Nu ik mijn kinderwens overboord heb gezet, en ik leef als een mens zonder papieren, heb ik op mijn 60ste besloten met pensioen te gaan.
Daarom drink ik weer, daarom ben ik weer drugs gaan gebruiken. Het bevalt best, ook omdat ik mijn bankpasje en pincode voortdurend kwijt ben. Ik leef van giften.
Het tijdschrift Deviant kreeg twee columns van me, die op een dag misschien wel geplaatst worden. Daarmee zou ik een tweede online podium bemachtigd hebben.
Slapen doe ik met mijn hoofd op tafels, buiten lukt het niet zo.
Nog steeds koester ik de hoop dat ik op een dag terug mag naar mijn noodwoning in Geijsteren, een kerkdorp van Venray. Het bungalowpark waar ik een paar maanden woonde, beviel zeer. Ik had nog nooit zo prikkelarm gehuisd. Ik begrijp nog steeds niet goed waarom ik daar weg moest. Er was leegstand. Ik was dol op mijn stenen bungalow.
Mijn begeleiders uit Venray mijd ik hier in Roermond. De daklozenopvang zal ik nooit meer binnengaan. Mijn zussen, broer, zoon en ex-vrouw zie ik al vijf jaar niet meer. Nog steeds is mijn strafblad blanco.
De vraag is hoe lang ik dit volhoud. Overleef ik ’s winters ook buiten, mocht het zover komen? Ik denk het niet. Doodvriezen schijnt trouwens niet zo erg te zijn. Een mens valt van de kou in slaap. Daarna stopt het hart een keer, en het brein.
Gecremeerd word ik toch, mijn bewindvoerder heeft een verzekering voor me.
Nu kunnen de autoriteiten gokken op weer een zachte winter, maar ze kunnen ongelijk krijgen. Kennissen en vrienden zie ik uitsluitend buiten, of soms op een terras. Ik vraag ze nooit of ik bij ze mag overnachten. De bibliotheek is mijn kantoor en het Leger des Heils mijn lunch.
Ik ben niet eens kwaad op iemand. Rancune van betekenis ken ik niet. Als ik iemand vraag om in de hitte mijn rolstoel een stuk te duwen, wordt dat verzoek bijna altijd snel ingewilligd. Vanmiddag ga ik proberen een oude deken te organiseren. Vragen mag, nee zeggen ook.
Vanochtend ontbeet ik met een deel van een Chinese maaltijd die ik kreeg. Iemand anders gaf me mijn favoriete pijnstiller: marihuana. Er is geen coffeeshop meer in Roermond. Straks ga ik ergens in de schaduw op een bankje zitten. Mis ik een drama?
—————————————–
Momenteel woon ik in een prefab huisje achter de daklozenopvang in Roermond. Ik mag er vier weken blijven. Ook vandaag heb ik mijn straatverpleegkundigen laten weten dat ik actieve euthanasie wil. Vorige week kreeg ik in het plaatselijke Laurentiusziekenhuis te horen dat mijn hele rechterbovenbeen geamputeerd moet worden. De vaatchirurg deelde ook mee dat hij die ingreep niet gaat uitvoeren. Dat moet het ziekenhuis in Venlo maar doen, zei hij.
Maar ook Venlo gaat die amputatie niet uitvoeren. Ik ben 61, ik rook nog steeds. Ik zou de operatie niet eens overleven.
Dus binnen zes weken zal ik sterven aan actieve euthanasie, waarschijnlijk in een hospice.
Mijn bewindvoerder werkt mee. Deze week laat ik bij een notaris een testament opmaken. Dinsdag in Venray een niet ID bestellen op het gemeentehuis. De taxi wordt betaald. Nou de pasfoto nog.
