In de ultieme dimensie zijn we nooit geboren en zullen we nooit sterven. In de historische dimensie leven we in vergetelheid en zijn we zelden springlevend. We leven als doden.
Maatschappij
Column van Joop – bagger –
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen
Maak een eind aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Na het zien van die commerciële rotzooi herstel ik langzaam geestelijk maar ik zal nooit meer de oude worden.
The Rights Forum – Omstreden ambassadeur Israël spreekt op herdenking bij Joods Kindermonument
De Israëlische ambassadeur in Nederland, Zvi Aviner Vapni, spreekt donderdag 30 juli op een herdenking van de deportatie en moord op 686 Joodse kinderen in Rotterdam vanaf 1942. Binnen wijkraden van Rotterdam heerst ongemak over het spreken van een vertegenwoordiger van Israël, omdat deze staat verantwoordelijk is voor de moord op meer dan 20.000 kinderen in de Gazastrook. Het was de bedoeling dat een krans zou worden gelegd namens alle wijk- en dorpsraden, maar verschillende wijkraden willen daar niet aan mee doen.
B’eter: Lauwwarme salade met noedels en tofu uit Okinawa (Mazesoba)
Vorige week scheef ik al over de belevenissen met onze eetclub, en deelde een eerste recept uit de keuken van Okinawa: aubergines met misoglazuur. Vandaag ga ik verder met Mazesoba, een lauwwarme salade met noedels en tofu, ook uit Okinawa. Ik maakte zelf de fout door “1 pak ramen noedels” letterlijk te nemen, met als gevolg dat de salade naar verhouding wel erg veel noedels bevatte. Ook ben ik vergeten ze koud na te spoelen, waardoor ze wat plakkerig waren. Zijn op Okinawa de pakjes noedels kleiner? Geheel in lijn met hun “hara hachi bu” filosofie?
Peter – Vier weken vakantiehuisje
Beide onderbenen zijn al geamputeerd. Gisteren kreeg ik in het plaatselijke ziekenhuis te horen dat mijn hele rechterbovenbeen geamputeerd moet worden. Ik ben 61, ik rook nog steeds. Ik zou de operatie niet eens overleven. Dus binnen zes weken zal ik sterven aan actieve euthanasie, waarschijnlijk in een hospice.
Jan Veenendaal – Geen dood, geen vrees (8) – Schemerzone
De schemerzone tussen hoop en vrees wordt het leven met kanker vaak genoemd. Het is inderdaad een diffuse wereld. De artsen vertellen me dat ik erg ziek ben maar ik heb nergens last van.
Beschuldigingen van seksueel en ethisch wangedrag bij het First Zen Institute of America
Het meest gedetailleerde verslag is afkomstig van een vrouw die in 2017, toen ze begin twintig was, naar het Instituut kwam tijdens een moeilijke periode in haar leven. Ze beschrijft hoe de heer Hotz, die toen in de zeventig was en ongeveer vijftig jaar ouder dan zij, zich gedurende enkele maanden opstelde als een spirituele oudste en vertrouwenspersoon, voordat hij seksueel contact en vervolgens een seksuele relatie met haar aanging. Hoewel ze zorgvuldig erkent dat ze zelf keuzes heeft gemaakt, stelt ze dat de relatie door hem werd geïnitieerd onder omstandigheden van psychologische afhankelijkheid die hij zelf had gecreëerd, en dat de machtsongelijkheid het zijn verantwoordelijkheid maakte om terughoudendheid te betrachten in plaats van misbruik te maken van de situatie.
Jan Veenendaal – Geen dood, geen vrees (7) – Een meditatie
Kanker is onderdeel van mijn leven is onderdeel van deze manifestatie die mijn lichaam is. Er zijn een heleboel cellen, heel ziek. Van het begin af aan is mijn instelling geweest dat mijn kanker dus ook niet koste wat het kost zo snel mogelijk mijn lichaam uit moet.
Jan Veenendaal – geen dood, geen vrees (6) – ons ware erfgoed
Ik genoot van een prachtige zonsopgang waarbij de zon af en toe even tussen de wolken te voorschijn kwam en me als het ware een knipoog gaf. Met mijn hele aandacht was ik aanwezig en genoot van wat zich voor mijn ogen voltrok. Wat een pracht!
Jan Veenendaal – Geen dood, geen vrees (5) – dankbaarheid
Beseffen wat een voorrecht het is (nog) te kunnen lopen op deze prachtige aarde.
Nadat een Tibetaan zichzelf in New York in brand stak: hoe Tibetanen hierop reageren
De zelfverbranding die op 3 juli 2026 plaatsvond voor het gebouw van de Verenigde Naties in New York, markeerde een ernstig en symbolisch moment in de lange geschiedenis van Tibetaans protest. De man die zichzelf in brand stak was Rangzen Lobga, een in ballingschap levende Tibetaan die bewust voor deze daad koos en deze beschouwde als een geweldloos offer voor de nationale zaak van Tibet
Als een ontmoeting geen examen meer hoeft te zijn – 11
In de vorige column ging het over de tweede pijl van de angst. Niet alleen de angst zelf doet pijn, maar ook het verzet ertegen. De schaamte. De zelfkritiek.
Bij sociale angst wordt dat heel zichtbaar. Een gewone ontmoeting kan veranderen in een examen. Een verjaardag, een overleg, een lunch, een bijeenkomst waar mensen elkaar nog niet goed kennen.
