De eerste vlammetjes flakkeren in de zorgvuldig opgebouwde houtstapel. Als de vlammen aanzwellen werpen ze minuscule vonkjes, vuurrode puntjes omhoog. De kruidige geur van gras uit de omringende weilanden en van gekneusd blad op het voetpad legt het af tegen de scherpe rooklucht. Het vuur domineert. Hoog in de lucht cirkelen zwaluwen. Van een grote groep grauwe ganzen dooft het alarmgesnater. Op het fietspad verderop klinkt het vrolijke gelach van voorbij stuivende meisjes en jongens. Het zachtroze van de ondergaande zon verstilt het innerlijk gemoed.
Wouter ter Braake
Boeken – De steenrode jas
Henk van Kalken beschrijft zijn jonge jaren in het boek ‘De steenrode jas’. Uit huis geplaatst vanwege ernstige mishandelingen door zijn vader, komt hij terecht in kindertehuizen in Amersfoort waar fysieke en geestelijke vernederingen, mishandelingen en seksueel misbruik de situatie thuis blijken te kunnen overtreffen.
Het Open Boek
Het boek Rotterdam verscheen vrij recent, in 2022. Met een verward gevoel over de subtitel begon ik te lezen. Een ode aan de inefficiëntie, hoe zo? Rotterdam blinkt toch uit in efficiency? Maar Arjen van Veelen beschrijft met pijn – op een heerlijke poëtische wijze- het tempo waarmee de stad en de economie van Rotterdam zich ontwikkelden. Een moorddadig tempo. Zijn verhaal laat zien hoe de moloch van economisch denken en handelen een liefdeloze verachting heeft voor alles wat de menselijke maat behoeft. Hij laat zien dat technologie ons niet een gemakkelijker leven heeft bezorgd, maar ons opjaagt, nerveus maakt en gevoelens van verlorenheid en eenzaamheid brengt. De samenleving atomiseert, het sociale weefsel wordt aangetast in een niets ontziende jacht op productie, snelheid en consumptie. Met de ontwikkeling van het wereldwijde containervervoer werden haven en stad gescheiden.
Het open boek: previews, recensies, lezingen…
In mijn jonge jaren ontbeerde ik koestering en liefde. Er werd mij geen visie op het leven aangereikt. Ik ging als ziel zonder ankers de wereld in met pijn, eenzaamheid en het gevoel nergens bij te horen. Tot mijn dertigste levensjaar droeg ik een rugzak mee met verdriet, eenzaamheid én wrok. Depressie en alcohol werden stalkers van mijn dolende ziel. Tot een dam, die mijn verdriet tegenhield, doorbrak. Ik liet het verdriet vrijuit stromen.
Carnisse grienden – Alles van waarde is niet altijd weerloos
De Carnisse Grienden heeft een oppervlakte van ongeveer 32 ha. In 1972 werd het plan geopperd om het gebied op te spuiten en was het plan dat het Recreatieschap IJsselmonde er een recreatiestrook van maken zou maken. Gelukkig waren er veel tegengeluiden en werd er een actiegroep opgericht tot behoud van de Carnisse Grienden. Deze actiegroep “Redt de Carnisse Grienden” heeft twee jaar actie gevoerd en gelobbyd voor het behoud van de grienden. Met succes
Zin en zen – Over feminisme en mannen gesproken
In de jaren zestig van de vorige eeuw betoogde Dolle Mina dat de traditionele rolverdeling tussen man en vrouw niet te verdedigen valt op grond van biologisch onderscheid. Zij kwam op voor gelijke ontplooiingskansen onafhankelijk van sekse. Zij wilde een beëindiging van de sociaal-economische ondergeschiktheid van vrouwen. De beweging voerde actie voor zaken als gelijk loon voor mannen en vrouwen bij gelijke arbeid, voor zelfbeslissing van vrouwen over abortus en zij ijverde voor meer crèches en peuterspeelzalen. Allemaal zaken die de maatschappelijke gelijkberechtiging van vrouwen moesten bewerkstelligen. Op politiek en maatschappelijk niveau is de ongelijkwaardigheid tussen man en vrouw op de agenda gezet door deze feministische vrouwen. Veel maatschappelijk kritische mannen voelden zich thuis bij deze acties.
Oorlogszucht en haat in Den Haag…
…
Wapenboycot tegen Israël?
Elk land, ook Israël heeft uiteraard recht op verdediging van haar burgers. Maar geen recht op het uitmoorden van Palestijnen en het vermorzelen van hun recht op zelfbeschikking, noch het recht om een ander soeverein land aan te vallen met vele tientallen bommenwerpers, noch het recht om al het Palestijnse gebied te bezetten en in te lijven. Israëls militaire macht is niet opgebouwd voor verdediging, maar voor agressie in het kwadraat.
De Rode Lijn – de stem van menselijkheid
Wouter: ‘Ik verwacht niet direct verandering in politieke zin door dit massale stemgeluid. De betekenis van deze collectieve manifestatie valt te vinden in de invloed ervan op de collectieve menselijk geest. Het geeft expressie aan én voedt de diepe stem van de menselijke ziel, een stem die hunkert naar liefde, mededogen en vrede.’
Verweesd, verdwaald, verloren
Op mijn laatste avond in Vancouver ontstond de volgende bespiegeling. Ik heb uiteraard geen foto’s van deze triestheid, dit lijden. Ik besef als Boeddhistisch geïnspireerd wezen dat lijden inherent is aan ons tijdelijke bestaan. Maar datzelfde Boeddhistische hart vertelt me ook dat er vermijdbaar lijden is. Het vrije-markt-denken en de daarmee gepaard gaande verleidingen en verslavingen brengen onnodig leed en lijden voort.
