Van alle geluidsfrequenties hoor je alleen het gedeelte tussen 20 en 20.000 hertz. Lagere tonen (infrasoon geluid) en hogere tonen (suprasoon geluid) bestaan voor jou niet. Frequenties rond de 4000 hertz resoneren in je gehoorgangen en vallen daardoor meer op dan andere frequenties. Naarmate je ouder wordt, vallen er steeds meer frequenties weg.
Geluiden onder je gehoordrempel hoor je niet, geluiden boven de pijndrempel zijn niet om aan te horen. De werkelijke geluidsvolumes ontgaan je door de ingebouwde logaritmische demping. Hoe je het hoort is niet hoe het is.
Sommige blinden leren zich op hun omgeving te oriënteren door klikgeluiden te maken met hun tong of met een klikker en de weerklank daarvan te interpreteren, maar vergeleken met walvissen en vleermuizen is echolocatie bij mensen primitief.
Geluid is trouwens geen eigenschap van geluidsgolven. Net als licht, warmte en koude, smaak, geur, balans, druk, vibratie en proprioceptie is geluid een sensatie in de waarnemer. Er is geen geluid, behalve in jou.
Je reukvermogen is ook niet indrukwekkend. Zelfs al ben je gezegend met een uitstekende neus, dan nog kun je vergeleken met de eerste de beste straathond bar weinig geuren onderscheiden, en alleen als ze sterk en vers zijn.
Je tastzin is een onthutsend grof instrument met een lage resolutie. De kleinste afstand tussen twee scherpe punten die we kunnen waarnemen is 2 tot 4 millimeter op onze lippen, 2 tot 8 millimeter op onze vingertoppen, 30 tot 40 millimeter op onze rug en schenen. Zitten de punten dichter bij elkaar dan voel je ze als één.
Pijn is een van de onduidelijkste zintuigen die we hebben. Soms is er geen enkel verband tussen de plaats waar iets mis is en de plaats waar je de pijn voelt, bijvoorbeeld bij hernia’s, neuropathie en beschadigingen van de hersens en het ruggenmerg. In andere gevallen is het verband slechts vaag, bijvoorbeeld bij dermatoompijn uitgaand van een ontstoken gewricht en bij zwerfpijnen in je kaken.
Heftige pijn zoals migraine kan zich uitstrekken buiten je lichaamsgrenzen, en bij fantoompijn doet een verdwenen lichaamsdeel zeer. Bij chronische pijn is er vaak geen lichamelijke oorzaak te vinden, terwijl heel wat ziekten, zelfs terminale zoals veel kankers, aanvankelijk geen pijn doen. De hersenen bevatten helemaal geen pijnreceptoren, je kunt er zonder verdoving naar hartenlust in prikken en snijden.
De meeste mensen hebben geen gevoel voor magnetische krachtlijnen, waardoor we ons niet of nauwelijks kunnen oriënteren op het magneetveld van de aarde, zoals duiven, trekvogels en sommige andere dieren. (Het is niet bekend of dieren krachtlijnen werkelijk ervaren of zich er onbewust op oriënteren.)
Van de meeste gebeurtenissen in je lichaam weet je niets, je hebt er geen zintuigen voor. Je bloed stroomt rond, je bloeddruk gaat op en neer, je nieren scheiden urine af, je zenuwcellen vuren onophoudelijk, zonder dat je het doorhebt. Je hormoonhuishouding, darmwerking, celdeling, celfysiologie, productie van zaadcellen, rijping van eicellen, de tientallen homeostatische mechanismen – heel die oneindig ingewikkelde machinerie waarop je lichamelijke bestaan berust speelt zich af buiten je bewustzijn.
Voordat de wetenschap zich ermee begon te bemoeien hadden we geen notie van wat er zich zoal in ons inwendige afspeelde, of eigenlijk heel veel noties zonder feitelijke basis. Tegenwoordig hebben we vooral wetenschappelijke noties: nieuwe verhalen van een nieuw slag medicijnmannen en -vrouwen, die we gewoontegetrouw zonder enige verificatie klakkeloos overnemen.
