Misschien was dit wel de moeder aller noedelsaladerecepten. Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat ik het toen een echte lekkernij vond en dat vind ik nog steeds. Het is kleurrijk en bevat een scala aan verschillende ingrediënten met elk hun eigen karakteristieke smaak en mondbeleving.
Jana Verboom
B’eter: Quinoa-bonenschotel
Afgelopen week las ik in de Volkskrant: “De toename van CO2 maakt gewassen minder voedzaam: ‘Klimaatverandering ligt al op ons bord’” Wat blijkt? Planten groeien harder als gevolg van de klimaatverandering door extra CO₂. Maar de hoge CO2 concentratie in de lucht zorgt vooral voor meer zetmeel, want zetmeel bestaat uit C (koolstof), O (zuurstof) en H (waterstof) moleculen en wordt gemaakt uit CO2 (koolstofdioxide) en H2O (water). Maar daarnaast bevatten gewassen ook steeds minder eiwitten, ijzer en andere voedingsstoffen – en worden ze calorierijker. De voedingswaarde van vrijwel alle gewassen daalt. Hier in het rijke Westen hoeven we ons weinig zorgen te maken over onze eigen gezondheid – maar dus wel over die van miljarden mensen voor wie voedzaam voedsel minder vanzelfsprekend is.
B’eter Palestijnse/Arabische griesmeelpudding: Layali Lubnan
Als ik denk aan de Palestijnen dan denk ik aan Gaza, de Westelijke Jordaanoever, genocide, humanitaire ramp, honger, ellende, en groot lijden. Tijdens mijn ochtendritueel sta ik altijd even stil bij het lijden in de wereld en de laatste jaren speciaal bij de mensen in Gaza. Maar onlangs ging ik op een andere manier met de ‘Palestijnen’ aan de slag: onze eetclub kwam weer bij elkaar, en dit keer, na de O van Okinawa, was de P van Palestina aan de beurt. Het was mijn beurt om het toetje te maken: een Palestijns toetje dus.
B’eter: No farmers no food?
No farmers no food? Ik zag vanavond nog hoe landbouwgrond in het buitengebied uitgebreid beregend wordt wat weer leidt tot nog meer droogte en nog lagere grondwaterstanden. Geen landbouwgrond met gewassen voor ons, nee, gras voor de koeien. Zou het niet beter zijn voor de wereld als veehouders zouden omschakelen, en peulvruchten of quinoa gingen verbouwen voor ons mensen? Er kan wel meer dan we vaak denken en als we de intensieve veehouderij een stuk zouden verkleinen (zeg de helft) – of zelfs helemaal afschaffen – dan zouden we ook al die velden met Engels Raaigras en snijmais niet nodig hebben (veevoer), we zouden dan veel meer ruimte hebben voor plantaardige, biologische land- en tuinbouw en bossen met eetbare soorten (kastanjes, noten, bessen e.d.). Hoe mooi zou dat zijn.
B’eter Romige citroenpasta
Pasta is er in allerlei soorten en maten en je kunt er vele kanten mee op. Op vakantie eten we vaak pasta met (plantaardige) pesto: klaar in een handomdraai en je hebt maar één pan en één gaspit nodig. De luxe versie is met een blikje (plantaardige) tonijn – maar plantaardige tonijn kan ik niet aanraden, ik vond de smaak tegenvallen. Het deed me denken aan goedkoop hondenvoer – qua geur, niet dat ik dat ooit geproefd heb. Maar ik juich het uiteraard toe dat er naast blikjes tonijn tegenwoordig ook plantaardige tonijn in de schappen staat.
B’eter Okinawa trilogie (slot): bijgerechten met wortel en tofu
Ik schreef het al: eetclub, thema Okinawa, aan mij de taak om voor een hoofdgerecht te zorgen. Ik maakte ‘Nasu dengaku’, aubergines met miso, ‘Mazesoba’, noedelsalade , ‘Chanpuru’ tofu-groente roerbak (ik heb daar helaas geen foto’s van) en nog twee bijgerechten: ‘Shiraae’, een salade van sperziebonen met tofu en ‘Ninjin Shirishiri’, worteltjes met ei, ik weet niet meer welk recept ik heb gebruikt. Het was niet heel veel werk, het zijn allemaal makkelijke recepten.
