De hospitaalmens is op de eerste plaats een consument. Daarom klaag ik nooit over het eten. Daar gaan de verpleegkundigen niet over, en de artsen ook niet. Mijn ziekte is hun slagveld. Ik laat ze graag hun gang gaan.
amputatie
Peter – Overvloed en onbehagen
In afwachting van de mogelijk volgende amputatie (linker bovenbeen) kennen mijn dagen drie terugkerende elementen: angst, stress en pijn. Afleiding biedt het observeren van de medemens. En wat ik zie is vooral overvloed en onbehagen.
Peter – Bericht uit de revalidatiekliniek (slot)
Tien maanden duurde mijn revalidatie, en het leek een zucht. Ik begon eind mei vorig jaar met een geamputeerd rechter onderbeen, verloor toen ook mijn linker onderbeen, en nu loop ik binnenshuis al zonder stokken, terwijl vrijwel niemand opmerkt dat ik onderbeenprotheses draag.
Peter – Op voorwaarde dat je m’n hond wordt
In de keuken zat room mate X. zoals gebruikelijk in zichzelf te oreren. Vanochtend vertelde ze dat een pastoor een duivelsuitdrijving bij haar kwam doen.
Peter – Mediteren na amputaties
Ook invalide mensen kunnen mediteren. Toen ik veertien jaar geleden in een rolstoel belandde, probeerde ik de eerste jaren wel eens volgens de zenmethode te mediteren die ik toen al lang kende. Maar met geamputeerde benen vijfentwintig minuten in een rolstoel mediteren met een rechte rug en gevouwen handen leidde tot serieuze rugklachten.
Het jaar 2023 – dag 353 – verdriet
Het stille verdriet van kinderen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Steeds meer dierenartsen in opstand tegen intensieve veehouderij
Dierenartsen van The Caring Vets spreken zich uit in het belang van het dier: Geen varkens met geamputeerde staarten, op betonnen vloeren, in kraamkooien en megastallen. Geen koeien die nooit hun eigen kalf mogen grootbrengen of in een wei mogen grazen. Geen plofkippen.
Het jaar 2017 – de honderdenvierenveertigste dag – amputatie
Het ene ziekenhuis is het andere niet. Moge iedereen gelukkig zijn, vrij van lijden, haat en gehechtheid.
