Leven en sterven tussen vier wielen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
dood
“Geef toorn op, laat eigendunk varen,”
In dit samyutta [‘boek’] bezoeken de goden de Boeddha meestal in de nacht. Hun verschijning wordt aangekondigd door een groot licht dat de hele omgeving overstraalt.
Gedachten over een haiku 58 – Etsujin
Lang leven, onsterfelijkheid, toewijding die de dood overstijgt. Waarom dan afscheid?
Ardan – Risico…
…
Henk – Sloddervos
Hoewel hij een naam had, was hij die helemaal vergeten, omdat niemand met wie hij omging hem ooit riep. Hij was anders dan andere vossen, al zag je dat niet aan hem op het eerste gezicht. Zijn soortgenoten meden zijn gezelschap.
Gesprekjes: Waartoe zijn wij op aarde?
“Alles en iedereen gaat een keertje dood,” zegt de jongeman opgewekt. “Vroeg of laat, jong of oud… groot of klein… maakt allemaal niks uit.”
‘We bestaan bij de gratie van diversiteit, we leven bij de gratie van dood en verderf’
Op balkons stonden vrouwen met hoofddoeken te wenen, Turkse tranen verschillen niet van Nederlandse tranen.
Het jaar 2026 – dag 41 – schuifdeur en de droom
Ons bewustzijn als een tank met miljoenen verbindingsslangetjes.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De conventionele werkelijkheid
Recent wierp iemand een interessante vraag op: Is vergankelijkheid absolute werkelijkheid of relatieve werkelijkheid? De vraag is interessant niet omwille van het antwoord, maar vanwege de impliciete assumpties. In het westerse boeddhisme leeft op vele plaatsen het idee dat de absolute werkelijkheid de enige echte werkelijkheid is, en dat de relatieve werkelijkheid illusie is. Dus, is zo’n essentieel boeddhistisch begrip als vergankelijkheid dan illusie?
‘Eigenlijk is het goed nieuws dat we ooit dood gaan’
Eigenlijk is het goed nieuws dat we ooit dood gaan. De dood geeft namelijk waarde aan ons leven. Als we eeuwig zouden leven, dan maakte het totaal niet uit wat we zouden doen of laten. Het einde van dit menselijk leven geeft urgentie aan alles wat we doen.
Gesprekjes: eerlijk?
Volgens mijn dochter ben ik niet consequent, en daar geef ik haar gelijk in. En ik ben ook niet altijd eerlijk, en dat kan ik eveneens alleen maar bevestigen. Als ik dat doe, dat gelijk geven en bevestigen, krijg ik te horen dat ik haar niet serieus neem en als ik dat tenslotte niet ontken, wordt ze boos.
Myriam Borst, de powa en het verlaten eiland
Beeldend kunstenaar Myriam Borst woont in 2014 al meer dan twintig jaar met haar vriend Leon in het noorden van Noorwegen in Vesterålen, op het verder onbewoonde kleine eiland Storskjærvøya. Het eiland ligt 200 kilometer boven de poolcirkel, acht kilometer uit de kust vandaan. Myriam, geboren in Den Haag, volgde haar opleiding aan de Vrije Academie in Den Haag (1982-1984) en aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam (1985-1991).
