Weg met Lelystad Airport.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Columns
Gewoon luisteren … terwijl ik doof ben
Niet meer roeren in mijn kom water met zand, steentjes , blaadjes en mijn ingrediënten. Gewoon de kom neerzetten, alles tot rust laten komen, en gewoon accepteren wat er in het helderder wordend water zichtbaar wordt.
Over Antropologie 16: De bruidsschat
Een bruidsschat heeft te maken met reciprociteit. Allemachtig wat een moeilijk woord weer. Moet dat nou? Ja… want net als ander takken van wetenschap schuwt de Antropologie moeilijke woorden niet. Dat heeft vooral te maken met betekenissen. Reciprociteit is een woord voor het principe van geven en ontvangen binnen sociale interacties. In gewoon Nederlands: wederkerigheid. In de praktijk: ‘voor wat hoort wat’. En dan als ongeschreven verplichting. Ik doe iets voor jou, dus is het normaal dat jij iets terugdoet voor mij. Ik geef jou iets, dus is het normaal dat jij iets teruggeeft. Dat hoort zo.
God zij dank!
Het boeddhisme is geen geloof; meer een levenswijze of psychologie.
Na de Nederlands Volksbeweging over tot de orde van de dag
De roep om een nieuwe politiek waarbij het landsbelang voorop moet staan en niet het partijbelang is niet nieuw. De economische crisis van de jaren 1930 en de dreiging van het nationaal-socialisme vroeg destijds volgens velen om vernieuwing van het machteloze en verstarde politieke bestel. De Nederlandse Volksbeweging wilde een doorbraak. Waar kwam dit vandaan en waar leidde het toe? Dit artikel bespreekt de grote lijnen.
Guy – dhammazaadjes – Rondjes draaien (2)
Wedergeboorte is een issue dat als een Hydra steeds opnieuw aan de oppervlakte komt. En net als de middelste kop van deze mythologische waterslang een eeuwig leven schijnt te leiden. Doe zoals Heracles: hak die kop eraf en begraaf hem onder een zware steen.
‘Kijk namelijk gewoon eens om je heen’
Het is niet moeilijk om kritisch te zijn en je eigen weg te volgen.
B’eter: bananencake van overrijpe bananen
Het zogenaamde ‘banana bread’, letterlijk bananenbrood – maar ik vind bananencake een betere benaming, is erg populair. Mijn dochter bracht onlangs een duur stuk mee van een sjieke bakker uit de grote stad, en het smaakte naar meer, maar dan zelfgemaakt. Het is namelijk simpel en spotgoedkoop om zelf te maken. Zeker als je voor niks of met korting flink overrijpe bananen kunt krijgen.
Gesprekjes: Open deur!
Ik heb geen auto maar had wel de wegenwacht nodig voor een dame die haar autodeur niet meer dicht kreeg. En met een wijd open deur (bestuurderskant) kun je de weg niet op. De dame in kwestie stond (een week te vroeg) met haar zak plasticafval bij de container. Zonder telefoon. Dus heb ik maar de ANWB gebeld.
‘Jullie zijn allemaal idioten’
Je kunt zo gek als een deur zijn, maar dat hoeft je functioneren in de maatschappij niet in de weg te staan.
Het jaar 2026 – dag 44 – vrijdag de dertiende
Ik heb geen kat en ook geen ladders, gelukkig maar op deze dag.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Hoe om te gaan met geweld in de samenleving
Geweld komt voort uit de wens ‘om bestaan.’ Elke vorm van bestaan is geweld. Je bent misschien in de veronderstelling dat vrede, vreedzaamheid, niets met geweld of oorlog te maken heeft, maar net zo als duisternis de voorwaarde is voor licht, zo is oorlog de voorwaarde voor vrede.
