Het lijkt wel of de duvel er mee speelt. Zondagavond, ik ben net terug uit Leiden, en omdat ik weg ben geweest hangt er een tekst aan de poort. ‘Vandaag is de tempel voor publiek gesloten’. Gaat ondanks deze tekst de bel, nou ja, omdat ik er toch ben schuif ik het kleine glipperdeurtje open. Een sanghalid staat met twee onbekende dames voor de deur, ze komen uit Duitsland en willen de tempel graag zien. Een van hen spreekt goed Nederlands en wil ook graag mijn nieuwe boekje kopen, maar heeft geen geld bij zich.
Het sanghalid heeft de tempel waarschijnlijk bij de andere dames opgehemeld en de oudste dame is volledig mee gegaan en nu ze binnen is zit ze op een van die mooie wolken die bij het ophemelen horen en trekt mij ook die richting omhoog. Ik laat het gewillig gebeuren maar blijf gefocust op welk plekje ik weer met beide benen op de grond kan landen. Euforie is leuk maar je moet wel opletten dat je niet op je gat gaat. De adoratie is gestegen tot niveau zeven, er wordt gesproken over ‘doshin’ de weg van het hart, aandacht, bewustzijn en al keuvelend zweven we de hele tempel door. Let wel, wat ik schrijf is geen minachting voor de tempelbezoekers, eerder het tegendeel. Ik heb respect voor hen die aandachtig bewustzijn zoeken.
Nadat ik een opdracht in het boekje heb geschreven laat ik het gezelschap via het kleine glipperdeurtje weer uit. De oudste dame stoot ongenadig haar hoofd tegen de bovenkant van de deurpost, het deurtje is maar anderhalve meter hoog. Ze roept, terwijl ze naar haar hoofd grijpt ‘waarom is dat deurtje zo laag’. Alle adoratie is bij toverslag verdwenen en ze staat weer stevig met beide benen in de Hollandse klei. De andere twee zijn ook spoorslag heel aandachtig.
Er word mij wel eens gevraagd: ‘waarom al die Japanse tempel poespas, we zitten hier in Holland?’ Al die Japanse tempel poespas is zorgvuldig uitgekiend lesmateriaal. Leren om in oryokistyl te eten helpt je om aandachtig te worden. Natuurlijk kun ja aan tafel met een bord, mes, vork en lepel eten en heb je een aardige conversatie over de boeddhistische leer, maar hoe aandachtig ben je dan? Leer je dan werkelijk ook iets? Als die Japanse tempel poespas dient als hulpmiddel, als lesmateriaal tot satori, en soms krijg je bij satori een gratis bult op je hoofd.
