Op de tv zag ik de reportage van het vorstelijk huwelijk in Luxemburg met alle geld verslindende pracht en praal. Ik verwonderde me erover dat zoiets nog mogelijk is in een crisistijd, maar het volk genoot ervan en het beleefde dit huwelijk als een sprookje en een droom. Het is de indrukwekkende rijkdom van een droom die deze religieuze ceremonie energie geeft.
Ieder van ons wordt bewust of onbewust bezield door de droom om lang en gelukkig in liefde te leven. Dat is een menselijke beleving van spirituele duurzaamheid. Helaas wordt die te vaak beperkt tot het economische en kosmische niveau. In deze huwelijksplechtigheid heeft de droom van een lang en gelukkig leven in liefde concreet gestalte gekregen, waardoor de kern waar het om gaat, wellicht niet goed tot zijn recht is gekomen.
Kort en duidelijk wijst de bisschop erop waar het uiteindelijk om gaat. Het gaat om de liefde, en wel de liefde voor zichzelf. Dat wordt gemakkelijk vergeten. Als je echt van jezelf houdt, besef je wat je pijn doet en wat je blij maakt. Dan besef je ook hoe je de ander pijn kan doen en blij kan maken. Je wordt je bewust dat je van de ander houdt zoals van jezelf. Dat is het hoogtepunt van onze vrijheid. Die wordt niet beperkt maar juist vergroot door iets te mogen doen voor de ander en iets te mogen ontvangen van de ander. Liefde is wederkerigheid van geven en ontvangen, de grootste rijkdom van de mens als innerlijke beleving van duurzaamheid.
Door eigenliefde wordt de mens zich spiritueel bewust. In zijn hart beschikt hij over duurzaamheid als spirituele kracht, die hem ondanks zijn dagelijkse beslommeringen en pijnlijke misverstanden of conflicten toch staande houdt. Wie niet van zichzelf kan houden, kan ook niet van anderen houden.
Na de honeymoonperiode van een relatie begint het werkelijke leven en de conflicten stapelen zich vaak op. Er komen kinderen en kleinkinderen en er komen nieuwe aangetrouwde familierelaties. Het wordt steeds moeilijker om de samenhang in stand te houden, vooral als het om een erfenis gaat. Dan is er behoefte aan spiritueel leiderschap, elke dag opnieuw, om in schijnbaar onmogelijke situaties toch succesvol te zijn. Het leiderschap in een gezin is wellicht daarom zo moeilijk omdat dat een leven lang duurt. Velen kunnen dat niet opbrengen. Steeds meer huwelijken stranden in het stormachtige weer van het leven, omdat de kern verloren geraakt is, de liefde. Liefde is geen romantiek maar een harde eis van de realiteit.
Bron Paul de Blot
