We hoorden en zagen het vorige week gebeuren. De chef was bezig inkomende berichten te beoordelen op nieuwswaarde toen we hem ‘allemachtig’ hoorden mompelen. We keken mee over zijn schouder en lazen: Steeds minder mensen sterven in Nederland in een hospice door bezuinigingen. De hospices, waar zwaar zieke mensen de laatste periode van hun leven door kunnen brengen om in een liefdevolle omgeving te mogen sterven, hebben grote moeite met de financiering sinds ze niet meer betaald worden vanuit de AWBZ maar door de ziektekostenverzekeraars. Wij, van de redactie, hebben het al eerder gezegd: opheffen die ziektekostenverzekeraars en een systeem invoeren dat gebaseerd is op empathie en compassie en niet op winst en zakkenvullen. En mensen buitensluiten.

Even later hoorden we de chef ‘atternooi’ mompelen toen hij berichten bekeek waarin stond dat een op de zes Nederlanders onder de armoegrens leeft (in België een op de zeven), mensen die steeds verder in de stront wegzakken omdat ze van hun loon of uitkering niet rond kunnen komen door de hoge huren, eigen bijdrage ziektekostenverzekeraars en zo meer. En dat in ontwikkelde landen als Nederland en België, zeiden we tegen de chef. Het is een schande dat er voedselbanken nodig zijn om mensen in leven te houden, antwoordde hij.

De chef kwam weer in rust en begon teksten in te kloppen. Dalai Lama naar Amerika voor prostaatbehandeling, tikte hij. Opeens viel hij stil. Naar Amerika, zei hij hardop. Naar Amerika? We kwamen rond hem staan. Hebben ze geen goeie ziekenhuizen en chirurgen in India, waar de Dalai Lama woont? Wie betaalt die behandeling en verblijf van deze monnik in de Mayakliniek in Rochester, Minnesota, VS? En hoe zit het met de milieuvervuiling als er weer een ton verbrande kerosine door zo’n trip in de lucht terecht komt? Waarom krijgt de ene boeddhist een voorkeursbehandeling en de andere niet?

Het is niet zo dat de Dalai Lama in zijn eentje op het vliegtuig stapt, in de USA uit de zilveren vogel stapt, er de trein neemt en naar de kliniek reist. Nee, de Dalai Lama heeft lijfwachten die meevliegen en hem beschermen tegen zijn vijanden, binnen en buiten boeddhistische circuits. De Dalai Lama heeft in India een secretariaat, een hofhouding, koks en personeel die hem het leven zo fijn mogelijk maken. We weten niet of de Dalai Lama een eigen vliegtuig heeft, dat konden we niet vinden op zijn site. Naar Amerika, zei de chef nogmaals. Zou een gewone boeddhistische monnik in India ook die mogelijkheid hebben, vroegen we met het antwoord al in onze broekzak. Ben je mesjogge, zei de chef, we hebben allemaal de boeddhanatuur, maar we zijn niet allemaal gelijk als boeddhist.

Vergeet Thich Nhat Hanh niet, zeiden we tegen de chef. Hier op de redactie hebben we  hoofdschuddend de berichtgeving over de Vietnamese boeddhistische leraar gevolgd. In november 2014 kreeg Thay, zoals deze monnik door zijn volgelingen wordt genoemd, in een ziekenhuis in Bordeaux waar hij was opgenomen, een hersenbloeding. Spreken kon de monnik niet meer of nauwelijks. Na een maandenlang verblijf en behandeling in een Frans ziekenhuis werd de monnik, negenentachtig jaar oud, in een privéjet van een vriend naar een ziekenhuis in San Francisco gevlogen, waar hij verder zou worden behandeld. Monniken en nonnen begonnen een schooitocht om de honderdduizenden dollars, die de behandeling ging kosten, bij elkaar te sprokkelen. Thay is inmiddels weer thuis, in zijn centrum Plum Village in de Dordogne in Frankrijk. Uit de berichtgeving door zijn organisatie is niet af te leiden of de behandeling in de VS tot enige verbetering heeft geleid. Maar daar gaat het ook niet om.

