…
Peter – de Montana man
…
Peter – Bericht uit het beschermde huis (18)
Het is waar dat ik niet meer beschik over de donkerblauwe Volvo S70, met vervuilende dieselmotor zonder filtermogelijkheid, die ik Linda had gedoopt. Begrotelijke vakanties en dito restaurants ken ik niet meer. Ik leef zowat van muesli met noten, maar gelukkig nu zonder midlifecrisis, labiele ontsporingen en zelfdestructief verslavingsgedrag.
Peter – Dageraad van smetten blij
Lutser zonder panic room, dageraad van smetten blij.
Peter – Woorden vergeten om te kunnen praten
“Waar vind ik een mens die woorden vergeet, opdat ik met hem praten kan?” Aan die woorden van de Chinese Tao-meester Zhuang Zi moest ik denken toen ik vannacht wakker lag door de 40 nietjes in mijn amputatiestomp. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat taal een gebrekkig communicatiemiddel is. Voor tal van emoties en gevoelens ken ik geen woorden. Op de journalistenschool schreef ik een scriptie over de ontoereikendheid van taal om de werkelijkheid uit te drukken.
Peter – Vastgeketend aan een ziekenhuisbed
De hospitaalmens is op de eerste plaats een consument. Daarom klaag ik nooit over het eten. Daar gaan de verpleegkundigen niet over, en de artsen ook niet. Mijn ziekte is hun slagveld. Ik laat ze graag hun gang gaan.
Peter – Einsturzende Neubauten
Het nieuwe kassameisje van de Jan Linders bezorgde me vanochtend om 7.10 een kleine crisis.
Als zoveel ongerepte schoonheid mij bedienen mag, hoe kan ik dan ontkennen dat er een god bestaat?
Peter – Bericht uit het beschermde huis (26)
Ik weet met fotografische precisie nog hoe ik hem na die 9 lange maanden van scheiding voor het eerst weer zag. Dat was op het station in Roermond. De trein uit Amsterdam arriveerde. Ik wachtte op het perron, en ik zag hoe mijn zoon 50 meter verderop uitstapte. Hij signaleerde me meteen, ondernam een lange sprint, en vloog me vervolgens huilend om de nek, om me zeker een minuut lang niet meer los te laten.
Peter – Bericht uit het beschermde huis (25)
Die solitaire benadering van het ongerief in je hoofd kan een eenzame aangelegenheid zijn. Maar Schopenhauer schreef het al: liever alleen, dan onder verraders.
Peter – De Plus, morgenvroeg
Mijn nieuwe case manager Eline schreef een brief. Ik ondertekende met een verkoolde lucifer. Of ik twee uur poetshulp kan krijgen.
Peter – Zondagochtend
Ik had vanochtend op de ‘lijn’ van de brein tot brein-discussie een paar interessante gesprekjes met mijn broer, mijn advocaat en mijn jonge huisarts.
Mijn overigens niet erg paranoïde conclusie is dat ze me dood willen.
Peter – De heilige eik
De boom verdraagt alles en zwijgt, want hij weet beter. Ik fotografeerde de boom ieder jaargetijde, zonder dat de eik protesteerde.
Peter – meestal niet met wroeging achteraf
Nadat ik alle boeken van de bipolaire psychiater Kay Redfield Jamison had verslonden, werd ik in mijn vermoeden gesterkt dat mijn stuiterende stemmingsbeeld een boel met mijn genoom te maken had. Het genoom is de volledige set van genetische instructies van een organisme.
Peter – In de Tharwoestijn
14-3 Tegenslag. Domme dingen gedaan. Gisteravond op Connaught Place inferieure hasj gekocht. Niet ongevaarlijk, er staat 10 jaar cel op. Viel er niet van in slaap. Vanochtend bovendien op het verkeerde station (New Delhi in plaats van Oud Delhi) de verkeerde trein naar Jaipur genomen.
Peter – Stemmen horen
Peter, wat is er met asielzoekers?
Peter – Bericht uit het beschermde huis (11)
In de verslavingskliniek waar ik zat kreeg iedereen die klaagde over malende gedachten of slapeloosheid het antipsychoticum Seroquel, bij wijze van tranquillizer. Er werd dermate massaal gestrooid met die pillen, dat herstellende verslaafden ze stiekem onderling uitdeelden. Niet om elkaar van psychotische klachten af te helpen, maar omdat je van die Seroquel zo stoned als een garnaal wordt.
Peter – Ook ik werd een drijvende man
Ook onder de mijnen mag de rancune er zijn. En niet alleen omdat ze worden gedegradeerd tot neoliberale fall out. Op te jagen wild, blootgesteld aan vormen van stigmatisering en framing waartegen elk verzet zinloos is. Ik zal zwijgen over de bloedfanatieke politieagentjes die een potsierlijk want ongegrond samenscholingsverbod op het plaatselijke plein handhaafden met zielige pogingen mijn matties aldaar uit elkaar te jagen. Ik was daar een keer getuige van, en trok mijn conclusies.
Peter – Confessie van een ex-junk
Breng me niet in bekoring, Beëlzebub.
Peter – Islamitisch bankieren
Bij de AH at ik een kleinigheid. In de Avondwinkel deed ik een boodschap voor anderen. Ik kocht een flesje Pessoa voor mensen die nog net geen 18 waren. Ze waren met z’n drieën. Het wisselgeld was 4 euro. Bij de uitgang trakteerde Sem me op een bekertje whisky. Hij is een jonkojongen.
Peter – Een gediplomeerde elektricien
De geheime dienst Securetate arresteerde 100.000 burgers. In de stad Timusuara zouden gevangenen door de Securetate op een betonnen plaat doormidden zijn gezaagd. Later bleek dat het een gerucht kon zijn geweest.
Peter – Stemmen horen hoeft niet erg te zijn
Het werd onaangenaam toen ik in 2008 soms 5 stemmen tegelijk hoorde, die mij bijvoorbeeld al razend en tierend opdroegen mijn leven te beëindigen. Toen was ook wat mij betreft sprake van een klinisch ziektebeeld: ik had een psychiater en pillen nodig.
Peter – Witte wijn
Scooter bij Pool I. Ik zag een lange vrouw met zware motorrijders arriveren bij de Stadsschouwburg. Ze was blond. De leren jacks van de motorclub droegen insignes achterop. Ik besloot door te rijden.
Peter – Mediteren met Peter
Ik doe aan zenmeditatie, al decennia. Maar ik ben niet zo van de rode soepjurken, kaalgeschoren hoofden en zogenaamde boeddhistische gemeenschappen die sangha’s worden genoemd, in de praktijk sektes.
Mensen die lid zijn, begrijp ik uitstekend. Zelf nadenken hoeft niet meer. Dit kan verlichtend werken als je onzeker bent.
Peter – de zwarte bh van Awa
In een gehucht werden we vergast op traditionele zang en dans. Opzwepende ritmes van drums en conga´s. De vrouwen in fel bedrukte batikjurken. Hun dans ging van hoogtepunt naar hoogtepunt, steeds met ruime intervallen.
Peter – Witte wijn
Scooter bij Pool I. Ik zag een lange vrouw met zware motorrijders arriveren bij de Stadsschouwburg. Ze was blond. De leren jacks van de motorclub droegen insignes achterop. Ik besloot door te rijden.
