Hardhandig optreden tegen Tibetaans boeddhisme in Guangdong

Ontevreden over het door de CCP gecontroleerde boeddhisme nodigen gelovigen Tibetaanse monniken uit. Dit moet gestopt worden, zeggen boeddhistische staatsbureaucraten.

Deze maand publiceerde de door de overheid gecontroleerde China Boeddhistische Associatie van Yunfu, een prefectuurstad in de provincie Guangdong, een ‘Mededeling over het boycotten van illegale zendingsactiviteiten van Tibetaanse boeddhistische monniken’.

De achtergrond van het document is dat in Guangdong, net als elders, boeddhistische gelovigen steeds ontevredener worden over de China Buddhist Association, waarvan de tempels niet veel meer zijn dan propagandacentra voor de CCP. Zij nodigen daarom onafhankelijke boeddhistische leraren uit. Er is veel vraag naar Tibetaanse monniken, zowel uit het historische Tibet als van overzee. Hierdoor ontstaat echter een onafhankelijk boeddhisme buiten de controle van de CCP, iets wat de CCP en de China Buddhist Association niet kunnen tolereren.

In de mededeling wordt beweerd dat ‘in de afgelopen jaren de illegale missie van Tibetaanse boeddhistische monniken naar het vasteland steeds ernstiger is geworden, wat ernstige gevolgen heeft gehad voor de verspreiding van het Mahayanaboeddhisme, de rechtschapenheid van het boeddhisme en het Chan-boeddhisme, en ernstige gevolgen heeft gehad voor de belangen van gelovigen, de veiligheid van eigendommen, de veiligheid van gezinnen en de sociale harmonie.’

Voortbordurend op enkele incidenten die werkelijk hebben plaatsgevonden, maar generaliserend op een paar gevallen, beweert de mededeling ook dat ‘sommige gewetenloze mensen zich voordoen als levende boeddha’s om inwijdingen te geven om de Dharma door te geven en gelovigen vrij te laten, en op frauduleuze wijze geld en seks te verkrijgen.’ Meer in het algemeen, en misschien meer ter zake, worden deze Tibetaanse boeddhistische monniken ervan beschuldigd ‘zich schuldig te maken aan diverse gedragingen die in strijd zijn met de nationale wetten en voorschriften, en zelfs separatistische activiteiten te steunen, hetgeen een groot verborgen gevaar is geworden voor de sociale stabiliteit en harmonie’. Onder ‘separatistische activiteiten’ verstaat de China Buddhist Association steun aan de Dalai Lama.

In de mededeling wordt erop aangedrongen dat ‘het illegaal is voor Tibetaanse boeddhistische monniken om het Tibetaanse gebied te verlaten om boeddhisme te onderwijzen en volgelingen en steun te aanvaarden zonder goedkeuring van de staat’. Aangezien de Tibetaanse monniken er echter toch in slagen Guangdong te bezoeken, eist de door de staat gecontroleerde China Buddhist Association ‘van alle boeddhistische verenigingen, kloosters en andere plaatsen van religieuze activiteit in de stad dat zij het Tibetaans boeddhisme resoluut boycotten. De monniken kwamen naar onze stad om illegaal de Dharma te onderwijzen.’

‘Degenen die de voorschriften van het Chinese boeddhisme overtreden door Tibetaans boeddhistische activiteiten te bestuderen of eraan deel te nemen, zullen worden aangepakt volgens het nationale religieuze beleid’, dreigt het document. Tegelijkertijd worden boeddhisten in Guangdong die trouw zijn aan de door de CCP gecontroleerde organisatie aangemoedigd om de aanwezigheid van Tibetaanse monniken ‘onmiddellijk te melden aan de plaatselijke religieuze afdelingen en openbare veiligheidsorganen’. Dit moet ‘onmiddellijk’ gebeuren wanneer ‘overzeese Tibetaanse boeddhistische monniken’ Guangdong binnenkomen, onder verschillende voorwendselen maar in feite met de bedoeling les te geven, aldus het document.