Als ik denk aan de Palestijnen dan denk ik aan Gaza, de Westelijke Jordaanoever, genocide, humanitaire ramp, honger, ellende, en groot lijden. Tijdens mijn ochtendritueel sta ik altijd even stil bij het lijden in de wereld en de laatste jaren speciaal bij de mensen in Gaza. Maar onlangs ging ik op een andere manier met de ‘Palestijnen’ aan de slag: onze eetclub kwam weer bij elkaar, en dit keer, na de O van Okinawa, was de P van Palestina aan de beurt. Het was mijn beurt om het toetje te maken: een Palestijns toetje dus.
Boeddhistisch leven
B’eter: No farmers no food?
No farmers no food? Ik zag vanavond nog hoe landbouwgrond in het buitengebied uitgebreid beregend wordt wat weer leidt tot nog meer droogte en nog lagere grondwaterstanden. Geen landbouwgrond met gewassen voor ons, nee, gras voor de koeien. Zou het niet beter zijn voor de wereld als veehouders zouden omschakelen, en peulvruchten of quinoa gingen verbouwen voor ons mensen? Er kan wel meer dan we vaak denken en als we de intensieve veehouderij een stuk zouden verkleinen (zeg de helft) – of zelfs helemaal afschaffen – dan zouden we ook al die velden met Engels Raaigras en snijmais niet nodig hebben (veevoer), we zouden dan veel meer ruimte hebben voor plantaardige, biologische land- en tuinbouw en bossen met eetbare soorten (kastanjes, noten, bessen e.d.). Hoe mooi zou dat zijn.
Ardan, van zenleraar tot brugwachter – ‘Je opent de brug en je sluit ‘m weer. Bijna zen.’
‘Ik wil mezelf niet opzadelen met titels. En bovendien zei me de titel ‘zenleraar’ niet zoveel. Was ik nu anders geworden? Kon ik nu beter mensen begeleiden dan daarvoor? Het klopte voor mij niet. Datgene wat mij het meest gebracht had, namelijk die vrije vrouw/man zonder titel liep nu met een titel rond. En dat beviel me niks.’
B’eter Vegan brownies
Ergens heb ik gelezen dat een gemiddeld mens maar een bepaald aantal verstandige beslissingen op een dag kan nemen. Zijn die eenmaal genomen, dan is het saldo op. Dan heb je een kort lontje, of bezwijk je voor de verlokkingen van fast food. Nu zijn mensen met bijvoorbeeld financiële problemen sneller door hun saldo heen: ze moeten immers bij alles wat ze doen nadenken over de financiële consequenties. Ze moeten elk dubbeltje omdraaien, als het ware. Veel mensen aan de onderkant van de samenleving hebben bovendien nare dingen meegemaakt in hun jeugd: verslaving, geestesziekte, werkloosheid, armoede, huiselijk geweld. Er kan veel zijn dat ze wegtrekt uit het huidige moment naar het verleden, of juist naar zorgen of angst voor de toekomst. Er is veel lijden, er zijn oorzaken van lijden, maar er is geen pad.
B’eter Romige citroenpasta
Pasta is er in allerlei soorten en maten en je kunt er vele kanten mee op. Op vakantie eten we vaak pasta met (plantaardige) pesto: klaar in een handomdraai en je hebt maar één pan en één gaspit nodig. De luxe versie is met een blikje (plantaardige) tonijn – maar plantaardige tonijn kan ik niet aanraden, ik vond de smaak tegenvallen. Het deed me denken aan goedkoop hondenvoer – qua geur, niet dat ik dat ooit geproefd heb. Maar ik juich het uiteraard toe dat er naast blikjes tonijn tegenwoordig ook plantaardige tonijn in de schappen staat.
B’eter Okinawa trilogie (slot): bijgerechten met wortel en tofu
Ik schreef het al: eetclub, thema Okinawa, aan mij de taak om voor een hoofdgerecht te zorgen. Ik maakte ‘Nasu dengaku’, aubergines met miso, ‘Mazesoba’, noedelsalade , ‘Chanpuru’ tofu-groente roerbak (ik heb daar helaas geen foto’s van) en nog twee bijgerechten: ‘Shiraae’, een salade van sperziebonen met tofu en ‘Ninjin Shirishiri’, worteltjes met ei, ik weet niet meer welk recept ik heb gebruikt. Het was niet heel veel werk, het zijn allemaal makkelijke recepten.
B’eter: Lauwwarme salade met noedels en tofu uit Okinawa (Mazesoba)
Vorige week scheef ik al over de belevenissen met onze eetclub, en deelde een eerste recept uit de keuken van Okinawa: aubergines met misoglazuur. Vandaag ga ik verder met Mazesoba, een lauwwarme salade met noedels en tofu, ook uit Okinawa. Ik maakte zelf de fout door “1 pak ramen noedels” letterlijk te nemen, met als gevolg dat de salade naar verhouding wel erg veel noedels bevatte. Ook ben ik vergeten ze koud na te spoelen, waardoor ze wat plakkerig waren. Zijn op Okinawa de pakjes noedels kleiner? Geheel in lijn met hun “hara hachi bu” filosofie?
B’eter: Auberginerecept uit Okinawa (Nasu Dengaku)
Vorige week beschreef ik hoe ik de laatste tijd vaak laat en moe uit mijn werk kom, en aan koken nauwelijks nog toe kom, laat staan om iets nieuws te proberen. Maar nu moest ik wel aan de slag, goed voorbereid en na een bezoek aan een grote Aziatische supermarkt, want onze eetclub kwam bij elkaar. De eetclub bestond vroeger uit drie gezinnen, en nu wat er van over is nu alle kinderen op één na het huis uit zijn. We kiezen telkens een thema, vaak een land of streek, op alfabet, en elk huishouden maakt één gang
B’eter: Maaltijdsalades om de hittegolf door te komen
Tijdens deze hittegolf eten we sinds mijn terugkeer uit Plum Village voornamelijk maaltijdsalades. Want wie heeft er zin om uitgebreid te koken? Laat staan de oven aan te zetten of boven pannen te hangen? Dan loopt de temperatuur in huis nog verder op.
B’eter Griekse vegaklassiekers (2/2)
Het mooie van deze recepten is dat ze niet plantaardig gemáákt zijn, ze zijn gewoon van zichzelf al plantaardig. Als je dit je visite voorzet dan valt het vleeseters waarschijnlijk niet eens op dat het vegan is.
B’eter – Wat at de Boeddha?
De Boeddha dronk onder andere melk en at rijstepap met melk en honing.
B’eter: Orzosalade met linzen
Pastasalades: Meestal vind ik ze niet lekker. Zeker als ze voor het merendeel uit harde koude pasta bestaan. Koude pasta heeft de neiging om hard te worden, daar is een chemische verklaring voor die ik even vergeten ben – koolhydraten doen bij afkoeling iets waardoor het taai wordt. Het absolute dieptepunt waren de pastasalades die werden geserveerd bij het eindejaarsfeest op de basisschool van mijn kinderen (in de jaren ’90 en ‘0). Elk gezin nam wat te eten mee, dat werd op grote tafels uitgestald, we aten er dan allemaal van. De makkelijke en goedkope pastasalades bestonden uit macaroni, hamblokjes, doperwten uit een potje en mayonaise. Er waren altijd diverse ouders die kozen voor een variant hierop. Er bleef vaak veel van over.
