Michel Ball: ‘Ben ik nu een humanist of een boeddhist?’
De dementie van alledag, 7. Ik raak de weg kwijt
Het is schokkend hoeveel fouten ik de hele dag maak. Hoe beperkt mijn mogelijkheden zijn. Hoe vaak ik mezelf moet corrigeren. Hoe onlogisch mijn redeneringen zijn. Hoe onbetrouwbaar mijn geheugen is. Hoe verstrooid ik ben, hoe ongecoördineerd, hoe gedesoriënteerd, hoe gepreoccupeerd, hoe afwezig.
Dick – Vrij van illusies
Vrij zijn van illusies is niets anders dan het doorzien en loslaten van onze plaatjes en beperkende denkbeelden. Dan komt onze ware natuur, de liefde die we in wezen zijn, ongehinderd aan bod.
Vorm is leegte — en het samenvallen van tegenstellingen
De woorden vorm is leegte, afkomstig uit de Hartsoetra, lijken op het eerste gezicht paradoxaal. Hoe kan vorm – dat wat zichtbaar en tastbaar is – leegte zijn? En hoe kan leegte – dat wat geen vorm heeft – zelf vorm zijn? Toch wijst deze uitspraak niet op een tegenstelling, maar juist op het doorzien ervan. Vorm en leegte blijken geen twee afzonderlijke werkelijkheden te zijn, maar twee manieren om naar dezelfde werkelijkheid te kijken.
Konijntjes…zijn vrij
Elsbeth Wolf: ‘De eerste keer dat ik als vrijwilliger de gevangenis van Krimpen aan de IJssel binnenkwam tien jaar geleden, zal ik nooit vergeten. Mijn werk bestond eruit om van de stilteruimte een zendo te maken. Ik legde de matten en kussens neer, zette het bronzen boeddhabeeld en de bloemen en takken klaar, maakte thee en heette de mannen welkom bij binnenkomst en na afloop van de meditatie was er ruimte voor een gesprek voor wie dat wilde. De stilteruimte grensde aan de luchtplaats, een grote binnenplaats binnen de muren van de gevangenis. Eén kant van die stilteruimte bestond uit ramen. Een meter of vijf verwijderd van het raam stond een eenzame boom. Welk jaargetijde het ook was, de boom stond er altijd even miezerig als ontredderd bij. Op het grasveld na, was de boom het enige levende wezen op het hele terrein. Hij had het zichtbaar moeilijk, miste soortgenoten!’
De mens als middel
In de praktijk staat niet de mens centraal, maar het systeem. Niet het leven, maar de functie. Niet wie iemand is, maar waarvoor hij bruikbaar is. De mens mag op papier nog het doel zijn, in werkelijkheid wordt hij steeds vaker behandeld als middel.
24/5 – VESAK in Mechelen
…
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (17)
Wilfried van der Linde: ‘Ik ben niet de man die het van de daken schreeuwt en ook niet dat ik er nu 24 uur per dag mee bezig ben. Wel heb ik mede door het ontdekken van het boeddhisme een studie psychologie gevolgd.’
De dementie van alledag, 6. Ik raak dingen kwijt
Gedachteloos pak ik spullen op, gedachteloos doe ik er iets mee, gedachteloos leg ik ze neer waar ik op dat moment toevallig ben. Haarborstel, e-reader, handschoenen, oplader, oordoppen, ze zwerven als op eigen houtje door het huis. Alles, alles raak ik kwijt, keer op keer.
Dick – Er komt je alleen liefde tegemoet
Het is lente geworden. Als alles uit de grond krult, tere blaadjes zich uit de knoppen vouwen en het bos een lichtgroen paradijs is, ja, dan is makkelijk te zien dat je omringd wordt door liefde. Maar in een isolatiecel of oog in oog met een sadistische ondervrager is dat lastiger.
Boeken – drie brieven
Een onopvallend, beige boekje, gedrukt door de gebroeders Nooy in Purmerend, op een illegale drukpers in 1943. Drie brieven, de eerste publicatie ooit van Etty Hillesum, werd oorspronkelijk uitgegeven in een zogenaamde ‘schuil-editie’. Oplage honderd exemplaren; met een misleidende titel, een vals verschijningsjaar, een verzonnen auteursnaam op de titelpagina – er werd zelfs een ‘nepbrief’ toegevoegd om de inhoud van de uitgave te verschuilen.
Auke Leistra – Herinneringen
De gelederen van hen
die de oorlog hebben meegemaakt
raken steeds verder uitgedund.
