Op aanraden van de eerder genoemde, oudere en wijzere vriendin lees ik sinds kort na mijn terugkeer in Nederland het Boeddhistisch Dagblad. “Dat is echt iets voor jou,” zei ze. Maar de Boeddha die ik hierin tegenkom, is niet een boeddha die ik herken. De boeddha in het dagblad is er al te vaak een van voorschriften, van intellectuele betogen, van moralisme, letterlijkheid en sektarisme, van allerlei soorten.
vader
Dick – Mijn vader
Als ik dat opschrijf, ‘mijn vader’, komt er een gevoel in mij op dat ik moeilijk kan omschrijven. Hij is nooit ‘van mij’ geweest. Nooit echt. Dat dit ook helemaal niet mogelijk is, wist ik destijds niet. Het was een verlangen waarvan ik dacht dat het te vervullen was als ik aan zijn wensen beantwoordde.
Het jaar 2026 – dag 34 – feyenoord
Het ziekenhuis als de hel op aarde.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Peter – Bericht uit het beschermde huis (18)
Het is waar dat ik niet meer beschik over de donkerblauwe Volvo S70, met vervuilende dieselmotor zonder filtermogelijkheid, die ik Linda had gedoopt. Begrotelijke vakanties en dito restaurants ken ik niet meer. Ik leef zowat van muesli met noten, maar gelukkig nu zonder midlifecrisis, labiele ontsporingen en zelfdestructief verslavingsgedrag.
Het jaar 2025 – dag 260 – zelfgebakken brood
Het brood en de kinderen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 240 – herinneringen
Mijn vader en de schakelaar op de trap.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag veertien – muurverf
De ooievaar en mijn ouders.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
ZENZONDERZEN – literatuur en verder – vader
Heeft hij het doel bereikt waarnaar zenstudenten streven? Het leven is altijd nieuw voor hem, steeds gebeurt er iets totaal onverwachts. ‘To be completely in the dark, not having any clue. Being totally blind.’ Nee, dit was niet zijn bedoeling. Hij is een gevangene van zijn situatie. Vader is geen zenmeester. Maar hij leert me aan zijn ziekbed wel een heleboel. Dat je met denken alleen niet voorbij lichaam en geest komt. ‘Drop body and mind.’ Dat ieder moment van het leven van onschatbare waarde is.
Het jaar 2024 – dag 32 – stilstand
Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. Tot het stilstaat.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Waar is het ego van mijn vader gebleven – geworteld zijn
Een lezer vroeg me na het lezen van mijn vorige columns over het dementeren en de dood van mijn vader welke boeddhistische visies er zijn op het geheugen. Er is opvallend weinig gezegd of geschreven over ons ‘gewone’ geheugen, terwijl de westerse psychologie daar zeer veel theorieën over formuleert. Binnen het boeddhisme is het geheugen, net als andere psychische functies gewoon één van de vele middelen om al dan niet een dieper of breder bewustzijn te ontwikkelen.
Over de Lotus-soetra (33): Wat is de Tathagata
Wanneer iemand het over Shakyamuni als de Tathagata heeft, heeft ie het over de in Shakyamuni vleesgeworden WET. De mens is vleesgeworden Waarheid geworden. Dat was ie nog niet toen hij als zoon van een stamhoofd in de watten werd gelegd en ook nog niet toen hij definitief de poort uitreed om de waarheid te zoeken. Hij was het zelfs nog niet toen hij onder een lindeboom ging zitten mediteren met de idee ‘ de dood of de gladiolen’. Het werden uiteindelijk dus gladiolen, in die zin dat hij de Tatahagata werd.
Het jaar 2023 – dag 72 – stormfiets
De storm, de school en de fiets.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
