Het gebeurde in een week tijd al twee keer in de vroege avond: het geluid van droge snel opeenvolgende knallen buiten in de omgeving van de Kloosterbunker. Gelijk kleurde mijn kleine geest, een ventje gek op sensatie, een situatie in – schoten, militairen, angst, vluchten, vijand, oorlog. Wat nu?
Mijn grote vrije geest zei: vuurwerk, feest, blijdschap. Geluk. In de omgeving van de Kloosterbunker wonen Turkse families die huwelijksfeesten vergezeld laten gaan met vuurwerk. Dat zal het wel zijn dacht geest. Ik was gerust maar ook pissig. Wie knalt er nou in deze tijd, mopperde ik.
Alles komt voort uit je brein, maar militairen en oorlog zijn echt. Gisteravond vloog een reddingshelikopter laag over het dak van de Kloosterbunker, zoals wel meer een paar keer per week op weg naar een platform op het gebouw van het EMC hier verderop met een patiënt. Kleine geest weer actief, grote geest in rust.
In de verte ligt de luchthaven van Rotterdam/Den Haag, af en toe zie ik een vliegtuig voorbijkomen. Kleine geest vraagt: waar moet zo’n vliegtuig landen als alle luchthavens gebombardeerd zijn? Grote geest kalmeert: vakantiegangers, zakenlui, op weg naar een bestemming.
Ik voel me niet echt angstig de laatste week. Het oorlogsgeweld is zo hevig en wij mensen zo klein en machteloos dat ik me niet wil laten leiden door angst. Maar de verschrikkingen grijpen mij wel aan. Een keer per dag volg ik op tv de verschrikkelijke oorlog in Oekraïne, waar mensen zich in uniform verdedigen tegen andere mensen in uniformen. Ze kennen elkaar niet, maar doden elkaar wel.
Ik zie op tv mensen op de vlucht slaan, nu al twee miljoen. Ze laten alles achter. Ook de mensen die vanwege lichamelijk of geestelijke onderliggende problemen niet kunnen vluchten. Ik zie afschuwelijke beelden van kapotgeschoten gebouwen, geen drinkwater en voedsel. Uit de lucht geschoten vliegtuigen, tanks die auto’s en mensen verpletteren. Scholen worden gebombardeerd
En dan hier het geluid van vuurwerk om een lang en gelukkig huwelijk te bezegelen dat schrik aanjaagt.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
