En wat zoeken we in het boeddhisme: rust, vrede en welzijn.
Zen
Ardan – zenmonnik
…
Zeshin – onder de bekoring
…
Taigu – verlichting onnodig voor geëngageerd zen
Zenleraar Edel Maex wil achttiende-eeuwse samenlevingswaarden revitaliseren. Voor een maatschappelijk betrokken zenbeoefening is dit echter onnodig en ongewenst.
Zeshin – Soyokaze zacht briesje, Yokaze avondbriesje
‘Iedereen was er mee bezig, ijverig klutsend zag je her en der monniken groene poederthee slurpen. De attributen voor de theeceremonie waren nogal prijzig dus maakte ik mijn eigen bamboelepeltje.’
Edel – Opium voor het volk
Karl Marx noemt religie ‘opium van het volk’ en niet voor. Hij voegt er aan toe: ‘De opheffing van de religie als illusorisch geluk van het volk is de vereiste voor zijn werkelijk geluk. De eis om de illusies over zijn toestand op te geven is de eis om een toestand op te geven die illusies nodig heeft’.
Pleisterplaats Doornikshage, een plekje om op adem te komen
Het centrum heeft de tuin afgescheiden met een beukenhaag, vandaar de naam ‘Doornikshage’ en omdat het midden in een wandelgebied ligt wil het een pleisterplaats zijn voor iedereen die een rustig plekje zoekt om op adem te komen.
Zeshin – Zen en het stoplicht
Ik vroeg mij af , waarom loop ik door het rode licht? Ik had haast…eh, er kwam toch geen verkeer aan, waarom zou je dan wachten? De meesten lopen door het rode licht.
Taigu Prast – De kinderen van het licht
De vraag is of wij sinds de dagen van Franciscus Xaverius met het boeddhisme zoveel zijn opgeschoten dat het de basis kan zijn van een dialoog tussen religies.
Edel Maex – Zen is politiek
De vragen van de Boeddha gaan over hoe mensen samenleven. Het verbaast mij altijd dat oude teksten uit een ander cultuur zo actueel kunnen klinken. Doorheen alle cultuurverschillen zijn er blijkbaar algemeen menselijke elementen in samenlevingen.
Ardan – weten
…
Zen en de dood, het gifgas in Syrië
Wat moet je als boeddhist met al dit lijden dat zich aan je geestesoog voltrekt? In ‘Zen en de dood’, een opstel van Nico Tydeman in de bundel De karper is uit het net (2012), lees ik dat de ware zenbeoefenaar de dimensie van de dood bij voortduring opzoekt, in zijn (of haar) beoefening en levenspraktijk. Historisch gezien voelen zenmonniken een vreemde aantrekkingskracht tot begraafplaatsen, lijkstoeten en gebieden waar epidemieën slachtingen aanrichtten.
