Zoals ik al eerder schreef (https://boeddhistischdagblad.nl/maatschappij/geluk/205686-beter-noorwegen-1-km-per-uur-en-simpele-recepten-voor-op-vakantie/) was ik in Noorwegen gevallen en had een enkelfractuur opgelopen – iets wat ik overigens pas drie weken later wist. Ik had pijn, en ik kon niet zoveel. Ik merkte dat ik met buitengewoon veel verlangen uitkeek naar de eet- en drinkmomenten. Het kopje koffie, uiteraard met iets lekkers erbij. Het glaasje wijn rond borreltijd. Ik ging meer snoepen en meer koffie en wijn drinken. Ik vond mezelf een beetje zielig en het gaf me troost. Pas veel later las ik dat koffie en alcohol helemaal niet goed zijn voor botherstel, omdat koffie en alcohol de calciumopname afremmen, en het lichaam heeft juist extra calcium nodig voor botherstel. Vreemd dat geen enkele arts waar ik mee gesproken heb me dat had verteld. Weten ze het niet? Geloven ze er niet in? Geen idee.
Het patroon van troosten en getroost worden met eten herken ik maar al te goed. Misschien gaat het terug tot de trauma’s van mijn Russische opa (geboren in 1898 in Kirovohrad in het huidige Oekraïne) en oma (geboren in 1899 in Kaunas in het huidige Litouwen) die ternauwernood aan de hongerdood konden ontsnappen. (De Russische Hongersnood van 1921-1922, ook bekend als de Povolzje hongersnood, was een hongersnood die Rusland trof in 1921 – 1922, deze kostte aan ongeveer 5 miljoen mensen het leven – bron: Wikipedia). Mijn overgrootouders waren te zwak om te vluchten en stierven, de ouders van mijn oma in 1922 in Melitopol (Oekraïne). Er heerste honger, chaos en wetteloosheid. Dit soort trauma’s kan wel 10 generaties lang worden doorgegeven binnen families, schijnt het. In mijn familie wordt in ieder geval getroost met eten en drinken. Als kind werd ik als ik verdrietig was altijd met zoetigheid getroost.
Gelukkig werd ik me op tijd bewust van mijn gewoonte-energie en liep het niet uit de hand. Ik sliep slecht en ging daarom alcohol en koffie minderen, en probeerde bewust te genieten van de prachtige Noorse natuur in plaats van zoetigheid. Al was het met 1 km per uur. Inmiddels loop ik weer wat harder.
Troosteten. Volgens mindful eten experts is het ultieme troosteten zoet en romig, als moedermelk. Denk aan vla en vanille-ijs. Onderstaand recept had mijn partner onlangs voor mij gekookt. Het is zoet en romig, en doet het dus goed als troosteten, als het even niet meezit. Maar het is ook gewoon erg lekker. En nog puur plantaardig ook. Het oorspronkelijke recept is van Miljuschka (zie https://miljuschka.nl/vegan-pompoenrisotto/)
Ingrediënten voor 3-4 personen:
- 800 g pompoen in blokjes van ca. 1 cm, schillen is niet nodig
- 3 el olijfolie
- zout en peper
- 2 tl ahornsiroop
- 1 ui fijngesnipperd
- 1 winterpeen in blokjes van ca.1 cm
- 4 cm gemberwortel geraspt
- 1 teen knoflook geperst
- 250 g risottorijst
- 1 scheutje witte wijn
- ¾ l hete groentebouillon (van 1 ½ blokje)
- 3 el plantaardige room bijv. sojaroom of haverroom
- fijngehakt peterselieblad of andere verse kruiden zoals basilicum
Verwarm de oven voor op 200 °C. Meng de blokjes pompoen met de helft van de olijfolie en wat zout en peper in een ovenschaal. Rooster 15 minuten in de oven. Haal de ovenschaal even uit de oven, druppel er de ahornsiroop overheen en schep om. Zet terug in de oven en rooster nog 10-15 minuten, tot de pompoen gaar is.
Verhit intussen de rest van de olijfolie in een pan met dikke bodem en fruit hierin de ui en wortel 5 minuten op een zacht vuur. Voeg gember en knoflook toe en bak 1 minuut mee. Draai het vuur naar middelhoog. Roer de risottorijst erdoor totdat elke rijstkorrel met olie bedekt is, giet de witte wijn erbij en laat de wijn al roerend verdampen.
Voeg nu circa 20 minuten lang, soeplepel voor soeplepel, groentebouillon toe aan de rijst en laat al roerend de rijst het vocht opnemen. Ga door tot de rijst net gaar is maar nog niet helemaal zacht. Roer nu de room en de geroosterde pompoen erdoor. Doe het deksel op de pan en laat nog 5 minuten stoven op een heel laag vuurtje. Bestrooi met de peterselie of basilicum en serveer.
