En de niet anderen…
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Boeken – Boeddha’s, Burgers en Buitenlui
‘Toen mijn telefoon ging, werd ik ruw uit een kort, uiteraard meditatief, verblijf op de bank gerukt. Ik meldde me met een stem waarin ik zoveel mogelijk verstoordheid liet doorklinken. ‘Van Kalken?’ De man klonk als een ambtenaar die dit klusje nog vóór vijf uur geregeld wilde hebben. ‘Jaha…’ mompelde ik weinig toeschietelijk. ‘U spreekt met Douma van het kerkhof ‘De Treurwilg.’ ‘Oh.’ Ruim vijfentwintig jaar geleden werd mijn moeder daar begraven. ‘U heeft hier een graf op ons kerkhof,’ sprak hij bijna beschuldigend.’
Een rare reden om de dood te vrezen
Lezer, wat denk jij dat er na je dood gebeurt?
Het jaar 2026 – dag 85 – bijsluiter
Griep, hoesten tranende ogen en dan die vervelende bijsluiter.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Henk – Decemberfeesten
U begrijpt: ik heb een samsarische hekel aan decemberfeesten. Aan feesten in het algemeen trouwens, maar in het bijzonder aan de in december samengeperste feestvreugde. Daarnaast ben ik ook niet zo dol op Pasen, Pinksteren, Hemelvaartsdag en Valentijnsdag, maar dat terzijde. Oh ja, en verjaardagen niet te vergeten, die ik elk jaar weer tevergeefs probeer over te slaan.
Een rare reden om naar de dood te verlangen
En een rare reden om te blijven leven.
Het jaar 2026 – dag 84 – vrijgevestigd
De boeddhistische monnik in een spijkerbroek.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Guy – dhammazaadjes – De ware aard van het leven
Net zoals een rivier die van de berg naar beneden stroomt, zonder even stil te houden, alles op zijn tocht meesleept, net zo is het leven van een mens—beperkt, onbeduidend en gekenmerkt door spanningen en wanhoop. Iemand die geboren is kan zich niet bevrijden van de dood.
Peter – Het cottage, een Engels plattelandshuisje
Ook Naipaul leed aan depressies. Seksueel misbruikt als kind dronk hij veel. Hij was dol op hoeren.
Henk – Legaal in Bodhgaya
Wij schrijven – of beter: ik schrijf – januari 1997. De laatste Elfstedentocht was verreden, en dank zij de Lufthansa liep ik 24 uur later naar een olifant in een straat in New Delhi te kijken. Het was de eerste van nog vele volgende cultuurschokken. Ik was op pelgrimage onder leiding van een Tibetaanse lama door Noord-India, Nepal en Sikkim. Gedurende vijf weken werden mijn arme zintuigen overspoeld met kleurige, geurige en auditieve indrukken. Een overdosis aan percepties verhitten mijn brein.
Wie alleen maar vrij wil zijn is niet vrij om zich te binden
En wie alleen maar wil leven is niet vrij om te sterven.
Het jaar 2026 – dag 83 – uitstoten
Niks geen dharma, maar karma.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