Bespiegelingen in Canada
In het huis van Moeder Aarde aanschouw ik vol ontzag torenhoge bomen, Red Cedars en Douglas sparren. Zij lijken voor eeuwig geworteld. Zo hoog als de bomen reiken, zo hoog wil mijn ziel zich verheffen. Zo robuust als de woudreuzen ogen, zo robuust wil mijn ziel zichzelf ervaren.
Waarom ik niet twee minuten stil ben
De westerse herdenkingscultuur focust zich op dichtbij én op het schuldgevoel over het wegvagen van miljoenen joodse mensen via de industriële vernietigingsindustrie die de westerse ‘beschaving’ voortbracht. Het is een herdenkingscultuur geworden van selectieve empathie. Het dit-nooit-meer-parool lijkt enkel van toepassing op Europese landen. Het westerse bewustzijn herhaalt daarom dezelfde patronen die hebben geleid tot de gruwelen van de tweede wereldoorlog. Patronen die nu opduiken in genocides die worden voltrokken door ondemocratische en agressieve landen als Israël, Soedan, China (om enkele in het oog springende te noemen). Genocides die plaatsvinden met stilzwijgen of met steun van westerse regeringen, met voorop de Verenigde Staten.
Een picknickbank aan het woord
Ik ben dus blijkbaar sociale cohesie in het gewone leven en geen abstract politiek begrip. Nou, dat maakt mij gelukkig. Ik ben een gelukkige picknickbank, en ik maak mensen gelukkig omdat ze op en om mij heen gezelligheid, contact en verbinding vinden.
Het open boek – première
Welkom bij het eerste Open boek. Met blogs, persoonlijke verhalen over zingeving, toelichting van thema’s uit mijn romans en informatie over lezingen.
Wouter – Spiritueel trillende klei
Ik heb me gelaafd aan de liefdevolle wijsheid die de kloostergemeenschap draagt en die zij uitdraagt. Teksten van Rumi, Henri Nouwen, Huub Oosterhuis waren enkele van de diverse inspiratieteksten. De kloostergemeenschap reikt in haar programma Tai Chi aan, evenals meditatiesessies en stilte- en bezinningswandelingen door de wijdse omgeving.
Wouter – Pistor’s droom
Hij trekt verder. Steeds verder weg van zijn vertrouwde omgeving. Gesterkt door zijn ervaringen doet hij overal navraag wat de lekkerste hartigheden zijn. Mensen bejegenen hem vriendelijk en wijzen hem uiteenlopende bakkers. Hij proeft veelvuldig. Soms lijkt het dat hij dé heerlijkheid te pakken heeft.
Ik ben een aap
…
Waar ben je zwaluw
…
Golf en oceaan – mijmeringen over tijdelijkheid en oneindigheid
Een individuele golf is een tijdelijk verschijnsel van de oceaan. Als de individuele golf gelijk zou zijn aan de oceaan, is de oceaan een individuele golf. Als je een enkele golf ziet kun je natuurlijk in beeldspraak zeggen: ‘ik zie de oceaan’. Maar een golf blijft een golf en is nimmer gelijk aan de uitgestrektheid en veelvormigheid van de oceaan. Wel keert elke individuele golf terug naar haar oorsprong, de oceaan. Ze her-verbindt zich met het totaal van waaruit ze voortkomt: de oceaan.
Bommenterreur
Met versluierend taalgebruik (strijd voor vrijheid, strijd tegen terrorisme…) poogt de westerse geest zich te verzoenen met haar traditie van oorlogsvoering. De wrange werkelijkheid is dat met bommentapijten of met wat cynisch een fat man genoemd werd, niets ontziende terreur plaats vindt tegen burgerbevolkingen. Trompetten schallen daarbij liederen van superioriteit, blazen valse noten bij de […]
Huilen om wat je vreugde schenkt
Natuurlijk is ons ego met de rationele, wetenschappelijke benadering van het menselijk verstand mee geëvolueerd. Het heeft van de psychologie geleerd dat het verstandig is emoties aandacht te geven, maar heeft daarbij een slimme truc bedacht: ‘ik moet er op zo’n wijze aandacht aan besteden dat ik het óf uit mijn systeem krijg, óf op zijn minst diep in mijn systeem opberg en verborgen houd’.
Wouter – Het gevecht om twee staten – from the river to the sea
Hannah Arendt waarschuwde in 1948 voor een ‘twee staten idee’: er zal dan om grondgebied gestreden blijven worden. Zij pleitte voor een binaire staat, waarin het Joodse en het Palestijnse volk samen het land zouden besturen.
De verwarring die oorlogsrecht heet
Verschillende politici waren er als de kippen bij onvoorwaardelijk partij te kiezen voor Israël. Nu, geconfronteerd met de volledige omvang van de staatsterreur van dit land tegenover de terreuroorlog van Hamas, doet men wat ‘water bij de wijn’ en roept verheven dat men zich wel aan ‘het oorlogsrecht’ moet houden.
Zinvol ouder worden?
Het lichaam is sterfelijk. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Het lichaam is geen doel. Het kan geen doel zijn, want het sterft. Wel kunnen we het tijdelijke zijn zien als ervaringsweg, zoals vele religies en spirituele stromingen doen. Dat brengt de vraag ‘wat is de zin, de betekenis van ervaringen opdoen’?
