(En waarom die interessanter is dan het verleden)
Met mijn leeftijd van 55 jaar heb ik meer verleden dan toekomst. Toch vind ik mijn voorland een stuk interessanter dan mijn historie. Die ken ik nou wel, en biedt geen verrassingen meer. Maar wat mij te wachten staat, is een ongeopende doos van verwachtingen en verrassingen.
Het valt mij op hoeveel mensen krampachtig blijven hangen in nostalgie en heimwee. En in een bijna masochistische kramp om de verschrikkingen uit het verleden te blijven herdenken: oorlogen, concentratiekampen, genocides en andere afgrijselijke vormen van onrecht.
Zeker dient de mens lering te trekken uit het voorafgaande, maar nog beter is het om niet in oude fouten te vervallen en met frisse moed de ongebaande paden van de toekomst in te slaan.
Het kost mij weinig moeite mijn leven tot nu toe te zien als een dienblad vol kostbaar kristal dat met een daverende klap op de vloer in gruzelementen viel. Ik raakte zowat alles kwijt wat me dierbaar was, maar veel belangrijker is dat ik leef en adem. Ik ben arm en invalide, maar wel zo vrij als een vogeltje. Ik ben een winnaar in het diepst van mijn gedachten.
Dagelijks lees ik twee kranten en ik lach om de waan van de dag die me voorgeschoteld word. De kopij is al Schnee von gestern op het moment dat ik het lees. Morgen rennen er weer andere varkens over het erf, en zo gaat het al sinds mensenheugenis.
Misschien ben ik niet goed bij m’n hoofd (en volgens de psychiaters is dat zo), maar ik weiger me gek te laten maken door de zogenaamde actualiteit. Er is nooit iets nieuws onder de zon, stelt het Bijbelboek Prediker heel terecht.
Niettemin vind ik de dag van morgen nog een stuk interessanter dan die van vandaag. Al was het maar omdat mijn zoon op bezoek komt. En misschien kom ik de onbereikbare vrouw die mij lief is wel tegen op straat. Je weet het maar nooit.
“De toekomst behoort aan hen die geloven in de schoonheid van hun dromen”, schreef Eleanor Roosevelt. Ze had gelijk. Mijn verleden, een fascinerende aaneenschakeling van nederlagen en tegenslagen, is niet maakbaar. Maar mijn toekomst is een open boek. Hoop, geloof en liefde zullen de rest doen.
Allerlei gelukgoeroes beweren fanatiek dat we in het hier en nu moeten leven. Alleen ken ik nogal wat mensen voor wie dat hier en nu een volstrekt onverdraaglijke staat van zijn is. Daarom zitten ze de hele dag te blowen en bier te drinken – wat ik zelf ook decennia deed. Die deplorabelen hopen alleen maar op een betere toekomst die hen verlost van hun verslavingen en schulden, en geef ze eens ongelijk.
Ik moest op leeftijd komen om mijn verleden als een oude huid van me af te stropen. Nu wacht ik glimlachend op de dood, die de grote gelijkmaker en verlosser is. Het staat in de sterren geschreven wanneer de grote zwarte vogel mij naar de eeuwige jachtvelden gaat brengen.
Tot die tijd kan het verleden het met mijn opgestoken middelvinger doen.
Geef een reactie