B’eter: Lauwwarme salade met noedels en tofu uit Okinawa (Mazesoba)
Vorige week scheef ik al over de belevenissen met onze eetclub, en deelde een eerste recept uit de keuken van Okinawa: aubergines met misoglazuur. Vandaag ga ik verder met Mazesoba, een lauwwarme salade met noedels en tofu, ook uit Okinawa. Ik maakte zelf de fout door “1 pak ramen noedels” letterlijk te nemen, met als gevolg dat de salade naar verhouding wel erg veel noedels bevatte. Ook ben ik vergeten ze koud na te spoelen, waardoor ze wat plakkerig waren. Zijn op Okinawa de pakjes noedels kleiner? Geheel in lijn met hun “hara hachi bu” filosofie?
B’eter: Auberginerecept uit Okinawa (Nasu Dengaku)
Vorige week beschreef ik hoe ik de laatste tijd vaak laat en moe uit mijn werk kom, en aan koken nauwelijks nog toe kom, laat staan om iets nieuws te proberen. Maar nu moest ik wel aan de slag, goed voorbereid en na een bezoek aan een grote Aziatische supermarkt, want onze eetclub kwam bij elkaar. De eetclub bestond vroeger uit drie gezinnen, en nu wat er van over is nu alle kinderen op één na het huis uit zijn. We kiezen telkens een thema, vaak een land of streek, op alfabet, en elk huishouden maakt één gang
B’eter: Kapsalon maar dan anders
Terwijl ik uit allerlei goede-doelenwinkels, kringloopwinkels en boekenkastjes, en soms ook uit een echte boekenwinkel allerlei interessante kookboeken heb verzameld met het voornemen daar uit te koken voor deze rubriek, is de werkelijkheid anders. Ofwel ik kom aan het einde van een lange werkdag moe thuis en er is al voor me gekookt, ofwel ik ga gauw nog even iets halen onderweg naar huis dat met weinig tijd en moeite kan worden klaargemaakt. Zo at ik van de week voor het eerst van mijn leven ‘kapsalon’. Dat zit zo.
B’eter: Maaltijdsalades om de hittegolf door te komen
Tijdens deze hittegolf eten we sinds mijn terugkeer uit Plum Village voornamelijk maaltijdsalades. Want wie heeft er zin om uitgebreid te koken? Laat staan de oven aan te zetten of boven pannen te hangen? Dan loopt de temperatuur in huis nog verder op.
B’eter: Orzosalade met linzen
Pastasalades: Meestal vind ik ze niet lekker. Zeker als ze voor het merendeel uit harde koude pasta bestaan. Koude pasta heeft de neiging om hard te worden, daar is een chemische verklaring voor die ik even vergeten ben – koolhydraten doen bij afkoeling iets waardoor het taai wordt. Het absolute dieptepunt waren de pastasalades die werden geserveerd bij het eindejaarsfeest op de basisschool van mijn kinderen (in de jaren ’90 en ‘0). Elk gezin nam wat te eten mee, dat werd op grote tafels uitgestald, we aten er dan allemaal van. De makkelijke en goedkope pastasalades bestonden uit macaroni, hamblokjes, doperwten uit een potje en mayonaise. Er waren altijd diverse ouders die kozen voor een variant hierop. Er bleef vaak veel van over.
B’eter: Saladerecept uit de Vogezen
Vorige week was ik met mijn partner een lang weekend op reis in de Eifel en de Vogezen,. Mijn lezers weten dat ik van eten hou, ook van uit eten gaan, juist in het buitenland. Sinds ik kies voor plantaardig is het een uitdaging om een gerecht op de kaart te vinden zonder vlees en zuivel. Zo ook in de Vogezen, waar op de kaart geen enkel veganistisch of zelfs maar vegetarisch gerecht stond: vlees, vlees en nog eens vlees.
