Boeddhistisch Dagblad

Ontwart en ontwikkelt

Header Rechts

Vijftiende jaargang

Zen

Boeken –  (N)iets over Zen

door

In dit boek introduceert Jan de Zutter Zen bij een breed publiek dat geïnteresseerd is in geschiedenis, bewustzijnsonderzoek, filosofie en uiteraard in boeddhisme en Zen. Hij neemt ons mee langs de vlakte van de Ganges, waar de Boeddha zijn leer verkondigde, langs Indische filosofen om via de Zijderoute naar China te trekken, waar Zen ontstond als Chán. Om dan de overtocht te maken naar Japan, samen met de grootste Zen filosoof Dōgen. Uiteindelijk belanden we bij een geseculariseerde Zen in Europa.

Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato

door

Stel, je bent aan het mediteren, laten we zeggen in een zenweekeinde op de Noorder Poort, en je voet slaapt. Vervelend. Dan slaat de meditatieleider op het belletje. Ha, denk je, het einde van zazen. Als iemand zou vragen Wat hoorde je? dan zou je misschien antwoorden het belletje voor het einde van zazen of zelfs alleen maar het einde van zazen. Maar wat hoorde je nu écht?

‘Eenzaamheid is als een stille storm die al onze dode takken afbreekt’

door

Sinds 2009 organiseert het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport ieder jaar de Week tegen de Eenzaamheid. Dit jaar viel de week in de laatste week van september. Het thema was ‘Verbinding’. De week is vooral gericht op sociale eenzaamheid met de boodschap dat daar iets aan moet worden gedaan. Dat is volkomen terecht, als […]

Kleine pijnlijke stapjes, grote stappen in menselijkheid

door

Er waren mirakeltjes, een verhuis bracht warme dekentjes, een strenge politieagent vroeg in de morgen ontdooide, een kerkje toverde met kleuren en verhalen, een brug vol tekenen van liefde, een mevrouw met een prachtig daklozenproject kreeg een ferm steuntje in de rug, ik zag vele prachtige mensen, precies zoals ze zijn, herfstkleuren, zomaar gratis voor je neus.

Zien wat is, doen wat klopt

door

Humanitaire crisissen lijken elkaar op te volgen. Oorlog, vluchtelingenstromen, klimaatongelijkheid, onrecht en polarisatie laten diepe sporen na. Dichtbij en ver weg. De beelden en verhalen raken ons. Maar hoe blijven we daarbij aanwezig, zonder te verstarren of te vluchten? Wat vraagt dit van ons, als mensen, als beoefenaars, als gemeenschap?