‘het is toch nog snel gegaan.’
dood
Geen dood, geen vrees (23) – Dood
Bij ons thuis ligt Minie sinds haar inslapen in een kaasdoek in een mandje. Ik praat met haar, aai haar en bedank haar voor alles wat we samen hebben meegemaakt. Voor haar aanwezigheid in de tijden dat ik het moeilijk had, voor haar rust en voor de gekke capriolen die ze uithaalde.
Geen dood, geen vrees (15) – de dood
Waarom zouden we de dood buiten het leven plaatsen, of er niet over praten? De dood is onlosmakelijk met het leven verbonden. Immers, het enige wat we zeker weten is dat we doodgaan.
Guy dhammazaadjes – De dood zal plaatsvinden
Maranam bhavissati — De dood zal plaatsvinden. Niet de dood, maar geboorte is het probleem.
Peter – Over de toekomst
Met mijn leeftijd van 55 jaar heb ik meer verleden dan toekomst. Toch vind ik mijn voorland een stuk interessanter dan mijn historie. Die ken ik nou wel, en biedt geen verrassingen meer. Maar wat mij te wachten staat, is een ongeopende doos van verwachtingen en verrassingen.
Een paasgedachte?
Daar gaan we weer. Niet omdat ik daar zelf zo’n behoefte aan heb, maar doordat het iedere keer weer ter sprake komt. YOLO… ofwel: je leeft maar één keer. En omdat je maar één keer leeft, enzovoorts…
Het jaar 2026 – dag 93 – lichaamseigendom
Van wie is mijn lichaam bij leven en dood.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there
Guy – dhammazaadjes – De ware aard van het leven
Net zoals een rivier die van de berg naar beneden stroomt, zonder even stil te houden, alles op zijn tocht meesleept, net zo is het leven van een mens—beperkt, onbeduidend en gekenmerkt door spanningen en wanhoop. Iemand die geboren is kan zich niet bevrijden van de dood.
Het jaar 2026 – dag 77 – ambulance pastoor
Leven en sterven tussen vier wielen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
“Geef toorn op, laat eigendunk varen,”
In dit samyutta [‘boek’] bezoeken de goden de Boeddha meestal in de nacht. Hun verschijning wordt aangekondigd door een groot licht dat de hele omgeving overstraalt.
Gedachten over een haiku 58 – Etsujin
Lang leven, onsterfelijkheid, toewijding die de dood overstijgt. Waarom dan afscheid?
Ardan – Risico…
…
Henk – Sloddervos
Hoewel hij een naam had, was hij die helemaal vergeten, omdat niemand met wie hij omging hem ooit riep. Hij was anders dan andere vossen, al zag je dat niet aan hem op het eerste gezicht. Zijn soortgenoten meden zijn gezelschap.
Gesprekjes: Waartoe zijn wij op aarde?
“Alles en iedereen gaat een keertje dood,” zegt de jongeman opgewekt. “Vroeg of laat, jong of oud… groot of klein… maakt allemaal niks uit.”
‘We bestaan bij de gratie van diversiteit, we leven bij de gratie van dood en verderf’
Op balkons stonden vrouwen met hoofddoeken te wenen, Turkse tranen verschillen niet van Nederlandse tranen.
Het jaar 2026 – dag 41 – schuifdeur en de droom
Ons bewustzijn als een tank met miljoenen verbindingsslangetjes.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De conventionele werkelijkheid
Recent wierp iemand een interessante vraag op: Is vergankelijkheid absolute werkelijkheid of relatieve werkelijkheid? De vraag is interessant niet omwille van het antwoord, maar vanwege de impliciete assumpties. In het westerse boeddhisme leeft op vele plaatsen het idee dat de absolute werkelijkheid de enige echte werkelijkheid is, en dat de relatieve werkelijkheid illusie is. Dus, is zo’n essentieel boeddhistisch begrip als vergankelijkheid dan illusie?
‘Eigenlijk is het goed nieuws dat we ooit dood gaan’
Eigenlijk is het goed nieuws dat we ooit dood gaan. De dood geeft namelijk waarde aan ons leven. Als we eeuwig zouden leven, dan maakte het totaal niet uit wat we zouden doen of laten. Het einde van dit menselijk leven geeft urgentie aan alles wat we doen.
Gesprekjes: eerlijk?
Volgens mijn dochter ben ik niet consequent, en daar geef ik haar gelijk in. En ik ben ook niet altijd eerlijk, en dat kan ik eveneens alleen maar bevestigen. Als ik dat doe, dat gelijk geven en bevestigen, krijg ik te horen dat ik haar niet serieus neem en als ik dat tenslotte niet ontken, wordt ze boos.
Myriam Borst, de powa en het verlaten eiland
Beeldend kunstenaar Myriam Borst woont in 2014 al meer dan twintig jaar met haar vriend Leon in het noorden van Noorwegen in Vesterålen, op het verder onbewoonde kleine eiland Storskjærvøya. Het eiland ligt 200 kilometer boven de poolcirkel, acht kilometer uit de kust vandaan. Myriam, geboren in Den Haag, volgde haar opleiding aan de Vrije Academie in Den Haag (1982-1984) en aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam (1985-1991).
Guy – dhammazaadjes – Ontwaken. Wakker worden.
De heelheid realiseren van alles-met-alles staat voor ontwaken. Eén zijn met het proces.
Het jaar 2025 – dag 343 – glasplaat
Wij werden gevoed met afsnijdsel en nicnac maar waren toch gelukkig.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 329 – geboorte
Een terugkeer naar de baarmoeder is onmogelijk: eruit is eruit.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 302 – wedergeboorte
Het eeuwige leven ligt op de loer.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
