…
Zentangle 20 – The Island
…
leven
Wanneer er vanbinnen weer ruimte ontstaat (3)
In de vorige column schreven we over de overlever: het deel in ons dat bescherming organiseert zodra het leven te spannend, te pijnlijk of te onveilig voelt. Die overlever is niet onze vijand. Meestal is hij ontstaan uit noodzaak. Hij probeerde ons overeind te houden op momenten waarop we niet beschermd werden en we als […]
Het jaar 2026 – dag 77 – ambulance pastoor
Leven en sterven tussen vier wielen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Gedachten over een haiku 58 – Etsujin
Lang leven, onsterfelijkheid, toewijding die de dood overstijgt. Waarom dan afscheid?
Zelfmoordgedachten: bel 113 stichting zelfmoordpreventie
Bel 113 bij gedachten over zelfdoding. Of ken je iemand die daaraan denkt. 113 staat aan de kant van het leven.
Iemand zei ooit tegen me: ‘Je moet de liefde volgen die in je is.’
Bitterzoet is de liefde. Niet felrood, maar eerder donkerpaars. Al het lijden is in de liefde opgenomen. Er is geen leed buiten de liefde – kan er iets buiten de werkelijkheid bestaan?
Het jaar 2025 – dag 356 – lusje
Twee meter kan het verschil maken op weg naar de bevrijding.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Tweeluik in De Boeddhistische Blik: een zoektocht naar innerlijke houvast
De afgelopen tijd documenteerde Marijnissen de relatie met haar moeder (Moeders zijn ook dochters) en later die met haar vader (Dochters & vaders). Hierbij kon ze oude pijn en conditioneringen uit de familielijn loslaten. Maar, wie komt er achter de oude gewoonten en patronen tevoorschijn als je teruggaat naar je oorsprong?
Levenskunst
Vergankelijkheid is een veelvoorkomend onderwerp in de gedichten van Ryokan. Alles in deze vormenwereld komt tot stand, is voortdurend aan verandering onderhevig en vindt zijn einde.
De natuurlijke gang van het leven I
De dood kan op een zaterdag zomaar komen en dan ben je er niet meer. Zoals je op een zaterdag ook zomaar ter wereld kan komen.
Geen dood, geen vrees (81) – op weg gebracht hoe ik kan leven…
‘Leven is door dalen en door/op heuvels staan/ gaan. Het belangrijkste echter is om daar te gaan zoals je denkt dat het goed is voor jou en voor anderen. Leef en ge/ ga met anderen leren leven. Bedankt Jan’
Zoals een grasspriet door asfalt – over de kracht die leven heet
Niets kan de drang tot leven werkelijk stoppen. Zelfs onder asfalt vindt een grasspriet zijn weg omhoog.
Het leven zoekt altijd een weg. Zelfs een kind voelt: wat wil groeien, laat zich niet tegenhouden. Die stille kracht die telkens weer tot leven aanzet, noemen we de wordingsdrang.
Geen dood geen vrees (50) – Vroegtijdige dood
‘Dus lach met mij, houd mijn hand vast, laten we elkaar gedag zeggen, gedag zeggen om elkaar weer te ontmoeten. We ontmoeten elkaar vandaag, we zullen elkaar morgen ontmoeten, we ontmoeten elkaar ieder moment aan de bron, we ontmoeten elkaar in alle vormen van het leven.’
Gedachten over een haiku 41 – Issa
De klaproos staat symbool voor veel dingen. In het Westen vooral voor gesneuvelde soldaten. In Engeland dragen mensen bij de herdenking van WO I en andere gewapende conflicten, een klaproos. Tegelijkertijd is de klaproos het symbool voor hoop, vernieuwing, de fragiliteit van het leven en in sommige culturen voor slaap, dromen en troost.
Boeken – wat als we gewoon gaan
Als toegepast psycholoog verdiept Merijn Ruis zich al jaren in de wetenschap van een gelukkig leven. Zijn conclusie? We maken het vaak veel te ingewikkeld. Een flinke dosis vertrouwen, dankbaarheid en omdenken brengen je al een heel eind.
Renske haiku 13 – intens
…
Menno – ars moriendi
Meneer Van Hall slaapt. Menno ’s maag rommelt. Zijn darmen spelen op. Hij wil naar het toilet, maar durft niet om aflossing te vragen en blijft daarom maar zitten. Hij maakt zijn hand voorzichtig los en zoekt de polsslag van de patiënt. Zesennegentig slagen per minuut telt hij. Menno zucht, schuift zijn stoel een beetje naar achteren en begint allerlei figuurtjes in het witte pleisterwerk van het plafond te bestuderen. Hij voelt zich slaperig worden.
Je kunt niet gezond zijn op een zieke planeet
Je kunt niet gezond zijn op een zieke planeet. Punt.
Dat eenvoudige besef zou het begin kunnen zijn van een ander verhaal. Een verhaal waarin we stoppen met het behandelen van symptomen, terwijl de oorzaak buiten beeld blijft. Een verhaal waarin we begrijpen dat het gif in onze voeding, de uitputting van de bodem, de verstoring van ecosystemen en de vervreemding van onszelf voortkomen uit één en hetzelfde systeem — een systeem waarin winst zwaarder weegt dan leven.
‘Licht dat open en vrij maakt’ Elisabeth Dinnissen
Een belangrijk thema van Elisabeth is aandacht. Zijn we wel wakker vraagt ze zich af. “We denken dat we wakker zijn als we niet slapen, maar wat ons bewustzijn betreft, leven we meestal in een slaaptoestand[1] waarin we helemaal niet ontvankelijk zijn voor de totale werkelijkheid. Toch koesteren we de illusie dat wat wij zien, de gehele werkelijkheid is”.
Peter – Nima slaapt
Tegenover de Paterskerk kreeg ik een paar trekken van een joint. De gulle deler was een illegale Duitser die op George Clooney leek. Hij zei althans dat de politie hem uit zou zetten in geval van een id-controle.
Nathan – waarheid
Heb ik ooit in mijn leven gelogen? Zeker. Helaas, was er een periode in mijn jeugdige jaren dat ik loog en stal. Maar los van iedere preek had ik gewoon op een dag een heldere gedachtegang over naastenliefde. Los van iedere moraalridder, guru, boek en/of preek zag ik spontaan, geheel voor mezelf de liefdeloosheid in van liegen en stelen.
Ludo – Zinvol
Het leven leven…
Jules – Iberische intuïties
Hij nam zijn bijbeltje ter hand. Er waren maar een paar late leraren in de traditie die al het voorgaande doorzagen, het falen van de ambities, het falen van de voorspellingen, het falen van het sektarisme met de metastase van zijn sociolect. Het boek appelleerde aan zijn zondebesef. Hij voelde al een aantal jaren berouw over eerder handelen uit overmoed tijdens zijn leven, en over andere dingen. Hij wist zijn leven te kort om al zijn eigen falen goed te maken, maar een mens moet doen wat hij kan.
Menno – ze leven nog
Dan komt oma. Ze pakt de teil op, en gaat ermee de trap op, naar de keuken boven. Menno volgt haar. Een voor één haalt oma de alen uit de teil, legt de vissen op een houten snijplank en snijdt ze de kop af. Tot Menno ’s stomme verbazing lijken de van elkaar losgesneden koppen en lijven afzonderlijk voort te leven. De bekjes blijven open en dicht gaan, net als de kieuwen, en de lange lijven kronkelen gewoon door.
