Vanmorgen om 6 uur had ik al bezoek in de beschermde woonvorm. Het betrof M., een oudere medebewoonster, die dagelijks komt buurten en haar komst aankondigt door voor mijn appartement heel hard „Peter” te roepen. De bedoeling is dat ik dan naar buiten kom, wat ik soms doe. M. wil achtereenvolgens aandacht, marihuana, vloeitjes en shag.
Peter – Bier bestellen voor dode collega’s
Toen ik 28 jaar geleden begon als jong journalistje bij een krant, was veel roken en drinken nog heel gewoon. De redactie stond vol asbakken. Na het werk samen bier drinken in de kroeg hoorde bij de initiatierite. Nee zeggen was er niet bij. Ik zou er later een dure prijs voor betalen, want ik belandde als manisch-depressieve alcoholist in een rolstoel.
Peter – Worstenbroodje tegen psychose
De Eindhovense GGZ stopt psychotische mensen niet meer in de isoleercel, maar geeft ze een kop koffie met een worstenbroodje als ze verward worden binnengebracht.
Peter – Notitie uit het beschermde huis
Wat is de status quo. Ik leef op Xanax, die de psychiater me voorschreef. Die angstremmer kan ik wel gebruiken. De gemeente hercontroleert m’n uitkering. Ik moet bescheiden van jaren her aanleveren. Dat stresseert me enorm. Ik heb niets te verbergen, maar voel me toch schuldig aan iets. Alsof je als mogelijke fraudeur wordt gezien.
Peter – Het cottage, een Engels plattelandshuisje
Ook Naipaul leed aan depressies. Seksueel misbruikt als kind dronk hij veel. Hij was dol op hoeren.
Peter – De eeuwige jonkojongen
Jaren geleden maakte ik in het Venrayse Mgr. Goumanspark een foto waar ik maanden in geïnvesteerd had. Te zien was een bankje, de onderbenen van een getinte landgenoot en wat blikjes en peuken. De jonkojongen, zoals ik hem noemde, wou per se niet herkenbaar op de foto.
Peter – wide open road
Soms verdient het aanbeveling de ravijnen achter je vol te storten met beton
Peter – Het lichaam als vijand
Een persoonlijkheid is meer dan een lichaam, maar niet uitsluitend geest. Ik heb me verraden gevoeld door mijn lichaam. Een kleine reeks amputaties heeft me ernstig verminkt. Een onstuitbare vaatziekte is daar debet aan. Nu heb ik daar vrede mee. Dat komt misschien ook omdat ik geen 25 meer ben. Mijn zelfbeeld leunt tegenwoordig meer op mijn ziel dan mijn lijf.
Peter – miluka
Het raam van mijn woonkamer gunt me uitzicht op de helblauwe zomerlucht. Het is mijn panorama en mijn vakantiegevoel. Ik ben al 13 jaar niet meer op reis geweest, maar ik mis niets.
Peter – De actualiteit van Joke Smit
Een column over de staat van de emancipatie, oer-feministe Joke Smit en mijn eigen wisselende prestaties als huisman.
Bericht uit het beschermde huis (31)
Ik heb een vriendin die out of the blue manisch of psychotisch kan worden. Ook beschikt ze over het talent om in een split second in een gemengde episode te schieten. Dan is ze niet alleen depressief en manisch tegelijk, maar ook nog eens acuut suïcidaal. Twee keer ging ze in zo’n bui op zoek naar een stuk touw, met het opgewekte voornemen zich op te hangen. Dat ging alleen maar niet door omdat ze betrapt werd. Vervolgens mocht ze in de isoleercel haar zonden overdenken.
