Erg lang geleden woonde ik in een klein stadje in Gelderland. Hoewel ik daar weinig mensen persoonlijk kende groette ik iedereen die ik op straat en ergens binnen ontmoette. Dat was de gewoonte.
Af en toe was ik in mijn Vaderstad met zo’n 700.000 inwoners. Inmiddels gewoontegetrouw groette ik ook deze passanten. Ik moest oppassen niet een pak rammel te krijgen van zo’n passant. Wie was ik wel niet om hem/haar in de privacy aan te tasten.
Ik verhuisde en verhuisde en het algemene groeten belandde een beetje in de koelkast.
Tot een tijdje geleden ik dat weer begon te doen: een hoofdknikje, een hand opsteken, verbaal groeten, hoe is het met je, ben blij je te ontmoeten. Kont het door de geestelijke duisternis buiten dat ik weer mensen wil ontmoeten, groeten. Ik zie je, jij en ik zijn er? Kennen en gekend worden.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Wouter ter Braake zegt
Met aandacht even hartelijk groeten is de eerste stap in ontmoeten.
Wulf zegt
Ik groet alle mensen die oogcontact met me maken, in het voorbijgaan of tegenkomen. Prettig is dat. Zeker in de randstad waar je je kans moet waarnemen als die zich voordoet.