Ik heb wat aan de hand, en ook wat aan het oor. Maar dat hebben de meesten van jullie al wel door.
Hersenschade na een ongeval zorgt ervoor dat ik veel structuur en veiligheid nodig heb. Liefst niet het onbekende, onzekere. En mijn doofheid is ook soms een spelbreker en oorzaak van veel onzekerheid.
‘Niet weten’ is voor mij een prachtige uitdaging. En regelmatig mag ik daar goed op doortrainen.
Een poosje geleden kreeg ik de vraag om een boeddhistische dienst te doen op een gastanker in Zeebrugge, in het Engels, omdat een bemanningslid was overleden.
Ik ken de weg niet in de uitgestrekte Zeebrugse haven, ben nog nooit op zo’n grote gastanker geweest. Ik weet dat het daar een ferme doolhof is en streng bewaakt. Enkel de toeristische boten bezocht ik, die liggen ook aan een museum of dicht bij de bewoonde wereld. Maar in dat wereldje achter de hoge omheiningen met al die kaainummers en wegwijzers… Stress stress!
Hoe rijd ik niet verkeerd en raak ik tijdig bij de juiste boot? Gelukkig heb ik heerlijke kapstokken, ik ga me gewoon overgeven aan niet weten en getuige zijn van wat er gebeurt.
Nu nog even een nacht de teksten voor de ceremonie in het Engels proberen te vertalen en de dienst structureren en uitschrijven en printen.
De rederij liet weten dat ik best met de trein naar Brugge kwam, en aan de achteringang van het station zou een taxi op mij wachten. Na een korte nacht neem ik de trein, in mijn geval enkele treinen en overstappen en zo meer … ik ‘hoor’ geen omroepster melden dat de trein op een ander spoor vertrekt. Dus dat wordt alle hens aan dek, aandacht!
Maar daar komt de zenpeacemaker boven en ik zit in het moment, niet te weten, en geniet van de ochtend en de landschappen en hou de vinger aan mijn pols. En kijk verwonderd hoe rustig ik blijf.
Juiste overstap gemaakt, dus dat zit al goed. In Brugge is de volgende hindernis: ‘vind de achteringang en de taxi’. Eerste is snel gevonden, maar daar ligt een enorm verlaten groot plein…Maar ik ben de rust zelve en wacht, observeer en besef dat ik in het niet weten zit.
Na een poos vind ik het toch verdacht en zeul mijn tassen terug het station in. Ik was zwaar bepakt, boeddhabeeld, klankschaal, theelichtjes, wierook, dikke kaars op batterijen (moest er geen vuur op die tanker gemaakt mogen worden), teksten, bel, dordje, …
Halverwege naar de hoofdingang zie ik een man met de afgesproken naam op een kaart geschreven komen, beetje slecht gezind want hij stond onderaan de perrontrap te wachten toen de trein aankwam. Waar ik hem niet verwachtte en blijkbaar waar ik dus niet bewust aan het kijken was, maar ik heb de tussentijd rustig en genietend doorgebracht én geademd.
Ok, taxi in en proberen te liplezen wat de chauffeur allemaal murmelt. Langs de zeevaartpolitie passeren (Shengen verlaten) en door veiligheidspoorten met allemaal codes (die de chauffeur blijkbaar kent) tot aan een grote gastanker.
En daar loopt alles van een leien dakje, vooral omdat de beoefening als zenpeacemaker zo kostbaar en nuttig is. Drie grote buigingen!
Mijn avontuur eindigt wel grappig. De bemanning biedt mij nog lunch aan en ik mag kiezen tussen Europese of Aziatische keuken. Terwijl ze dat laatste zeggen kijken ze waarschuwend. Tibetaanse keuken gewoon, aarzel ik niet en kies zonder twijfel voor Aziatische. De man knippert met zijn ogen, aarzelt en zegt dan, ‘we gaan eerst het Europese buffet bekijken (in andere mess). Daarna kijkt hij mij wat vragend aan … Ik blijf bij Aziatisch. En schoorvoetend brengt hij mij in de kleine kombuis en de kok laat de potten op het vuur zien en vertelt wat de inhoud is, steeds met ‘hot’ als bijvoeglijk naamwoord. Als ze zien dat ik gedecideerd blijf bij mijn keuze en het woord ‘Tibetaans’ laat vallen, lachen ze hun tanden bloot en wordt mijn bord vol geschept. Héérlijk!
Op zo’n boot komt de wereld samen qua nationaliteiten.
De terugweg verloopt net als de heenweg met wat liplezen en verstrooidheid van mijnentwege maar op de juiste treinen. Z’n acht uur na mijn vertrek was ik terug thuis, een werkdag van niet weten, getuige zijn en actie vanuit deze twee. Met veel liefdevolle vriendelijkheid, ook naar mezelf toe.