Bericht uit het beschermde huis (30)
Ik heb altijd m’n geld verdiend. Eerst in een vaste baan, daarna als freelancer. Soms waren er magere jaren. Maar er waren ook tijden dat ik veel meer verdiende dan ik in dienstverband had kunnen vangen. Daarom konden m’n ex en ik een leuk huis kopen in Amsterdam, en stond er een belachelijk grote Volvo S70 voor de deur. En toen sloeg in 2011 de crisis toe. Ik werd wegbezuinigd bij m’n vaste opdrachtgever. Tegen die tijd was ik al zwaar verslaafd en chronisch depressief. Maar dat kon m’n opdrachtgever niet veel schelen: ze wist het al een jaar, want ik had het eerlijk verteld. Ze heeft me nog twaalf maanden kunnen handhaven, en toen moest ik er uit. Dat ze me zo lang binnenboord hield, vond ik een daad van groot humanisme.
Peter – de kosmos is een fijne kosmos
…
Pijls op zondag – woede is een ziekte
De democratie belooft gelijkheid voor iedereen. In de praktijk zijn sommige varkens gelijker dan andere. Vooral de elite gaat er met de buit vandoor. En de onderklasse ziet knarsetandend toe.
Peter – de Montana man
…
Peter – Bericht uit het beschermde huis (18)
Het is waar dat ik niet meer beschik over de donkerblauwe Volvo S70, met vervuilende dieselmotor zonder filtermogelijkheid, die ik Linda had gedoopt. Begrotelijke vakanties en dito restaurants ken ik niet meer. Ik leef zowat van muesli met noten, maar gelukkig nu zonder midlifecrisis, labiele ontsporingen en zelfdestructief verslavingsgedrag.
Peter – Dageraad van smetten blij
Lutser zonder panic room, dageraad van smetten blij.
Peter – Woorden vergeten om te kunnen praten
“Waar vind ik een mens die woorden vergeet, opdat ik met hem praten kan?” Aan die woorden van de Chinese Tao-meester Zhuang Zi moest ik denken toen ik vannacht wakker lag door de 40 nietjes in mijn amputatiestomp. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat taal een gebrekkig communicatiemiddel is. Voor tal van emoties en gevoelens ken ik geen woorden. Op de journalistenschool schreef ik een scriptie over de ontoereikendheid van taal om de werkelijkheid uit te drukken.
Peter – Vastgeketend aan een ziekenhuisbed
De hospitaalmens is op de eerste plaats een consument. Daarom klaag ik nooit over het eten. Daar gaan de verpleegkundigen niet over, en de artsen ook niet. Mijn ziekte is hun slagveld. Ik laat ze graag hun gang gaan.
Peter – Einsturzende Neubauten
Het nieuwe kassameisje van de Jan Linders bezorgde me vanochtend om 7.10 een kleine crisis.
Als zoveel ongerepte schoonheid mij bedienen mag, hoe kan ik dan ontkennen dat er een god bestaat?
Peter – Bericht uit het beschermde huis (26)
Ik weet met fotografische precisie nog hoe ik hem na die 9 lange maanden van scheiding voor het eerst weer zag. Dat was op het station in Roermond. De trein uit Amsterdam arriveerde. Ik wachtte op het perron, en ik zag hoe mijn zoon 50 meter verderop uitstapte. Hij signaleerde me meteen, ondernam een lange sprint, en vloog me vervolgens huilend om de nek, om me zeker een minuut lang niet meer los te laten.
Peter – Bericht uit het beschermde huis (25)
Die solitaire benadering van het ongerief in je hoofd kan een eenzame aangelegenheid zijn. Maar Schopenhauer schreef het al: liever alleen, dan onder verraders.
Peter – De Plus, morgenvroeg
Mijn nieuwe case manager Eline schreef een brief. Ik ondertekende met een verkoolde lucifer. Of ik twee uur poetshulp kan krijgen.
Peter – Zondagochtend
Ik had vanochtend op de ‘lijn’ van de brein tot brein-discussie een paar interessante gesprekjes met mijn broer, mijn advocaat en mijn jonge huisarts.
Mijn overigens niet erg paranoïde conclusie is dat ze me dood willen.