Twee boeddhistische monniken, bejaarde mannen van tachtig en negenentachtig jaar oud, aan het eind van hun leven, zonder eigen vermogen, nemen we aan, die zich zaken kunnen veroorloven die voor een andere, we schrijven expres niet gewone boeddhist,  niet zijn weggelegd. Waarom? Hecht een man van 89 zo aan het leven, of is het zijn organisatie er alles aan gelegen om het boegbeeld van Plum Village in leven te houden. Is het liefde die wel een centje mag kosten? We weten het niet en willen het ook niet weten. We weten wel dat alles wat vorm heeft onderhevig is aan verval, aan aftakeling. En dat mensen en dingen komen en gaan. En dat de ene boeddhist het beter voor elkaar heeft dan de andere.

 

Categorieën: Joop Hoek, Columns
Tags: , , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

8 reacties op Gooood-evening! boeddhisten in de Lage Landen

  1. Marcel Rouweler schreef:

    Kijk,dit is waarom ik dagelijks het BoeddhiDaBla lees: zowel voor de ontwarring als de ontwikkeling en dat alles met de nodige humor erbij.

  2. Frans-Jozef schreef:

    Leuk geschreven meneer Hoek. Had hetzelfde gevoel bij de artikelen over de gezondheid van de Dalai Lama. Artikel zet me weer opnieuw aan het denken en dat is mooi.

  3. Stiltespinster schreef:

    Wat je ook gelooft, wie je ook volgt , blijkbaar is onze menselijke natuur sterker dan wat ook.

  4. Hans van Dam schreef:

    Diep in mijn hart wil ik ook een hofhouding.

  5. Henk Bul schreef:

    Boeddhistisch Dagblad : “ontwart & ontwikkeld.
    En bevestigd mijn gevoel waar ik al langer tegenaan loop in dit verhaal. Echter ” onstopbaar zijn de misleidende gedachten……. etc. Maak er iets moois van :-)

  6. Dharmapelgrim schreef:

    Hoe vrij zijn de DL en TNH werkelijk om te leven en te sterven zoals zij zelf zouden willen? Hoeveel druk oefenen de leden van hun hofhouding op hen uit… en anderen? Als met de DL zijn hofhouding uit elkaar valt, hebben de leden allerlei redenen om de DL in leven te houden… om hem te ovetreden etc. Kortom, de prostaat van de DL is in zekere ook de prostaat van zijn hofhouding. Iets sortgelijks geldt ook voor TNH. Hoeveel mensen zouden er geen fortuin voor over hebben om hen in leven te houden? Niet voor de DL zelf of voor TNH … maar voor zichzelf. Graag compassie … met de hofhouding!

  7. Zeshin schreef:

    Gandhi was leuk, die vertikte alles aan te memen wat hem aangeboden werd. Zuchtend zei Neru : “Weet jij wat het ons kost om jou arm te houden?”

  8. Sjoerd Windemuller schreef:

    Ik begrijp de ophef niet!
    Ik heb ook een paleis, een hele hofhouding, enne………….?
    Het bevalt me uitsteeekend!!!

    Alleen wordt het op mijn leeftijd lastiger om al die namen uit elkaar te houden.

    Al die namen van die alter-ego’s die mij ‘s ochtends wassen onder de douche, mijn sokken aantrekken, op mijn prostaat letten, mijn hersenbloeding-profylaxe in de gaten houden en mijn eten klaarmaken.
    Ik hoef zelfs niet te kauwen, alleen maar te slikken.

    Maar ‘s ochtends voor de spiegel……….? Wie zie ik daar nou toch weer???
    Ik kan heel vaak niet meer op de naam komen en er zijn dagen dat ik ze helemaal vergeten ben, volledig kwijtgeraakt.
    Ik noem ze dan gewoon maar allemaal ‘Sjoerd’, (dat deden mijn ouders vroeger ook al en ook de mensen om mij heen kunnen het niet laten).
    Op zo’n dag moet ik het dus gewoon met mezelf zelf doen.
    Maar wat als ik op een dag mijn-zelf ook ben vergeten en mijn eigen naam niet meer weet?

    Wat dan???????????????

Menu