…
Peter – Het bankje
…
Peter Pijls
Peter – De demente vrouw trommelde
De trommelende vrouw droeg een paarse jas. Met haar handen sloeg ze ritmisch op haar knieën. Ze is er vaker. Ze wordt begeleid door een vrijwilliger met een hond die te korte pootjes heeft, volgens Faridha.
Peter – Het kazernegevoel van de daklozenopvang
De zwervers die ik ’s avonds en ’s nachts tref in de daklozenopvang, zie ik overdag ook wel in de plaatselijke vestiging van het Leger des Heils. Sommigen zijn ook daar druk, anderen slapen met het hoofd op tafel. Over de begeleiding en de bewaking in de daklozenopvang, wordt weinig gepraat. Het verandert niets. Ik denk dat mijn stapelbed in de daklozenopvang mijn laatste gesubsideerde matras op deze wereld is.
Peter – Later een pension
Fahida had hoge leren schoenen aan die ze had gekocht in Alexandrië, Egypte, waar haar moeder woont.
Peter – Kaarten en legenda’s
Vandaag zou mijn zoon komen, maar hij belde af. Dringende bezigheden elders. Nog zo’n man van kaarten en legenda’s. Hij reist graag en veel, net als ik vroeger. We zijn allebei van de plattegronden. We weten overal de weg. En als we verdwalen, laten we ons leiden door elfen en trollen, en fluisterende sirenes. Zo vinden wij onze weg in de wereld.
Peter – Festen
Ik was bij een familiefeest, voor het eerst in jaren. Het was een vervreemdende ervaring. De high tea ging goeddeels aan me voorbij. Ik zat steeds naar buiten te kijken. Ik wist niet meer goed hoe je je moet gedragen, op een familiefeest.
Peter – Over de toekomst
Met mijn leeftijd van 55 jaar heb ik meer verleden dan toekomst. Toch vind ik mijn voorland een stuk interessanter dan mijn historie. Die ken ik nou wel, en biedt geen verrassingen meer. Maar wat mij te wachten staat, is een ongeopende doos van verwachtingen en verrassingen.
Peter – De ijle atmosfeer laat de mens in tongen spreken
Met Pinksteren op komst valt het me al jaren op dat mensen door het ontbreken van bewolking en veel te hoge temperaturen de hele dag lopen te ijlen. Ze spreken in tongen, schrijft de Bijbel.
Peter – De inloop
Vandaag dronk ik koffie bij de inloop voor GGZ-cliënten, hun begeleiders en voormalige bewoners van beschermde woonvormen.
Peter – Joris Driepinter, de gezamenlijke randpsychose
Een stem in mijn hoofd van een kennis die verslaafd is aan cocaïne en roesmiddelen zegt rond deze tijd: Peter, vanaf nu is het vijfennegentig deep fake en vijf procent telepathie.
Peter – Smack, bruin; heroïne
Sommige zenmonniken waren vroeger in Azië best wel van het knokken.
Peter – Openbaringen
Met zijn twee dochters rende Lot de bergen in. Hij bedreef incest met ze. “Hij ging tot ze in”, schrijft de Bijbel, het boek door God geschreven.
Peter – Vroege ontmoetingen
Vanmorgen om 6 uur had ik al bezoek in de beschermde woonvorm. Het betrof M., een oudere medebewoonster, die dagelijks komt buurten en haar komst aankondigt door voor mijn appartement heel hard „Peter” te roepen. De bedoeling is dat ik dan naar buiten kom, wat ik soms doe. M. wil achtereenvolgens aandacht, marihuana, vloeitjes en shag.
Peter – Bier bestellen voor dode collega’s
Toen ik 28 jaar geleden begon als jong journalistje bij een krant, was veel roken en drinken nog heel gewoon. De redactie stond vol asbakken. Na het werk samen bier drinken in de kroeg hoorde bij de initiatierite. Nee zeggen was er niet bij. Ik zou er later een dure prijs voor betalen, want ik belandde als manisch-depressieve alcoholist in een rolstoel.
Peter – Worstenbroodje tegen psychose
De Eindhovense GGZ stopt psychotische mensen niet meer in de isoleercel, maar geeft ze een kop koffie met een worstenbroodje als ze verward worden binnengebracht.
Peter – Notitie uit het beschermde huis
Wat is de status quo. Ik leef op Xanax, die de psychiater me voorschreef. Die angstremmer kan ik wel gebruiken. De gemeente hercontroleert m’n uitkering. Ik moet bescheiden van jaren her aanleveren. Dat stresseert me enorm. Ik heb niets te verbergen, maar voel me toch schuldig aan iets. Alsof je als mogelijke fraudeur wordt gezien.
Peter – Het cottage, een Engels plattelandshuisje
Ook Naipaul leed aan depressies. Seksueel misbruikt als kind dronk hij veel. Hij was dol op hoeren.
Peter – De eeuwige jonkojongen
Jaren geleden maakte ik in het Venrayse Mgr. Goumanspark een foto waar ik maanden in geïnvesteerd had. Te zien was een bankje, de onderbenen van een getinte landgenoot en wat blikjes en peuken. De jonkojongen, zoals ik hem noemde, wou per se niet herkenbaar op de foto.
Peter – wide open road
Soms verdient het aanbeveling de ravijnen achter je vol te storten met beton
Peter – Het lichaam als vijand
Een persoonlijkheid is meer dan een lichaam, maar niet uitsluitend geest. Ik heb me verraden gevoeld door mijn lichaam. Een kleine reeks amputaties heeft me ernstig verminkt. Een onstuitbare vaatziekte is daar debet aan. Nu heb ik daar vrede mee. Dat komt misschien ook omdat ik geen 25 meer ben. Mijn zelfbeeld leunt tegenwoordig meer op mijn ziel dan mijn lijf.
Peter – miluka
Het raam van mijn woonkamer gunt me uitzicht op de helblauwe zomerlucht. Het is mijn panorama en mijn vakantiegevoel. Ik ben al 13 jaar niet meer op reis geweest, maar ik mis niets.
Peter – De actualiteit van Joke Smit
Een column over de staat van de emancipatie, oer-feministe Joke Smit en mijn eigen wisselende prestaties als huisman.
Bericht uit het beschermde huis (31)
Ik heb een vriendin die out of the blue manisch of psychotisch kan worden. Ook beschikt ze over het talent om in een split second in een gemengde episode te schieten. Dan is ze niet alleen depressief en manisch tegelijk, maar ook nog eens acuut suïcidaal. Twee keer ging ze in zo’n bui op zoek naar een stuk touw, met het opgewekte voornemen zich op te hangen. Dat ging alleen maar niet door omdat ze betrapt werd. Vervolgens mocht ze in de isoleercel haar zonden overdenken.
Bericht uit het beschermde huis (30)
Ik heb altijd m’n geld verdiend. Eerst in een vaste baan, daarna als freelancer. Soms waren er magere jaren. Maar er waren ook tijden dat ik veel meer verdiende dan ik in dienstverband had kunnen vangen. Daarom konden m’n ex en ik een leuk huis kopen in Amsterdam, en stond er een belachelijk grote Volvo S70 voor de deur. En toen sloeg in 2011 de crisis toe. Ik werd wegbezuinigd bij m’n vaste opdrachtgever. Tegen die tijd was ik al zwaar verslaafd en chronisch depressief. Maar dat kon m’n opdrachtgever niet veel schelen: ze wist het al een jaar, want ik had het eerlijk verteld. Ze heeft me nog twaalf maanden kunnen handhaven, en toen moest ik er uit. Dat ze me zo lang binnenboord hield, vond ik een daad van groot humanisme.
