En hoeveel ui we ook aten – uiensoep, uientaart, gevulde ui, door de pasta, over de aardappels met kaas – het was niet te voorkomen dat we uiteindelijk toch nog met zo’n vijfentwintig dozen half vergane uien bleven zitten.
Japan
Sogenji desu – megane-ya
Alleen de mensen met een zogenaamde job hadden in Sogenji een eigen kamertje. Vooral omdat je met zo’n job best druk was. Bertjan Oosterbeek over zijn verblijf in het Japanse klooster Sogenji.
Sogenji Desu – Shu Jo Mu Hen…
Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik – net terug uit Japan – over de Oudegracht in Utrecht liep. Al die strakke, verkrampte, in zichzelf gekeerde gezichten die ik daar zag, ik had dat nog nooit zo helder en duidelijk ervaren
Tibetaanse gemeenschap in Japan verwelkomt nieuw bestuur
De Tibetaanse Gemeenschap in Japan, opgericht aan het eind van de jaren negentig, zet zich in voor het welzijn van Tibetanen die in Japan wonen en voor het versterken van de communicatie en de eenheid binnen de gemeenschap.
De organisatie organiseert ook festivals en sociale en culturele initiatieven om vriendschap en culturele uitwisseling tussen Tibetanen, Japanners en andere gemeenschappen in heel Japan te bevorderen.
Sogenji – teihatsu
– “En…ga je vandaag je hoofd scheren?” vroeg Marloes me die ochtend, net voor het ontbijt. – “Hoezo?” vroeg ik. – “Nou, vandaag is het teihatsu…”
Sogenji, de sangha
Sogenji staat bekend om het grote aantal westerlingen dat hier bij zenmeester Shodo Harada Roshi zen komt studeren. Of misschien is ‘beoefenen’ wel een beter woord.
Sogenji desu – gaitan
Nog geen twintig tellen later ging het belletje dat het einde van de periode aankondigde. ‘Verdomme,’ dacht ik, ‘als ik nou nog twintig seconden had volgehouden…’
Zenmeesters zijn gewone mensen
Wat is de rol van een leraar? In de eerste plaats is de leraar er om te inspireren, door het delen van zijn/haar duiding van de Dharma. Een leraar kan een belangrijke gids zijn op je pad. Een leraar is present, luistert, gaat in op vragen die bij je leven, vraagt door. Een leraar moedigt aan geduld te hebben, vertrouwen te hebben, door te gaan en vol te houden. Hoe moeilijk het soms is, hoe we soms in een moeras terecht zijn gekomen, vertrouwen en doorgaan. De leraar houdt je een spiegel voor, confronteert je met wat hij of zij ziet, en dat is niet altijd makkelijk. Dat kan ook soms heel gevoelig liggen voor de leerling, maar ook voor de leraar. Voorwaarde is een vertrouwensrelatie, die zich steeds meer kan ontwikkelen in opeenvolgende ontmoetingen. De middelen die een leraar gebruikt en toepast, zijn gericht op de ontwikkeling van inzicht in de werking van de geest, opdat verwarring oplost en ontwaken tot het ware zelf steeds meer ruimte krijgt.
Japanse delegatie prijst het erfgoedbelang van Sarnath, India
De leden van de 75-koppige Japanse delegatie die vorige week zaterdag een bezoek brachten aan Sarnath, India, de plaats waar Boeddha naar verluidt zijn leer verkondigde, beschrijven hun bezoek als een heel bijzondere ervaring. Zij vinden dat het bezoek aan het heilige Sarnath, nu het is erkend als UNESCO-werelderfgoed, nog specialer was. Het bezoeken van de locaties die verband houden met de eerste preek van Boeddha was volgens hun een bewijs van de eeuwenoude gedeelde spirituele en culturele banden tussen India en Japan.
Boeddhistische doeners en denkers – de serie (47)
Annemarie: ‘Het valt me zwaar om een koers te bepalen, stevig te staan, echt de stap te durven maken.’
Over Antropologie 31 – Bricolage
Bricolage en syncretisme zijn begrippen die verwijzen naar het mixen van verschillende culturele en/of religieuze elementen tot iets nieuws. Antropologen gebruiken bij voorkeur de term ‘bricolage’ en theologen hebben het liever over ‘syncretisme’. Het verschil zit hem in methode, intentie en context. Nederlandse woorden zijn: broddelwerk, knutselpraktijken, reli-shoppen, cultuur-hoppen en ga zo maar door. Je kunt ook stellen dat bricolage meer slaat op ‘op gevoel doe-het-zelven’ en syncretisme meer op ‘geleid in- en aanpassen’.
Hojoki – aantekeningen uit mijn kluizenaarshut (I)
Kamo no Chomei leefde van omstreeks 1155-1216. Over zijn leven is weinig bekend en wat we weten is deels oncontroleerbaar. Hij zou de tweede zoon zijn van een belangrijk Shinto-priester in de toenmalige hoofdstad van Japan, Kyoto. Hij leek zijn vader te gaan opvolgen, maar door politieke verwikkelingen kwam het hier niet van en Kamo no Chomei weidde zich geheel – en niet zonder succes – aan muziek en dichtkunst.
