Evam me sutam is dan ook, traditiegetrouw, de aanhef van elke sutta in de Pali-Canon.
Columns
Zie overzijde
‘May every day be limitless like today’s sky, which in its blue contains everything, as it knows nothing.’ Roshi Malgosia Braunek
Taigu met de noorderwind vertrokken
Geen letter meer…
Non-conformist Brad Warner op toer in Nederland
Je houdt van Warner of je negeert hem, schreef het BD.
Juwelenschip
Waar ik ook zo van onder de indruk ben, is de volkomen onlosmakelijkheid tussen wat Longchenpa Zicht noemt en Mededogen. Zicht is er zeker van worden dat wat verschijnt het spel van ervaren is en ondervinden dat ervaring open is. Dit gaat gepaard met ‘Mededogen dat niet oprijst, niet ophoudt te bestaan en zonder zelf is.’
Bezieling en begrip voor de zoektocht van jonge mensen
Ik las een verontrustend bericht dat jonge docenten van het lager onderwijs meer begeleiding nodig hebben. Het is alsof men de taak en het belang van het lager onderwijs bagatelliseert.
De mores in de boeddhistische blogosfeer
Het is voor de ontwikkeling van een volwaardige openbare meningsvorming over boeddhisme in het Nederlandse taalgebied goed wanneer er een zekere mate van consensus zou groeien over de wederzijdse verwachtingen en omgangsvormen.
Evam me sutam, de mierenhoop
Op een voor de monniken aanschouwelijke en makkelijk te onthouden manier, beschrijft de Verhevene hier het pad dat moet gegaan worden om tot ontwaken te komen: de gehechtheid aan het lichaam en aan hartstocht stimulerende geneugten moet losgelaten worden om daarna – door inzicht volgend uit inspanning – onwetendheid, boosheid, twijfel, de vijf hindernissen en de ‘ik’ illusie te doen ophouden. Dit resulteert in de uiteindelijke vernietiging van de mentale vergiften met het ontwaken als gevolg.
De sutra van de gouden eeuwigheid
Wil je Kerouac duiden, dan kun je een ton artikelen vinden die je tot vervelens toe voorlichten over zijn rol in de ‘Beat generation’ en zijn katholieke opvoeding. Maar ik zeg: weg met die context, weg met dat gehistoriseer. We doen alleen recht aan de gouden eeuwigheid wanneer we de tekst nemen zoals deze is.
Ik pas!
‘ Schaterlachend sta ik op en loop zo snel ik kan, half struikelend, naar de deur… de zendo uit… de tuin in. Buiten rol ik letterlijk in het gras door een aanval van de slappe lach zoals ik die vanaf mijn kinderjaren nooit meer heb gehad!’
Nu?
Het bestaat dus helemaal niet.
Spring…
Waar zijn de dromers en de visionairs, de dichters en de bards? Zijn we ons talent om zin te geven aan ons leven verloren?
