Leven en sterven tussen vier wielen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
dood
“Geef toorn op, laat eigendunk varen,”
In dit samyutta [‘boek’] bezoeken de goden de Boeddha meestal in de nacht. Hun verschijning wordt aangekondigd door een groot licht dat de hele omgeving overstraalt.
Gedachten over een haiku 58 – Etsujin
Lang leven, onsterfelijkheid, toewijding die de dood overstijgt. Waarom dan afscheid?
Ardan – Risico…
…
Henk – Sloddervos
Hoewel hij een naam had, was hij die helemaal vergeten, omdat niemand met wie hij omging hem ooit riep. Hij was anders dan andere vossen, al zag je dat niet aan hem op het eerste gezicht. Zijn soortgenoten meden zijn gezelschap.
Gesprekjes: Waartoe zijn wij op aarde?
“Alles en iedereen gaat een keertje dood,” zegt de jongeman opgewekt. “Vroeg of laat, jong of oud… groot of klein… maakt allemaal niks uit.”
‘We bestaan bij de gratie van diversiteit, we leven bij de gratie van dood en verderf’
Op balkons stonden vrouwen met hoofddoeken te wenen, Turkse tranen verschillen niet van Nederlandse tranen.
Het jaar 2026 – dag 41 – schuifdeur en de droom
Ons bewustzijn als een tank met miljoenen verbindingsslangetjes.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De conventionele werkelijkheid
Recent wierp iemand een interessante vraag op: Is vergankelijkheid absolute werkelijkheid of relatieve werkelijkheid? De vraag is interessant niet omwille van het antwoord, maar vanwege de impliciete assumpties. In het westerse boeddhisme leeft op vele plaatsen het idee dat de absolute werkelijkheid de enige echte werkelijkheid is, en dat de relatieve werkelijkheid illusie is. Dus, is zo’n essentieel boeddhistisch begrip als vergankelijkheid dan illusie?
‘Eigenlijk is het goed nieuws dat we ooit dood gaan’
Eigenlijk is het goed nieuws dat we ooit dood gaan. De dood geeft namelijk waarde aan ons leven. Als we eeuwig zouden leven, dan maakte het totaal niet uit wat we zouden doen of laten. Het einde van dit menselijk leven geeft urgentie aan alles wat we doen.
Gesprekjes: eerlijk?
Volgens mijn dochter ben ik niet consequent, en daar geef ik haar gelijk in. En ik ben ook niet altijd eerlijk, en dat kan ik eveneens alleen maar bevestigen. Als ik dat doe, dat gelijk geven en bevestigen, krijg ik te horen dat ik haar niet serieus neem en als ik dat tenslotte niet ontken, wordt ze boos.
Myriam Borst, de powa en het verlaten eiland
Beeldend kunstenaar Myriam Borst woont in 2014 al meer dan twintig jaar met haar vriend Leon in het noorden van Noorwegen in Vesterålen, op het verder onbewoonde kleine eiland Storskjærvøya. Het eiland ligt 200 kilometer boven de poolcirkel, acht kilometer uit de kust vandaan. Myriam, geboren in Den Haag, volgde haar opleiding aan de Vrije Academie in Den Haag (1982-1984) en aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam (1985-1991).
Guy – dhammazaadjes – Ontwaken. Wakker worden.
De heelheid realiseren van alles-met-alles staat voor ontwaken. Eén zijn met het proces.
Het jaar 2025 – dag 343 – glasplaat
Wij werden gevoed met afsnijdsel en nicnac maar waren toch gelukkig.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 329 – geboorte
Een terugkeer naar de baarmoeder is onmogelijk: eruit is eruit.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2025 – dag 302 – wedergeboorte
Het eeuwige leven ligt op de loer.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De natuurlijke gang van het leven I
De dood kan op een zaterdag zomaar komen en dan ben je er niet meer. Zoals je op een zaterdag ook zomaar ter wereld kan komen.
Geen dood, geen vrees (76) – Losse aantekeningen: Dood
Wat een prachtige dood. Ik werd door mijn fysio, Josine, mijn rug gemasseerd terwijl ik in bed lag. Toen ik wakker werd was Josine weg en was het zo mooi in de kamer. Met prachtig licht, licht en donker tegelijk. Prachtige natuur met vogels, kleurende bladeren. Voelde me zo dankbaar, zo dankbaar. Zou zo dood mogen gaan. zo bewust doodgaan is een bijzonder ding.
Ardan – De eeuwigdurende vraag…
Wie ben ik eigenlijk?
Geen dood, geen vrees (41) – Mediteren
De Boeddha zei: ‘Alles wat geboren wordt, moet sterven.’ Als er sprake is van geboorte, is er ook sprake van dood. Als er sprake is van links, is er ook sprake van rechts. Als er een begin is, moet er ook een eind zijn. Dat is hoe de dingen er in de historische dimensie uitzien.
Na langdurige detentie – Tibetaanse lama Tulku Palden Wangyal overleden in Chinese gevangenis
Uit rapporten blijkt dat hij meedogenloos werd gemarteld, terwijl oproepen tot zijn vrijlating onbeantwoord bleven. Er werden strenge beperkingen opgelegd aan elke vorm van communicatie of bezoek, waardoor zijn volgelingen in angst verkeerden. In 2025 werd Tulku Palden Wangyal overgebracht naar de provincie Gansu, waar zijn lijden voortduurde. Op 19 juli stierf hij terwijl hij nog steeds in hechtenis zat.
Het jaar 2025 – dag 247 – grafpraat
Artis, Tibet en de burgertruttige graven in Beekbergen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Klimaatverandering en de persoonlijke beoefening
‘In elke sangha zijn er mensen met een dominante mentale gesteldheid uit de boeddhistische psychologie: lobha (hebzucht), dosa (boosheid) en moha (onwetendheid). Een dosa-type zal zoeken naar heilzame acties; een lobha-type zal plannen maken en met oplossingen komen; en een moha-type heeft genoeg aan zijn eigen leven en trekt zich bij voorkeur terug. Wat ik op mijn kussen ontdek, de realiteit die zich in mijn geest ontwikkelt en hoe ik in het leven sta, is het meest wezenlijk activistische dat ik te bieden heb.’
Kunt u zich voorstellen hoe het is om dood te zijn?
Kunt u zich voorstellen hoe het is om dood te zijn?
Ik doel nu niet zozeer op die kant en klare voorstellingen—voorgesneden, gedroogd en in zakjes verpakt—die we via deze of gene cultuur hebben meekregen: al die mozaïekjes van hoop en vrees, inzicht en verbeelding, en zo meer, die we als een soort van hebbedingetjes verwachtingsvol in ons kleine koffertje voor het lange reisje gestopt hebben (want … je weet maar nooit …).
Nee, de vraag is directer, is ‘dood-zijn’ iets dat ervaarbaar is, en, ‘Hoe is dat dan’? Het punt is dus niet, welke voorstellingen heeft u hier al over, maar hoe zou u zich dit nu, vers van het mes zogezeid, als een ervaringsfeit voorstellen.
