Japans is in sommige boeddhistische stromingen zo’n beetje wat kerklatijn vroeger voor het katholicisme was. Dat geldt voor het Reine Land en ook voor Zen.
Columns
Mag het iets minder?
Het westers boeddhisme is een bravoure-religie geworden. Het moet altijd meer, sterker, intenser. Mag ik een lans breken voor het gewone?
Mindfulness behoeft boeddhisme als context
Leidt mindfulness van zichzelf tot het ontwikkelen van compassie en is dat voldoende? Of heeft mindfulness boeddhisme nodig als context?
Een lotus in de modder
Drie woorden zouden moeten volstaan.
Bloedend hart
“Hoe doe jij dat, omgaan met de pijn van je leerlingen?”
Gehandicapt kind dupe van bezuinigingen
De aandacht voor het gehandicapte kind is geen exclusieve taak van de gehandicaptenzorg of de ouders, maar van de hele omgeving.
Zenmeester
Zen gaat over de gewone man (of vrouw) die zonder poespas doet wat er gedaan moet worden. Niet vanuit verplichting, ook niet per se vanuit passie. Eerder vanuit een diep geworteld besef dat het zo moet omdat het zo gaat.
Het leven zoals het is: precies goed
Tijd voor amidazen.
Vergeef me dat ik je pijn heb gedaan
Monniken in de sangha waar ik toen lid van was, waarschuwden mij dat ik als jonge boeddhistische terriër van het pad zou geraken, gek kon worden, als ik met die enorme zuiveringsoefening door zou gaan.
Een beerput van pijn
Echt van alles smeet zich ineens heel duidelijk zichtbaar en invoelbaar als hete, oprispende lava vanuit een diep onderbewuste naar buiten.
Een streepjescode die eigenlijk de tralies van je gevangenis wordt
Er is zoveel waardevols te vinden aan het zijspoor. Daar kan je soms perron-geluk zien.
Mensen die wél in elkaars ogen kijken, die weten wat leed is en zó genieten van dat wat ze nog hebben. Mensen die verder kijken dan de etiketten.
Oh, kijk…!
Kana drukt een onbeschrijflijke ervaring uit van bewondering, bewogenheid, lof, verwondering, verdriet, vreugde. Wij zouden minimaal een uitroepteken gebruiken. Maar de betekenis van kana reikt veel verder.