Vrijdag Zindag – Duizelingwekkend religieus
Als je tot je door laat dringen wat de mensheid aan religieuze ideeën en praktijken heeft voortgebracht, dan duizelt het je. Het meest merkwaardige daarbij is niet eens de hoeveelheid en de immense verscheidenheid. Het aparte is vooral dat de veelheid geen belemmering blijkt te zijn voor de eigen waarheid. De exclusiviteit lijdt niet onder de willekeur die hoort bij de keuzeruimte op de religieuze markt.
‘Ik denk dat ik zo maar eens een bad ga nemen’
Een ieder van ons gedraagt zich als de hoer van onze gedachten en als slaaf van onze verlangens.
Het jaar 2026 – dag 43 – opa
Er zijn altijd veel vragen na zelfdoding bij de nabestaanden. Maar ik ben zo blij mijn opa gekend te hebben.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De wind nam hem mee
Deze week vieren we Paranirvana dag: het heengaan van het fysieke lichaam van Boeddha. En in veel sanghas is dat ook het moment om stil te staan bij het heengaan, recent of langer geleden, van je eigen geliefden en spirituele vriend(inn)en. In deze reeks praatjes over ‘wegen van beoefening’ wil ik het daarom hebben over loslaten. Niet primair over fysiek loslaten van eigen of andermans levend bestaan, maar over de emoties rondom het vasthouden en loslaten – en de lessen daaruit zijn positief en hoopvol, zeker geen ‘memento mori’ (gedenk dat je zult sterven) doemdenken!
Elementen feuilleton deel 17 – zichtbare vorm
Vanuit de psychologie en neurologie weten we dat we geen auto’s of fietsen zien. We zien een gestalt, een beeld dat we daarna als in een flits interpreteren als iets dat op eerdere zintuig impressies lijkt. Baby’s en kinderen zijn hard bezig om zich daarin te bekwamen. Het zintuig object van het oog is slechts die zichtbare vorm. De wereld is echt zegt de Boeddha
‘Ik bedoel eigenlijk te zeggen dat ik de nieuwe Boeddha ben’
Op zich is het een geruststellende gedachte dat er iemand klaar staat om de arme schaapjes in het samsarische bestaan weer te hulp te schieten als de boeddhadharma is uitgestorven.
Het jaar 2026 – dag 42 – anker
Het anker en de matroos, de diepte van de oceaan. Het vertrouwen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Guy – dhammazaadjes – Rondjes draaien (1)
Wedergeboorte brengt niets bij. Dat staat alleen voor rondjes draaien. Voor samsara. Steeds hetzelfde doen in de ijdele hoop dat het resultaat ooit eens anders zal zijn.
‘Let’s Drop the Big One’ — van overleven naar ontmoeten
Randy Newmans refrein werkt zo goed omdat het hardop zegt wat bij ons meestal stiller gebeurt: ‘Als ik me niet gezien voel, ga ik jou niet zien.’ In 1972, tijdens de Vietnamoorlog, en nu — in 2026 — in de oorlogen van deze tijd. Maar het begint niet bij regeringen of legers. Het begint bij de wieg. Aan de tafel. In dat kleine ogenblik waarop we merken dat we wegkijken of verharden — en toch kunnen terugkeren. Naar het levende. Naar het geheel. Naar elkaar.
Bericht uit het beschermde huis (31)
Ik heb een vriendin die out of the blue manisch of psychotisch kan worden. Ook beschikt ze over het talent om in een split second in een gemengde episode te schieten. Dan is ze niet alleen depressief en manisch tegelijk, maar ook nog eens acuut suïcidaal. Twee keer ging ze in zo’n bui op zoek naar een stuk touw, met het opgewekte voornemen zich op te hangen. Dat ging alleen maar niet door omdat ze betrapt werd. Vervolgens mocht ze in de isoleercel haar zonden overdenken.
Is er überhaupt verschil tussen genot en teleurstelling?
Elk litteken is een aandenken, een foto in het plakboek.
Het jaar 2026 – dag 41 – schuifdeur en de droom
Ons bewustzijn als een tank met miljoenen verbindingsslangetjes.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
