Zenmeester

Zen gaat over de gewone man (of vrouw) die zonder poespas doet wat er gedaan moet worden. Dat kan op het werk. Niet vanuit verplichting, ook niet per se vanuit passie. Eerder vanuit een diep geworteld besef dat het zo moet omdat het zo gaat. Zonder opsmuk. De term kwaliteit wordt niet genoemd al wordt wel kwaliteit geleverd. Er wordt niet veel over gesproken. Toch is zijn werk vaak op tijd af en zie je zijn of haar vakmanschap. Je doet wat je doen moet, wanneer het moet, zolang het moet. Daarna ga je naar huis, eet, hebt lief, leest en gaat naar bed.

Een dergelijk beschrijving doet met denken aan mijn vader. ´Doe maar normaal jongen, dan doe je al gek genoeg!´ ´Laat je niet gek maken.´ ´Doe wat je doen moet!´ Hij praat niet over zijn werk. Hij doet het. Waarom vraag ik hem. Hij is immers al 75 en hoeft niet meer om half vier (´s ochtens) op de bakkerij aanwezig te zijn. ´Wie moet het anders doen!´ is zijn antwoord. Iedereen is vervangbaar zeg ik hem. Schouderophalend kijkt hij me aan en zegt dat het bijna bedtijd is. Wanneer ik hem later nog wat wil vragen, is hij er niet meer, ligt hij in bed. Het is negen uur.

Het is bijna vaderdag. Niet dat ik me er erg bewust van ben. Ja, mijn jongste dochter kan bijna niet wachten om me haar Vaderdagcadeau te geven. Ik passeer in mijn gedachten nogmaals zijn leven. Dat leven. Een leven zonder zichtbare ambitie. Een leven dat geleefd wordt in alle eenvoud en precisie. Op dat moment raakt het mij. Ik hoop dat ik deze man nog een poosje mag meemaken. Van deze ‘zenmeester’ kan ik namelijk nog veel leren.