Boeddhistisch Dagblad

Ontwart en ontwikkelt

Header Rechts

Vijftiende jaargang

Menno – gewelddadig

door

De mogelijkheid van een derde wereldoorlog wakkert Menno ’s nieuwsgierigheid aan voor wat er in de eerste en tweede wereldoorlog is gebeurd. Wat hij daarover leest, voedt zijn verbeelding met afschuwelijke gedachten, die op hun beurt weer worden versterkt door foto’s uit geïllustreerde naslagwerken en beelden uit documentaires of speelfilms. Hij kan er vaak niet van slapen. Vooral twee foto’s bezorgen hem nachtmerries. De eerste foto toont een stapel lijken in een bevrijd concentratiekamp, de tweede slachtoffers van de bom op Hiroshima.

Waarom ik niet twee minuten stil ben

door

De westerse herdenkingscultuur focust zich op dichtbij én op het schuldgevoel over het wegvagen van miljoenen joodse mensen via de industriële vernietigingsindustrie die de westerse ‘beschaving’ voortbracht. Het is een herdenkingscultuur geworden van selectieve empathie. Het dit-nooit-meer-parool lijkt enkel van toepassing op Europese landen. Het westerse bewustzijn herhaalt daarom dezelfde patronen die hebben geleid tot de gruwelen van de tweede wereldoorlog. Patronen die nu opduiken in genocides die worden voltrokken door ondemocratische en agressieve landen als Israël, Soedan, China (om enkele in het oog springende te noemen). Genocides die plaatsvinden met stilzwijgen of met steun van westerse regeringen, met voorop de Verenigde Staten.

Nationale herdenking – ‘zolang het G-woord maar niet valt’

door

Schelto Patijn, oud-burgemeester van Amsterdam: ‘Herdenken is niet vrijblijvend. Steeds meer ontmoeten we nieuwe landgenoten, die met geheel eigen herinneringen hier komen. Velen van hen hebben in hun leven verschrikkingen meegemaakt die niet anders zijn dan die van ’40-’45. Als wij ons voorstaan op onze internationale verantwoordelijkheid, dan kunnen wij niet zeggen dat een verre oorlog ons niet aangaat. Nee, herdenken is voor niemand vrijblijvend. Het is een dringende oproep om het vreselijke dat oorlog is uit te bannen.’